.  » αρχική σελίδα

 :: Επιλέξτε θέμα προς προβολή ::

ΣΠΥΡΟΣ ΣΚΟΥΡΑΣ από τσοπάνης τσέλιγκας στο Χόλιγουντ


https://www.youtube.com/watch?v=tJy1hexFvNI

https://www.youtube.com/watch?v=VrVmldlIT4A

https://www.youtube.com/watch?v=a3EWXWAfgoU

https://www.youtube.com/watch?v=VxkAHBbNUTw (3'.11'')

ΣΠΥΡΟΣ ΣΚΟΥΡΑΣ: Λάτρεψα το δολάριο...

- Λάτρεψα το δολάριο, το κυνήγησα με πάθος χρόνια και χρόνια, γέρασα, κουράστηκα... Αν ποτέ Skouras302ασχοληθείς με τη βιογραφία μου πέταξε τα ελαττώματά μου, κράτησε τα προτερήματά μου... Υπήρξα Οδυσσέας, Λεωνίδας, Τζιμ Λόντος μαζί... Απόκαμα... Φοβάμαι πως...

 - Τι φοβάσαι μπαρμπα Σπύρο;

- Ότι στον Άλλο  Κόσμο θα πάω στη Κόλαση και θα πουλάω ποπ κορν στους Διαβόλους τους Οβριούς...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ο τσέλιγκας του ΧόλιγουντSkourasSp1

TCFoxΑν σκηνοθετούσε τη ζωή του ο Ηλίας Καζάν, θα τον παρουσίαζε ως παμπόνηρο Έλληνα μετανάστη   που μεταλλάχτηκε σε σκληροτράχηλο μπίζνεσμαν που  τα΄ βαλε και κατανίκησε Οβριούς και μαφιόζους μπόσηδες του Χόλιγουντ. Αν αναλάμβανε το σενάριο ο Κώστας Γαβράς, θα τον βιογραφούσε ως προστάτη πολιτικών και ιερωμένων - και προς ίδιον όφελος... Εγώ θα πω: Ο Σπύρος Σκούρας ήταν το τσοπανόπουλο που έγινε μπροστοκρίαρο και κατασπάραξε τους λύκους αλλά και μαρκάλισε τις προβατίνες του Χόλιγουντ! Για είκοσι χρόνια υπήρξε το μεγάλο αφεντικό της 20th CENTURY FOX. Ξεκίνησε με τα αδέρφια του να πουλάει ποπ κόρν σε μιά αίθουσα του βωβού κινηματογράφου στο Σεν Λούις και συνέχισε να "πουλάει" τους συνεταίρους του στο Χόλιγουντ...

           Skourasbroth

Οι Αμερικάνοι νόμιζαν ότι ο πρόεδρος της Τουέντιθ Σέντσουρυ Φοξ Σπύρος Σκούρας,  ξέρει ελληνικά και οι Έλληνες αμερικάνικα...Καμιά από τις δυο γλώσσες δεν μιλούσε σωστά, αλλά δεν είχε σημασία  πως εκφραζόταν αλλά πως έπραττε. Και οι πράξεις του μετανάστη, που παιδί έβοσκε γίδια και πρόβατα στην Ελλάδα, ήταν πράξεις μπροστοκρίαρου που μπήκε στο Χόλιγουντ και τά κανε γυαλιά καρφιά... Ήρθε στην Αμερική την εποχή που ένας Έλληνας ήταν ο βασιλιάς της παλαίστρας, γι΄αυτό κάποιος τον αποκάλεσε και "Τζιμ Λόντο με γραβάτα". 

