.  » αρχική σελίδα

 :: Επιλέξτε θέμα προς προβολή ::

Σταύρος Νιάρχος...

κολασμένα πάθη κι΄αμαρτωλοί  γάμοι...

Τίνα παντρεύεται Άρη, αδελφή της Ευγενία Σταύρο, Σταύρος χωρίζει Ευγενία και κάνει σύζυγό του Σαρλότ,για να νομιμοποιήσει το νόθο παιδί τους... Σταύρος επανέρχεται σε Ευγενία, που πεθαίνει από ξυλοδαρμό... Σταύρος κάνει σύζυγό του χωρισμένη Τίνα, που βρίσκεται στο κρεβάτι της νεκρή... 

σενάριο Χιτσκοκικής και Πολανσκικής φαντασίας... Με λίγα λόγια αυτά συμβαίνουν όχι μόνο στα τσαντήρια και στα φορτηγάκια με τα καρπούζια, αλλά και εις τα σαλέ  και τας θαλαμηγούς  με  πίνακες εμπρεσεονιστών ζωγράφων...

Με την ευκαιρία του ανεβάσματος της αγγλόφωνης ιστοσελίδας Onasis.gr, στην οποία παραθέτονται αποσπάσματα από το βιβλίο "ΝΙΑΡΧΟΣ", Έλληνες επισκέπτες της ζητούν: να δημοσιευθούν κι΄εδώ περισσότερα για τον δαιμόνιο εφοπλιστή Σταύρο Νιάρχο, που όχι μόνο δημιούργησε μεγαλύτερη περιουσία από τον Ωνάση , αλλά και το Ίδρυμά του προσφέρει, αθόρυβα,  πολλά.

Ένας δικαστικός ρωτάει, ποιά τα τελικά συμπεράσματα  για τον ύποπτο θάνατο της  Ευγενίας και εάν ο Νιάρχος συνετέλεσε σ΄αυτόν. Η απάντηση δίνεται  με αποσπάσματα που προτάσσονται άλλων βιογραφικών του μεγαλοεφοπλιστή.

Ο ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ  ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΝΙΑΡΧΟΥ αρχίζει παρακάτω (3η σελίδα) 

υπό κατασκευή


Σταύρος Νιάρχος:

 Γεννήθηκε στην Αθήνα 3 Ιουλίου 1909,από Λάκωνες γονείς, αλλά επειδή εργαζόταν  στον Πειραιά, κόμπαζε ότι ήταν πειραιώτης. Φοίτησε στα Νομικά του NIARXnafpigΠανεπιστημίου  Αθηνών. Ο  πατέρας του  Σπύρος, λαδέμπορος, που πτώχευσε και πήγε μετανάστης στις ΗΠΑ. Η μητέρα του Ευγενία, αδελφή των αλευροβιομηχάνων Κουμάνταρου στοΠειραιά,που τον σπούδασαν και τον είχαν στη δουλειά τους. Η μανία του να γίνει εφοπλιστής.

Η πρώτη του γυναίκα  Ελένη Σπορίδη,  κόρη ναυάρχου. Η δεύτερη Μελπομένη Κάππαρη (1939-1947), κόρη καραβοκύρη από την Σύρο. Υπηρετεί σημαιοφόρος στη Μάχη του Ατλαντικού και μετά τον πόλεμο αποκτάει Λίμπερτι και μετά τάνκερ.

Το 1947 νυμφεύεται την Ευγενία Λιβανού, μεγαλύτερη αδελφή της Τίνας Λιβανού (συζύγου του Αριστοτέλη Ωνάση) και κάνει μαζί της τέσσερα παιδιά. Το 1965 χωρίζει προσωρινά και κάνει πολιτικό γάμο με την Σαρλότ, εγγονή του θρυλικού ζάπλουτου Φορντ, επειδή την  έχει καταστήσει έγγυο...Μετά την γέννηση του κοριτσιού, επιστρέφει στην Ευγενία. Η τελευταία πεθαίνει το 1970 στο ιδιόκτητο νησί τους Σπετσοπούλα και η ιατροδικαστική εξέταση ανακαλύπτει σοβαρούς μώλωπες (από ξυλοδαρμό;) σε όλο της το σώμα...   Το 1971   νυμφεύεται  την Τίνα Λιβανού, πρώην σύζυγο του Ωνάση και μετά του δούκα του Μάλμπορο. Το 1974 ο Νιάρχος βρίσκει νεκρή στο υπνοδωμάτιό της τηνΤίνα, από χρήση  βαρβιτουρικών, κατά την  ιατροδικαστική εξέταση. Πέθανε ζάπλουτος το 1996, μετά από συνεχείς εγχειρήσεις, εντατικές κι΄ αναπηρικές πολυθρόνες, συρρικνωμένος καιπεριμένοντας ως την τελευταία στιγμή την ανακάλυψη τουελιξιρίου της...αθανασίας! 


