.  » αρχική σελίδα

 :: Επιλέξτε θέμα προς προβολή ::

ΑΘΗΝΑ: ΔΕΝ ΠΟΥΛΙΕΤΑΙ Ο ΣΚΟΡΠΙΟΣ

Skorpios01

Σήμερα Δευτέρα 10 Αυγούστου 2009 και ώρα 1.10 το μεσημέρι, εξουσιοδοτήθηκα tonisitouτηλεφωνικά από τον κ. Κωνσταντίνο Κοτρωνάκη, οικογενειακό φίλο και κουμπάρο της Αθηνάς  και του Αλβάρο Μιράντα, να γράψω ότι το νησί Σκορπιός δεν πουλιέται γιατί η εγγονή του Ωνάση σέβεται τη μνήμη του παππού της. Ο κ.Κοτρωνάκης, που βρίσκεται στη Βραζιλία, μίλησε  χθες με την Αθηνά, η οποία είναι αγανακτισμένη που κάθε καλοκαίρι τα διεθνή ΜΜΕ επαναφέρουν το θέμα της πώλησης του Σκορπιού, που γι΄αυτήν, την ιδιοκτήτριά του, δεν υπάρχει... Η ίδια λέει: "Μπορεί να μη πηγαίνω στο νησί του παππού μου, αλλά συχνά φυλλομετράω τα άλμπουμ της μητέρας μου και προσπαθώ να ταξιδέψω σε μιά εποχή που έχει τη σφραγίδα εκείνου, αλλά δεν την έζησα και που με εμπόδισαν  να την μάθω... Τώρα ξέρω ποιός ήταν ο Αριστοτέλης Ωνάσης και είμαι υπερήφανη."

ΚΛΙΚ ΕΔΩ:ο Αρίστος του Μπουένος Άιρες και του Σκορπιού για να μάθουν οι νέοι για τον Μεγάλο Σμυρνιό και Έλληνα του 20ού αιώνα.

ΚΛΙΚ ΕΔΩ: περισσότερα για την Αθηνά.

Με την ευκαιρία, ξενάγηση στον Σκορπιό ΚΛΙΚ ΕΔΩ

ASO250ΥΠΟ ΑΝΑΚΑΤΑΣΚΕΥΗ

Τα υπερήφανα λιοντάρια και αιλουροειδή, οι χρυσαετοί των απάτητων βουνών, τα καλλικέλαδα αηδόνια των κάμπων, έφυγαν... κι΄έμειναν πίθηκοι, καρακάξες και κατσαρίδες... Επισκέπτη, να είσαι υπερήφανος για κάποια  πρόσωπα που θα συναντήσεις εδώ, γιατί είναι δικά μας και δικά σου... και σε συμβουλεύω, άφησε τον καναπέ και  διάβασε και κανα χρήσιμο βιβλίο... για να μάθεις τουλάχιστον, ότι όποιος έχει ελληνική παιδεία είναι διαφορετικός, ότι καμιά σχέση δεν έχουν οι σημερινοί Σκοπιανοί με τους Μακεδόνες του Μεγάλου Αλεξάνδρου, κι΄ότι στο απάνεμο  Αιγαίο φυτεύτηκε  κι΄άνθισε ο ελλαδικός πολιτισμός, που όσο τον κοπρίζουν οι βάρβαροι τόσο δυναμώνει κι΄αντιστέκεται... Να δεις που κάποτε μη Έλληνες  θα διεκδικήσουν και τον Ωνάση ως φύτρα τους.  Εδώ οι Τούρκοι λένε δικό τους τον Όμηρο, με απόγονό του  τον  Ομέρ Βρυώνη...   