Η ιστορία του Σπύρου Σκούρα είναι δεμένη μ΄αυτές των αδελφιών του Τσάρλυ και Τζορτζ. Παιδόπουλα αγράμματα  ξεκίνησαν από το Σκουροχώρι της Ηλείας. Με ένα ταγάρι ψωμί κι΄ ελιές και την ευχή της μάνας τους περάσανε τον Ατλαντικό, «κατάστρω­μα», όπως ακριβώς το περιγράφει ο Ελία Καζάν στο «Αμέρικα - Αμέρικα». Οι ουρανοξύστες και η πολυκοσμία τους τρόμαξαν και τράβηξαν κατά το Σαιν Λιούις, να βρουν βοσκοτόπια, αλλά και κει άνθρωποι με γραβάτες και καπέλα, μαγαζιά και φάμπρικες... Αρχί­σανε να πουλάνε ποπ-κορν σ' ένα σινεμά του βωβού στο Σαιντ Λιούις και μετά αγόρασαν την αίθουσα. Ο Σπύρος μάλιστα πήρε γυναίκα του και την ταμία του κινηματογράφου Σάρα που ως γραμματιζούμενη, κρατούσε τα λογιστικά βιβλία των αδερφών με το κοινό κομπόδεμα.

—Είμαστε δεμένοι σαν κληματόβεργες, έλεγε ο μπαρμπα-Σπύρος. Λυγίζαμε μα δε σπάγαμε και το ένα σινεμά μάς έφερνε κι άλλο. Σε λίγα χρόνια, ανάμεσα στους μεγάλους πολέμους, γίναμε κύριοι πολλών κινηματοθεάτρων κι ενός ουρανοξύστη. Με τόσες αίθουσες (600 στις νότιες πολιτείες!)  μπορούσαμε να επιλέγουμε ταινίες και ξαφνικά καταλάβαμε ότι μας υπολόγιζαν μεγαθήρια,  όπως ο Μάγερ, ο Γουόρνερ  και αργότερα  τον Ζανούκ. Ο Τσάρλι ήταν ο πρώτος μπίζνεσμαν που πήρε ετήσια αμοιβή ένα εκατομμύριο δολάρια κι ο Τζορτζ είχε στον έλεγχο του τόσες αίθου­σες όσες κανένας άλλος. Κι εγώ ο πρώτος μη Εβραίος, Ιρλανδός ή Ιταλός που έσπασα το φράγμα τους και εγκαταστάθηκα μέσα. Δεν είχα ιδέα από παραγωγές, αλλά  έδινα τις εντολές και οι ειδικοί τις πραγματοποιούσαν.  Ήμουνα πρόεδρος της «Τουέντιθ Σέντσουρι Φοξ» την εποχή του «Χιτώνα» και της «Κλεοπάτρας»,  λάνσαρα το Σινεμασκόπ,   ανάθεσα στην Ελίζαμπεθ Τέηλορ να υποδυθεί την τελευταία εύμορφη Ελληνίδα βασίλισσα της Αιγύπτου! Μέσα  μου έχω την Ελλάδα και γι΄αυτό έκανα τον "Λέοντα της Σπάρτης"  και το "Συνέβη στην Αθήνα". Οι Εβραίοι και οι Ιταλοί τις δικές τους ιστορίες, εγώ τις δικές μας...Αυτοί τον Μωυσή και τον Αλ Καπόνε, εγώ με την εύμορφη Κλεοπάτρα μας, τον ηρωικό  Λεωνίδα μας και τον θρυλικό  Σπύρο Λούη μας.