«Ο πλουσιότερος του κόσμου φαίνεται ότι ήταν ο μακαρίτης Σταύρος Νιάρχος. Άφησε στόλο τάνκερ, θαλαμηγούς, ιδιωτικά αερο­πλάνα και ελικόπτερα, ιδιόκτητο νησί, πολυ­τελή διαμερίσματα, βίλες και πύργους με επιπλώσεις αντίκες, πανάκριβους πίνακες ζωγραφικής, πολύτιμους λίθους, χρυσό (40 τόνους!), μετοχές, αλλά και αμέτρητο ρευ­στό σε 87 τράπεζες, όσα ήταν τα χρόνια του όταν αποδήμησε εις Κύριον... Οι γνωρίζο­ντες, λένε, ότι ήταν ο Κροίσος των Κροίσων του αιώνα!»

ξένος τύπος και  εφημερίδα "Βήμα" (7 Ιουλίου 1996) μετά το άνοιγμα της διαθήκης του

Ο Σταύρος Νιάρχος τέλη 1995, αρχές 1996, ισχνός, ανύμπορος και καμπουριασμένος από τα χρόνια,ξεγραμμένος από την επιστήμη, αντιμετωπίζει την έλευση του θανάτου με Niarxmagφόβο, αλλά και χιούμορ, ότι από στιγμή σε στιγμή θα ανακαλυφθεί το ελιξίριο της παράτασης της ζωής! Έχοντας κοντά του ένα τετραπέρατο Κεφαλλονίτη μπάτλερ, που  αποβλέπει να γράψει  ένα μπεστ σέλερ για τον εφοπλιστή,   αναπολεί τον βίο και την πολιτεία του... Κι΄ανάμεσα στο μίσος του για τον Ωνάση, που τον είχε παντρευτεί η Τίνα Λιβανού και αυτός  μετά 25 χρόνια!, αφού προηγήθηκε ο μυστηριώδης θάνατος της γυναίκας του Ευγενίας Λιβανού (αδελφής της Τίνας) ο μουρντάρης Νιάρχος θυμάται τις γυναίκες της ζωής του, με κακία, αλλά και χιούμορ... Είχε παραγγείλει ντουζίνες κοστούμια, πουκάμισα κι΄εσώρουχα στα νέα συρρικνωμένα μέτρα του και μόλις ένιωθε καλύτερα, αρωματιζότανε, ντυνότανε κι΄έβγαινε μια βόλτα στο διάδρομο και στο σαλόνι  της σπέσιαλ σουίτας  του νοσοκομείου που κρατούσε για την αφεντιά του...Και σε κάθε όμορφη νοσοκόμα που περνούσε δίπλα του, προσπαθούσε να οσμιστεί το άρωμά της και να της το χαρίσει, αφήνοντάς την άφωνη για τις γνώσεις του επί των γυναικείων αξεσουάρ...


αποσπάσματα  απo το βιβλίο ντολουμέντo "Νιάρχος" που είναι γραμμένο με μυθιστορηματική πλοκή:

άρωμα Σαννέλ Νο 5...  

...Του γαργαλούσε τη μύτη το Σαννέλ νάμπερ φάιβ... Αλήθεια,  αυτός τι έβαζε εκείνη την εποχή; Μπορούσε να το ξεχάσει; Ποτέ: Χαβί ρούζ του Γκερλέν! Τράβηξε αδύναμα την παλάμη του από το χεράκι της νοσοκόμας, έγειρε πίσω κι εκείνη αποτραβήχτηκε στη θέση της... "Τομ, βρε Τομ", ψιθύρισε... "Πολύ αργεί εκείνο το ελιξίριο, γι' αυτό φέρε μου λίγο νέκταρ να βρέξω τα χείλη μου, που ξεραθήκανε..."