 ο Σμυρνιός Ζορμπάς

zeibekia3Στις 15 Μάρτη 1975 έφυγε από τη ζωή ο πιό διάσημος Έλληνας του 20ου αιώνα, ο Αριστοτέλης Ωνάσης  Η λαική φαντασία τον έχει παρέα όχι με τους ζάπλουτους της Γης, αλλά  αντάμα με  τον Μάρκο Βαμβακάρη και τον Αλέξη Ζορμπά στις ζειμπεκιές τους... Και γύρω τους θα σιγοντάρουν , ο Τσιτσάνης, ο Χιώτης,  ο Ζαμπέτας, με το μπουζούκι τους, αρματωλοί και κλέφτες με λερές φουστανέλες και κλαρίνα και παπάδες με  τρύπια ράσα, ο ποιητής Σολωμός, ένας στρατιώτης που έπεσε στο Μπιζάνι, ArisGiosο  Παπαδιαμάντης, μιά προσφυγοπούλα του Πόντου, ο Καζαντζάκης, ένας λοχίας με κρυοπαγήματα, ένας ναύτης του Τσαρούχη, ένας εκτελεσμένος στο Σκοπευτήριο,  η Κάλλας, ο Χατζιδάκις, η Παπαγιαννοπούλου και η Βέμπο,  η Μπέλου κι΄η Μελίνα... Αλλά  κι΄άλλες αγνές ή αμαρτωλές ψυχές, που μ΄ ένα ζειμπέκικο και μια τζούρα εξαγνίστηκαν... Κι΄ εκεί,  στον χώρο των αγγέλων, θα σκύβει  ο Αρίστος και θα ψιθυρίζει   στον Αλέξανδρο: Ας μην έμαθες γιέ μου συρτάκι και ζειμπέκικο, μου αρκεί που είμαστε μαζί...

 απέπλευσε ως παροπλισμένο σούπερ τάνκερ
επισκέπτη, γύρισε αργά-αργά τη ροδέλα του ποντικιού για να νιώσεις τον παφλασμό των κυμάτων του μεγαθήριου που φεύγει...
   
              

GRstolos

Το 1974, ένα χρόνο πριν τον θάνατό του, η ελληνικών συμφερόντων ναυτιλία, διέθεται στις θάλασσες και στους ωκεανούς 42.874.171 τόννων γκρος πλοία, με 30.000 Έλληνες ναυτικούς!
  

 από τον πρόλογο  της βιογραφίας <<ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΩΝΑΣΗ τραγωδία και αίνιγμα>> του Δημ.Λιμπερόπουλου ( εκδόσεις

Βασδέκη-1989 ) :

 

...Μια φορά κι έναν καιρό υπήρξε ένας Έλληνας που τον λέγανε  Ωνάση. Έζησε στον αιώνα που πέθαναν παλιές ιδεολογίες και γεννήθηκαν καινούργιες, όπως ο κομμουνισμός, σβήσανε βασίλεια κι αυτοκρατορίες,  γίνανε οι φονικότεροι πόλεμοι,  δύο υπερδυνάμεις χωρίσανε τον κόσμο σ' Ανα­τολή και Δύση. Στον ίδιο αιώνα μεσουράνησαν οι παγκόσμιες εμπορικές και τεχνολογικές ανταλλαγές, ή γιγάντωση της καταναλωτικής κοινωνίας, το σύστεμ σταρ. Έγιναν τρομερές ανακαλύψεις, όπως η θεραπεία ανίατων ως τότε ασθε­νειών, η μεταμόσχευση καρδιάς και αλλαγής αρτηριών`, αλλά και φύλου... Έγινε και η διάσπαση του ατόμου με την κατασκευή της βόμβας του ολέθρου... Ακόμη, ο άνθρωπος κατάκτησε το Διάστημα και πάτησε στο Φεγγάρι, έκανε υπεράνθρωπα αθλητικά ρεκόρ, έφερε επανάσταση στις τέχνες και στα γράμματα, στη μουσική. Με λίγα λόγια είδαμε πράματα και θάματα, σημεία και τέρατα... Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν, χωρίς να είναι πολιτικός, ήρωας, καλλιτέχνης, πρωταθλητής, αστροναύτης ή εφευρέτης, προσέλκυσε πάνω του σαν μαγνήτης τους ρεπόρτερ και φωτορεπόρτερ, αυτούς που κυρίως πλάσανε τον μύθο του Ωνασικού κύκλου... Αυτόν το μύθο θα σας πω, από πρώτο χέρι...