Αυτά μου έλεγε ο μπαρμπα-Σπύρος το 1966, όταν τσέρμαν πια της «Φοξ» (σε τιμητική διαθεσιμότητα δηλαδή) με κουβάλησε από τη Νέα Υόρκη στο Μόντρεαλ, για το Κληρικολαικό Ορθόδοξο Συνέδριο. Όταν οι σύνεδροι πήγαιναν να κοιμηθούν, αυτός με ένα ποτήρι ουίσκυ στο χέρι, μου αράδιαζε ιστορίες για Ελλάδα, μπίζνες και μάχες που έδωσε με Οβριούς και kleopatra300μαφιόζους τα είκοσι χρόνια της θητείας του στο κινηματογράφο. "Γι΄αυτό βλάχο μου σε έστειλα στα γυρίσματα της ταινίας "Κλεοπάτρα" στην Ιταλία, για να δεις από κοντά τις δολοπλοκίες και το μίσος που τρέφουν ο ένας ηθοποιός για τον άλλο μπροστά στις κάμερες... Παραγωγός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, συνεργάτες, ηθοποιοί, τεχνικοί, όλοι χαμογελούν ψεύτικα  ο ένας στον άλλο, έτοιμοι όμως να ξεσχιστούν με νύχια και με δόντια... Θυμάσε τι έγινε  στη Τσινετσιτά με την Τέηλορ και τον Μπάρτον, μπροστά στα μάτια των συζύγων τους και των παιδιών τους. Έρωτας παράφορος, που παραλίγο να τινάξει ένα εκατομμύριο δολάρια στον αέρα! Η ταινία μόλις και μάζεψε τα λεφτά των χρηματοδοτών της και όπως ξέρεις, αυτό ήταν το τέλος μου στη προεδρία της Φοξ. Γέρασα κι΄όλας, βαρέθηκα ν΄αντισταθ'ω, όπως παλιά και να τους φέρω τούμπα με το αεροπλανικό του Τζιμ Λόντου... Ο  Σκούρας έφυγε από το Λος Άντζελες και εγκαταστάθηκε στα γραφεία της T.S.Fox στη Νέα Υόρκη και δεν θα ξεχάσω μιά μέρα;, που όταν αυτός έβγαινε από το ασανσέρ, ετοιμαζόταν να μπει ο Ντάρυλ Ζανούκ. Έκαναν απότομα μεταβολή κι΄οι δυό, λες και τους χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα...

 CinetsLiz Ο  Σκούρας αν και ήταν τυπικά τσέρμαν της Φοξ, είχε ακόμη το πρεστιζ του πανίσχυρου που την διαφέντευε δυό δεκαετίες. Θυμάμαι στη πρεμιέρα της ταινίας  "Η κιβωτός του Νώε" με σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή τον Τζον Χιούστον στη Νέα Υόρκη, ο Σκούρας έδωσε όλες τις εισπράξεις στην αρχιεπισκοπή του Ιάκωβου. Αυτές ήταν πλέον οι  ασχολίες του, νυχθημερόν, με την Αρχιεπισκοπή, το Πατριαρχείο, αλλά και το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, όπου εξακολουθούσε να είναι από τα βασικά οικονομικά στελέχη του. Και μαζί με τον Τομ Πάππας,ως μπροστοκρίαρα του ελληνικού λόμπυ,  προώθησαν την ανάδειξη του Άγνιου σε κυβερνήτη του Μαίριλαντ και αργότερα ως αντιπροέδρου των ΗΠΑ, δίπλα στο Νίξον.  Άλλη ενασχόληση του Σκούρα ήταν η επαφή του με τον παλιό του κολέγα Χρουστσόφ και  τα συχνά ταξίδια του στη Μόσχα, όπου πήγαινε να τον δει, σε  τιμητική διαθεσιμότητα και εκείνον... Είχανε συνδεθεί με φιλία  όταν ο πρόεδρος Αιζενχάουερ, μετά την επίσημη επίσκεψη του Σοβιετικού ηγέτη, ανέθεσε στο Σκούρα να τον  ξεναγήσει στο Χόλιγουντ. Ο Χρουστσόφ με την Χρούστσεβα τη κόρη του και το γαμπρό του, ταξιδέψανε ως την πόλη των αγγέλων, όπου έκαναν ως παιδιά που μπήκανε να παίξουνε  στη ΝτίζνειλαντΣτην ίδια κοψιά Σπύρος και Νικήτας και σε παράλληλους βίους: από χωριάτες σε θώκους παντοδυναμίας. Ο Καζάν χαριτολογούσε: ο ένας μάζευε τον κόσμο στις σκοτεινές αίθουσες για ψυχαγωγία κι΄ο άλλο στις πλατείες για επανάσταση!  Ιστορι­κός έχει μείνει ο διάλογος τους, παρουσία σταρ και δημοσιογράφων, όταν ο Σκούρας τσίγκλησε τον φιλοξενούμενο:

—Σύντροφε, ήμουνα τσοπανόπουλο και να πού έφτασα. Διαφεντεύω χιλιάδες εργαζόμενους, που ο καθένας τους έχει δικό του αυτοκίνητο. Και τις ταινίες μου βλέπουν εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο

Ο Χρουστσόφ άκουσε τον διερμηνέα, χαμογέλασε κι απάντησε:

—Εγώ ήμουνα γιος ανθρακωρύχου και τώρα κυβερνάω 350 εκατομμύρια ανθρώπους που έχουνε δωρεάν σπίτι, παιδεία και νοσοκομείο...