-Μάλιστα, κύριε, το ηδύποτό σας...

-Ώστε εδώ είσαι;

-Για πάντα, κύριε Σταύρο, δεν θα σας εγκαταλείψω ποτέ.

"Θα σας εγκαταλείψω όλους εγώ", σκέφτηκε ο γέρος, καθώς ο παλιός μπάτλερ έφτιαχνε τη δόση κι ο νέος τόλμησε να  σκύψει και να του ψιθυρίσει "Ξέρετε, κύριε Τομ, ο γιατρός μου  είπε ούτε γουλιά ποτό στον σερ" ... Ο Τομ τον αγριοκοίταξε κι  έμεινε με το δίσκο στο χέρι, γιατί ο Μεγάλος ροχάλιζε... Διέταξε με ένα νεύμα τον Φελίξ να καθίσει στον καναπέ. "Αν ξυπνήσει, να με φωνάξεις", είπε σιγά και κατευθύνθηκε στο δωμάτιο του... Κάθισε στο γραφειάκι του και για μια ακόμη φορά έβγαλε από το συρτάρι τα ντοσιέ του... Τον δυσκόλευε, τον μπέρδευε όλο αυτό το υλικό και δεν ήξερε από που ν' αρχίσει και που να τελειώσει... Βρήκε μια σημείωση του εκδότη του: "Μπλέξε όλους τους μεγαλοεφοπλιστές και παρουσίασε τους  σκληρούς και βίαιους, όχι μόνο στις δουλειές τους, αλλά σε όλες τους τις εκδηλώσεις... Παρομοίασε τους με θαλάσσια κήτη που βουτάνε σε ανήλιαγα βάθη, εκεί που δεν φτάνουν τα αφρόψαρα... Ανέλκυσε την απληστία, τον ακόρεστο πόθο τους  για πλούτο και ηδονή, σε μεγέθη που εντυπωσιάζουν τα αφρόψαρά-αναγνώστες..." Τέτοιο είδος βιβλίο, δηλαδή τσόντα, αποκλείεται να γράψω, είχε απαντήσει στον εκδότη κι εκείνος τον συμβούλεψε: "Τότε μην παιδεύεσαι άδικα, γιατί ούτε δημοσιογράφος, ούτε  συγγραφέας είσαι... Το μόνο που μπορείς να προσφέρεις είναι κουτσομπολιό και καυτές ερωτικές σκηνές των κροίσων, που υπηρέτησες και γνώρισες από κοντά"... Καλό σκυλόψαρο είσαι κι εσύ, που θέλεις να κατασπαράξεις τα θύματα σου, έκανε να του πει, αλλά προτίμησε να μουρμουρίσει: "Καλά, θα προσπαθήσω".

Ο κεφαλλονίτης, όμως, δεν παράτησε την προσπάθεια  κι άρχισε να ταξινομεί το υλικό του, κατά κεφάλαια κι ίσως αργότερα να εύρισκε άλλο σοβαρότερο εκδότη... Ο ερασιτέχνης συλλέκτης και ίσως, μελλοντικός   βιογράφος, είχε καταλάβει από το Σεν Μόριτς ότι ο Μεγάλος ξανάβλεπε σαν κινηματογραφική ταινία τη ζωή του κι όχι μόνο στο ξύπνιο του, αλλά και στον ύπνο του... Και τι δεν θα 'δινε ένας μεγάλος εκδοτικός οίκος, αν μπορούσε να τοποθετήσει ένα μηχάνημα στο κεφάλι του Νιάρχου, που να μπορεί να καταγράφει τις αναμνήσεις και τις σκέψεις του... Αυτό θα αποτελούσε μια συνταρακτική αυτοβιογραφία κι όχι φανταστική που θα επιχειρούσαν - μετά το θάνατο του - να γράψουν κάποιοι. Πραγματικά ο Σταύρος Νιάρχος, τόσο τελευταία στην Ελβετία, όσο και τώρα στην Αμερική, έφερνε διαρκώς στη σκέψη του συμβάντα από το παρελθόν... Τίποτα καινούριο δεν τον ενδιέφερε πλέον, ποιον, αυτό το δαιμόνιο και προχωρημένο εφοπλιστή και επιχειρηματία, που οι ρηξικέλευθες αποφάσεις του χάραζαν νέους δρόμους, που οι άλλοι εφοπλιστές ακολουθούσαν μετά... Κι όμως, μέσα στο βραχυκυκλωμένο από το χρόνο μυαλό του, έκανε και ορισμένες σκέψεις, που πήγαζαν από κάποιες εκπομπές της γαλλικής τηλεόρασης, με πνευματικούς ανθρώπους... Φώναζε, λοιπόν, τον Τομ και του υπαγόρευε:

" Το καταραμένο κομπιούτερ, που έχω στο γραφείο μου, συγκεντρώνει το έργο μου, τον πλούτο μου, αλλά εξουδετερώνει την ατομικότητα μου, τις μεμονωμένες ιδέες μου... Γράφε, Τομ: Η νέα τεχνολογία δημιουργεί καινούριους μηχανισμούς, που εξαφανίζουν την ελευθερία και τη βούληση του ατόμου... Γράφε, Τομ: Η μετριότητα των ΜΕDΙΑ αποσυναρμολογεί και αποπροσανατολίζει τα ταλέντα - δημοσιογραφικά, καλλιτεχνικά, πολιτικά - και τα κατεβάζει από τα ύψη του πνεύματος στον πάτο του λαϊκισμού. Γράφε, Τομ: Το καινούριο σύστημα καταβροχθίζει τα εκλεκτά παιδιά του και ξερνάει στη δημοσιογραφία, στην τέχνη, στην πολιτική - παντού - τα σκάρτα"

Ο Τομ, κατά τη λαική ρήση, δώσε θάρρος στο χωριάτη, να σ' ανέβει στο κρεβάτι, τον διέκοπτε: "Αυτά είναι χωρίς σημασία, γιατί δεν μου υπαγορεύετε σημαντικά γεγονότα της ζωής σας;"  Ο γέρος τον κοίταζε με υποψία, έτοιμος να εκραγεί, γιατί ο υποτακτικός του δεν τον είχε προσφωνήσει σερ... Αλλά δεν είχε άλλον να ξεσπάει και να του αποκαλύψει αυτό που κατετρωγε τα σωθικά του και είχε αρνηθεί να το εκμυστηρευθεί ακόμη και στον αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο, που είχε σπεύσει να τον εξομολογήσει και να τον μεταλάβει... Δίσταζε, αλλά έπρεπε να μιλήσει σε κάποιον, να του φύγει το βάρος που ένιωθε μέσα του, αφού ακόμη και τα παιδιά του δεν τον έπαιρναν πια στα σοβαρά. Ή μήπως δεν καταλάβαινε ότι κι η πιστή του γραμματέας βαριότανε τις φλυαρίες ενός ετοιμοθάνατου γέρου... Γι' αυτό ρωτούσε τον Τομ:

-Δεν μου λες, Άγγελε  ή Διάβολε, που  εσύ μόνο ξέρεις τί είσαι, μήπως κρατιέμαι στη ζωή, για να ξεκαθαρίσω μερικές πράξεις μου, για τις οποίες με έχουν κατηγορήσει αυτά τα ανίκανα και ζηλόφθονα μερμηγκάκια, οι άνθρωποι; Λες να μην έκανα σωστά που αρνήθηκα να εξομολογηθώ στο δεσπότη που ήρθε, μυρίζοντας λιβάνι, αλλά και κολόνια, τις αμαρτίες μου; Ποιός ρε να εξομολογηθεί και σε ποιούς αναμάρτητους; αγρίεψε ο γέρος. Εγώ που βλέπεις, μια ολόκληρη ζωή δεν έδωσα λόγο σε κανένα, γιατί δεν φοβήθηκα ποτέ κανένα... Ούτε κυβερνήσεις, ούτε κρατικά όργανα, ούτε νόμους... Μόνο τώρα φοβάμαι τον ξεπεσμό μου... Κατάντησα άβουλο κι αδύναμο γεροντάκι στα χέρια των γιατρών κι όλων αυτών των υποτακτικών που κουμαντάρουν τη ζωή μου, από το κρεβάτι ως την πολυθρόνα μου...


Μεταφορά στη σελίδα
1 2 3 » επόμενη σελίδα

προστέθηκε στις: 19 Μαρ 2005

 
 

:: αρχική :: προφίλ :: επικοινωνία :: εικόνες

© Δημήτρης Λιμπερόπουλος :: ...Webmaster