Στα τέλη της δεκαετίας του 50 ως τα σήμερα η φίρμα Ωνάσης διατυμπάνισε το ελληνικό όνο­μα στα πέρατα της Γης. Ποτέ άλλοτε ελληνική φύτρα δεν κατέλα­βε, σε τόση έκταση και διάρκεια, τις πρώτες σελίδες των εφημε­ρίδων, τα εξώφυλλα των περιοδικών, τις οθόνες των τηλεορά­σεων, τα μικρόφωνα των ραδιοσταθμών,τους εκδοτικούς οίκους, γενικά τα οπτικοακου­στικά μέσα, σε παγκόσμια κλίμακα. Για τους γάμους, τις γεννή­σεις, τους θανάτους, αλλά και τους έρωτες των μελών της οικο­γένειας Ωνάση, έχουν κινητοποιηθεί: παπαράτσι, φωτογράφοι, ρεπόρτερς (ένας από αυτούς κι΄εγώ) έχουν ξενυχτήσει δημοσιογράφοι και αρχισυντάκτες, τυπογράφοι, κρατώντας λευκές  σελίδες, περιμένοντας τα νεώτερα... Μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία, εφημερίδες και περιοδικά παγκοσμίου κύρους ή ευρείας κατανάλωσης, τη­λεοπτικοί σταθμοί, έχουν δαπανήσει τεράστια ποσά για μιά αποκλειστικότητα.  Αεροπλάνα, ελικόπτε­ρα, ταχύπλοα σκάφη, έχουνε ναυλωθεί, για να αποκτηθεί μια αποκλειστική φωτογραφία της μυθικής αυτής οικογένεια και να τροφοδοτηθεί το αδηφάγο κοινό... Αυτό το αναγνωστικό κοινό, που, για δεκαετίες, ασχολήθηκε με τον Αριστοτέ­λη Ωνάση, τους έρωτες και τους γάμους του, τα παιδιά του και όλους όσους βρεθήκανε στη σκιά του, αλλά κυρίως όσες κοιμήθηκαν στη θαλαμηψό του <<Χριστίνα>> την αποκαλούμενη πλωτή χλιδάτη γκαρσονιέρα του...

Οι Ωνάσηδες, για τρεις δεκαετίες, κάνανε εκατομμύρια αν­θρώπους να ονειρεύονται μια συναρπαστική ζωή, που απο­δείχτηκε τελικά ότι όχι μόνο δεν ήταν ευτυχισμένη για τους ίδιους, αλλά είχε τραγικό τέλος και για πρόσωπα που ζήσανε μαζί τους και κοντά τους... Ουδένα προ του τέλους μακάριζε, λέγανε οι αρχαίοι ημών πρόγονοι και αυτό τον τίτλο ήθελα να βάλω στο βιβλίο μου, αλλά τελικά προτίμησα τον «Η Δυναστεία Ωνάση: τραγωδία και αίνιγμα», για δύο κυρίως λόγους: Πρώτον, γιατί η λέξη Δυναστεία αντικατοπτρίζει τη Δύναμη και τον Πλούτο, που συγκέντρωνε στα χέρια του αυτός ο άνθρωπος. Και δεύτερον, γιατί οι δύο άλλες επεξηγηματικές λέξεις, απεικονίζουνε το δέος που με κατέχει για τους απανωτούς θανάτους που πλήξανε αυτή την οικογένεια, αλλά και την πρόθεση μου να ρίξω έστω αμυδρό φως στο ξεκλήρισμα του Ωνασέικου.

Ο Ωνάσης  δίδαξε στους άλλους κροίσους ένα νέο τρόπο ζωής. Οι νησιώτες μεγαλοεφοπλιστές εκείνου του καιρού, έσκυβαν και ONKALLασπαζόντουσαν με σεβασμό την δεξιά ενός  δεσπότη, ο Σμυρνιός φιλούσε τ΄ακροδάχτυλα  μιας  πριμαντόνας... Οι παπαράτσι έτρεχαν πίσω του στο Μόντε Κάρλο, στο ιδιόκτητο νησί του Σκορπιό, στη πολυτελή θαλαμηγό του <<Χριστίνα>>, φλασάροντας τον πρωτοσέλιδο έρωτά του με την   ντίβα της όπερας Μαρία Κάλλας και τον  <<γάμο του αιώνα>> με την  Τζάκι Κένεντι.

ONASIS130

 

   

 

 

 

Μηδένα προ του τέλους...

Ο Αριστοτέλης Ωνάσης έζησε δύο χρόνια και σχεδόν δύο μήνες μετά το θάνατο του γιου του Αλέξανδρου. Τον πρώτο καιρό συνέχιζε να δουλεύει ακατάπαυστα, για ν' απασχολεί το μυαλό του και να ξεχνιέται για το κακό που τον είχε χτυπήσει. Μάταια όμως, γιατί μόλις έμενε μόνος, αναλυότανε σε ARALXRISTλυγμούς. Έκλαιγε και μπροστά σε συγγενείς και φίλους, που είχανε κοινές αναμνήσεις με τον Αλέξανδρο: -Αχ, Λιμπερόπουλε, καλά μου είχες πει κείνο το βράδυ να τον παντρέψω... Με γυναίκα και παιδιά δε θα ξημεροβραδιαζότανε στα αεροπλάνα... 0 Ωνάσης, όπως μου λέγανε γνωστοί μου που μένανε στο Σκορπιό, όπως ο παλιός λοοτρόμος της Χριστίνας Αχιλλέας Κα-ψαμπέλης, πήγαινε συχνά στον τάφο του γιου του, και καθισμένος ή περπατώντας δίπλα του, πάνω-κάτω, κάπνιζε με σκυμμένο το κεφάλι... Μια μέρα, στη Γλυφάδα, εκεί που μας συνδέανε κοινές αναμνήσεις με τα κυνηγητά της Κάλλας, περπατώντας σιωπηλά στην παραλία, μου είπε: "Τι να τα κάνω τα πλούτη... Ό,τι κι αν απόχτησα, βουλιάζει στην άμμο..." Ο υπερήφανος μπίζνεσμαν, ο γλεντζές, ο εραστής και σύζυγος διασημοτήτων, ο άρπαγας του πλούτου, δεν υπήρχε πια... Ένα ασπρομάλλικο, ρυτιδιασμένο, σκυφτό ανθρωπάκι είχε αντικαταστήσει ξαφνικά το φιγουρατζή άντρα που έσερνε άλλοτε πίσω του έναν Τσόρτσιλ, μια Γκάρμπο, μια Κάλλας, μια Κένεντι... 0 καπετάνιος ήταν άρρωστος, το ένιωθε μέσα του, το έβλεπε στον καθρέφτη... Σαν γέρικος, αποκαμωμένος από τη ζωή, ελέφαντας, έψαχνε να βρει το κοιμητήρι του...  Η μυασθένεια άρχιζε να προσβάλλει το νευρικό σύστημά του... Μια αρρώστια σπάνια, που δεν έδινε πολλές ελπίδες σωτηρίας... Το έβλεπα στην κουρασμένη, αποκαμωμένη ματιά του, καθώς με κοίταζε: "Θυμάσαι που σου έλεγα για τον Σοΰτερ του Ελδοράδο, που του σκότωσαν το γιό, του έσφαξαν τα κοπάδια και  του άρπαξαν τη γη του; Εγώ είμαι αυτός... Από το 1974, ο Ωνάσης άρχισε να παίρνει συνέχεια κορτιζόνη, τα ματοτσίνορα του μαδήσανε, τα βλέφαρα του βαρύνανε, μέχρι σημείου να τα συγκρατεί με λευκοπλάστη. Η μυασθένεια όχι μόνο τον οδηγούοε στο θάνατο, αλλά και τον ταλαιπωρούσε, λυώνω σαν κερί έλεγε στην αδερφή του Άρτεμη...  Από τα μισόκλειστα μάτια του (στο αμερικανικό νοσοκομείο του Παρισιού, όπου κατάληξε) έβλεπε θαμπά τη Χριστίνα, καθισμένη στην άκρη του κρεβατιού του. Έπιανε με την αδύναμη παλάμη του τα κρεμασμένα μαγουλά του κι έβγαζε φωνή βραχνή, σπαραχτική με μια και μόνο λέξη: ΓΙΑΤΙ να συμβεί αυτό στο γιό μου;αλλά πάλι συμπλήξρωνε: Ήμαρτον Θεέ μου, πόσα παιδιά δεν χάθηκαν στη Μικρασιατική καταστροφή...  

0 Αριστοτέλης Σωκράτους Ωνάσης, στον προθάλαμο του θανάτου, αναρωτιέται  ποιος κεραυνός σκότωσε τον γιό του και ποιά κατάρα ταρακούνησε  συθέμελα την AOfinαυτοκρατορία του... Τον Ωνάση τον είδα για τελευταία φορά στη Γλυφάδα πάλι, όταν τον συνόδευε ο γαμπρός του Κονιαλίδης στο αεροδρόμιο, για το Παρίσι, ύστατο ταξίδι στη ζωή... Πριν μπει στη λιμουζίνα του, σκυφτός, αποκαμωμένος, με βαριά πρησμένα βλέφαρα και κάτασπρα μαλλιά, εντελώς αγνώριστος πια, κοντοστάθηκε να πάρει μιαν ανάσα... -Καπετάνιε... Η φωνή μου σβηστή, φοβισμένη, με λύπη κι απορία μαζί... Σήκωσε με κόπο το βαρύ κεφάλι, με γνώρισε... -Λιμπερόπουλε, ο άνθρωπος είναι θεριό και δύσκολα παραδίνεται... Αυτή ήταν η τελευταία κουβέντα που άκουσα από το στόμα του πιο ανήμερου θεριού, που συνάντησα στη δημοσιογραφική μου καριέρα... Και δεν την έκανα εφήμερο ρεπορτάζ, αλλά τη φύλαξα για το βιβλίο μου... Ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ο άρπαγας περιουσιών και γυναικών, πέθανε στις 15 Μαρτίου 1975, στο Αμερικανικό νοσοκομείο του Παρισιού, συνεπεία βρογχοπνευμονικής επιπλοκής. Είχε εισαχθεί γιατί έπασχε από μυασθένεια, νόσο αθεράπευτη. 0 διευθυντής του νοσοκομείου δήλωσε ότι πέθανε χωρίς να υποφέρει. Η Τζάκι Ωνάση μαθαίνει τον αναμενόμενο θάνατο του στη Νέα Υόρκη και φτάνει στο Παρίσι, συνοδευόμενη από τη γραμματέα της και πράκτορες ασφαλείας. Βρίσκει τον άντρα της σε πολυτελέστατο φέρετρο, στο παρεκλήσι του νοσοκομείου και μένει δίπλα του μόνο 15 λεπτά, αμίλητη, ασύσπαστη, αγέρωχη... φεύγοντας υπομειδιά στους φωτογράφους. Αντίθετα, η Μαρία Κάλλας δείχνει συντριμμένη, απαρηγόρητη, δεν κρατιέται και κλαίει ασυγκράτητα... Η Χριστίνα Αριστοτέλη Ωνάση, περιβεβλημένη από το θάμπος της πιο πλούσιας κληρονόμου του κόσμου, αποτελεί την πιο πένθιμη φιγούρα σ' αυτό το μακάβριο σκηνικό, που θυμίζει αρχαία ελληνική τραγωδία...

Το απόγευμα  της 15 Μαρτίου 1975, η Ελένη Βλάχου στέλνει το φίλο συνάδελφο Κώστα Χούντα και με βρίσκει στον Ιππόδρομο. Και το ίδιο βράδυ αναγγέλω  στο τηλεοπτικό ειδησεογραφικό δελτίο της Ε.Ρ.Τ. το θάνατο του Αριστοτέλη Ωνάση.  Ο Έτσι εγώ, ο ρεπόρτερ που από το 1959 είχα γίνει η σκιά του  από τη Γλυφάδα ως τον Σκορπιό, από το Μόντε Κάρλο ως τη Νάπολη κι από το Παρίσι και το Λονδίνο ως τη Νέα Υόρκη, λέω το θλιβερό γεγονός, με με φωνή που τρέμει από συγκίνηση. Λέω λίγα λόγια για τον Κροίσο που πέθανε και για την τραγική κληρονόμο του, που έχανε μετά τον αδελφό και τη μητέρα της και τον πατέρα της. Μόλις τελειώνω κι ήμουνα ακόμη πάρα πολύ συγκινημένος και δακρυσμένος, ένας Άγγλος συνάδελφος του Β.Β.C. που εκπαίδευε τους εκφωνητές - παρουσιαστές της Ε.Ρ.Τ.,  με ρωτάει τι περιουσία, κατά τη γνώμη μου, άφηνε ο Ωνάσης. Κούνησα το κεφάλι και του είπα, ότι αφήνει ένα θρύλο αντάξιο της μεγάλης προσωπικότητάς του, που εκτίμησε ακόμη κι΄ένας Τσόρτσιλ!Ο Εγγλέζος όμως ήθελε να μάθει αυτό που με ρώτησε και του είπα ότι ούτε η κόρη του δεν γνωρίζει την κληρονομιά που θα πάρει και πολύ αργότερα θα την μάθουν συγκεντρωτικά  οικονομικοί διαχειριστές και οι δικηγόροι... Ο Ωνάσης, από ό,τι έβλεπα και άκουγα τόσα χρόνια που τον κυνηγούσα, στην αρχή ως ρεπόρτερ και μετά που τον συναντούσα ως φίλος, ήτανε μεγαλομέτοχος όχι μόνο σε ναυπηγικές και αεροπορικές επιχειρήσεις, αλλά και σε βιομηχανικές, οικοδομικές, μεταφορών ξηράς, κτηματικές και ό,τι μπορεί να σκεφτεί ο νους του ανθρώπου. Οι επενδύσεις του απλωνόντουσαν από την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και τη Νότια Αφρική, ως τη Βόρεια και Νότια Αμερική και ως την Άπω Ανατολή, σε 70 τουλάχιστον διαφορετικούς τομείς. 0 σούπερ μπίζνεσμαν του 20ού αιώνα δεν είχε μόνο βαπόρια και τάνκερς πέντε περίπου εκατομμυρίων τόνων και την Ολυμπιακή με τον αεροπορικό στόλο, αλλά και μεταφορικά μέσα ξηράς, όπως π.χ. τα ταξί του Λιχτενστάιν ή τα καμιόνια που μεταφερανε εφόδια σε υπό ανάπτυξη χώρες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής. 0 Ωνάσης δεν είχε μόνο ανακαλύψει, πρώτος απ' όλους τους πλοιοκτήτες, τις σημαίες ευκαιρίας του Παναμά ή τις Λιβερίας, μα και τις επιχειρήσεις που είχανε μέλλον στην ξηρά αλλά κλονιζό-ντουσαν από οικονομική αδυναμία. Το κατασκοπευτικό του σύστημα λειτουργούσε νυχθημερόν και μόλις τον ειδοποιούσαν, έπεφτε σαν γύπας στο "ψοφίμι" και το καταξέσχιζε, αρπάζοντας την καρδιά του. Στη θάλασσα ήτανε πειρατής με έμπιστο τιμονιέρη τον Κ. Γράτσο, αλλά στην ξηρά άρπαγας κάθε εταιρίας που ψυχοραγούσε. Αδυναμία του οι πολυεθνικές, που δίνανε και κύρος...

0 Αριστοτέλης Σωκράτους Ωνάσης ενταφιάστηκε στο Σκορπιό, δίπλα στο γιο του Αλέξανδρο, στις 18 Μαρτίου 1975. Τον συνόδεψαν ως το αναπαυτήρι του η κόρη του Χριστίνα, η γυναίκα του Τζάκι, με τα δύο παιδιά της, οι αδελφές του, οι συγγενείς και πολλοί φίλοι και συνεργάτες του. Ακόμη αρκετές προσωπικότητες. Ανάμεσα τους ο γερουσιαστής Έντουαρντ Κένεντι. 'Οπως και στο γάμο του με την Τζάκι, ψιλόβρεχε. Πάνω στο πανάκριβο δρύινο με ασημένιες χειρολαβές φέρετρο, μια χρυσή πλάκα έγραφε με λατινικούς χαρακτήρες: "Αριστοτέλης Ωνάσης 1900-1975".  Για μένα τουλάχιστον αυτή η ημ€ρομηνία της γέννησης του (1900) €ίναι ακατανόητη, γιατί συμμαθητές του από τη Σμύρνη €ττιβ€βαιώνουν ότι είχε γεννηθεί το 1906. Η εξήγηση είναι ότι σαν νεαρός μετανάστης στην Αργεντινή, είχε προσθέσει 6 χρόνια στην ηλικία του για να βρίσκει πιο εύκολα δουλειά. Πάντως, την ημερομηνία που γεννήθηκε ο Αριστοτέλης (20 Ιανουαρίου 1906) επιβεβαίωσε και ο θείος του, αδερφός του πατέρα του, Όμηρος Ωνάσογλου, που διατηρούσε εδώδιμα και αποικιακά  στο Νέο Φάληρο. Τα παιδιά του βοηθηθήκανε κάπως από τον πλούσιο ξάδερφο τους, αλλά ο Όμηρος δεν ήθελε ν' ακούσει για τον ανιψιό του, που τον αντιμετώπιζε όπως ο φιλύποπτος μπάρμπα-Γιώργος τον πανούργο Καραγκιόζη... Σήμερα, ο τάφος του Ωνάση γράφει τις πραγματικές χρονιές γέννησης και θανάτου του: 1906-1975.

δεν εκπληρώθηκε η τελευταία επιθυμία του Ωνάση
να  αγοραστούν  πολεμικά αεροπλάνα για την Ελλάδα

Στις 15 Μαρτίου 1975 έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 69 ετών, ο Αριστοτέλης Ωνάσης ο διασημότερος Έλληνας του 20ου αιώνα. Πέθανε από μυασθένεια στο Αμερικανικό νοσοκομείο του Παρισιού, έχοντας στο προσκέφαλο την κόρη του Χριστίνα. Γιατρός που τον νοσήλευε αποκάλυψε ότι άφησε την τελευταία του πνοή κάτισχνος και αδύναμος, αλλά με πλήρη διαύγεια σκέψης και με την συναίσθηση ότι άφηνε αυτόν τον μάταιο κόσμο, με την ελπίδα να συναντήσει στον άλλο, τον αιώνιο, τον γιό του Αλέξανδρο, που είχε σκοτωθεί πριν δυό χρόνια πιλοτάροντας το αεροπλάνο του.

Ο μεγάλος Σμυρνιός, τις τελευταίες ημέρες της ζωής του, ζητούσε από την Χριστίνα:

 1)  Να ενδιαφερθεί για το Ίδρυμα που έφερε το όνομα του αδελφού της.

 2) Να του υποσχεθεί ότι θα αγοράσει για το ελληνικό κράτος αριθμό πολεμικών αεροπλάνων.

 3) Σε στιγμές παραληρήματος  ψιθύριζε, να τον θάψουν μαζί με τον Αλέξανδρο στον παλιό τους οικογενειακό  τάφο στη Σμύρνη..

Η μοναδική κληρονόμος του δεν εκπλήρωσε την επιθυμία του πατέρα της για την δωρεά στο ελληνικό κράτος αριθμού αεροπλάνων, γιατί οι σύμβουλοί της της εξήγησαν ότι η πρόθεση αυτή του πατέρα της δεν ήταν τόσο επιθυμία, όσο παραλήρημα. Ακόμη της είχαν  υπενθυμίσει, τί είχε τραβήξει στο αεροδρόμιο του Άκτιου, όταν την είχαν προπηλακίσει και κρατήσει επί ώρες ( τάχα ότι χρωστούσε στο δημόσιο ) και αφέθηκε ελεύθερη κατόπιν προσωπικής εντολής του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου.


Μεταφορά στη σελίδα
1 2 3 4 » επόμενη σελίδα

προστέθηκε στις: 16 Φεβ 2005

 
 

:: αρχική :: προφίλ :: επικοινωνία :: εικόνες

© Δημήτρης Λιμπερόπουλος :: ...Webmaster