Ο Χρουστσόφ είχε ενθουσιαστεί παρακολουθώντας μια χορευτική σκηνή από το γύρισμα του «Καν-Καν», με τη Σίρλεϊ Μακ Λέιν και κάλεσε το ζεύγος Σκού­ρα στη Μόσχα, όπου —όπως μου είχε πει ο μπαρμπα-Σπύρος— ο πρόεδρος των Σοβιέτ καταναλώνοντας αρκετή βότκα είχε χορέψει, με συνοδεία μπαλαλάικας, κοζάκικο χορό...

Ταιριάζανε ο Νικήτας με τον Σπύρο και γι' αυτό γίνανε φίλοι. Και οι δυό εί­χανε φτωχούς αγράμματους γονείς, κι οι δυό παιδόπουλα βοσκάνε πρόβατα. Χάρι στο Κόμμα ο ένας, με το δολάριο ο άλλος, πετύχανε εκμεταλλευόμενοι τις ευκαιρίες και την εξυπνάδα τους.

Ο Σπύρος Σκούρας ( όπως και ο Ωνάσης) δεν έδινε συνεντεύξεις, αλλά όταν τύχαινε να περπατάμε στο δρόμο, του΄ πιανα κουβεντούλα κι΄εκείνος μακριά από το γραφείο του και τα στούντιο, απαντούσε σε ερωτήσεις μου και κυρίως απελευθερωμένος για λίγο απο τις ασχολίες του, άνοιγε τη καρδιά του και μιλούσε για χίλια δυό πράγματα... όπως για το χωριό του, το πέρασμα του Ατλαντικού ως μετανάστης,τον ανταγωνισμό του με τα θεριά του Χόλιγουντ, το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και την αρχιεπισκοπή Αμερικής, το Κρεμλίνο και το φίλο του Κρουστσόφ... αλλά και γιά τα παιδιά των μεταναστών, μαζί με τα δικά του, που τα βρήκαν όλα έτοιμα και δεν τα... εκτιμούν. Θα έπρεπε να είχα γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο γι΄αυτό το ιερό τέρας της ομογένειας, που όταν άκουγε ελληνικό όνομα, λες και θυμότανε το χωριό του, το προσφωνούσε με συμπάθεια "βλάχο μου" και "εύμορφή μου"...όπως τον Τζιμ Λόντο, τον Δημήτρη Μητρόπουλο, τον Νικ δε Γκρήκ, τον Ηλία Καζάν, τον Πολ Νορ, τον Αλέκο Λιδωρίκη, εμένα τον ασήμαντο ρεπόρτερ,   την Κατίνα Παξινού, την Μαρία Κάλλας, την Ειρήνη Παππά, την Μελίνα Μερκούρη, την Κορίνα Τσοπέη...

 από το  "Έθνος" 10 Φεβρουαρίου 1960 (όταν ο Σκούρας ήταν ακόμη πρόεδρος της Φοξ):  

η φιλία του με τον Χρουστσόφ

XroutskankanΟ μπαρμπα-Σπύρος —έτσι τον έλεγα— είχε γίνει κολέγας του συντρόφου πασών των Σοβιέτ   Νικήτα από το 1959, που ως  παντοδύναμος του Κρεμλίνου και της ΕΣΣΔ είχε επισκεφθεί τον ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη. Γνωριστήκανε, μετά,  στο Χόλιγουντ, όταν αποσυρθήκανε πολιτικοί και διπλωμάτες και τον "παραδώσανε" μαζί με την οικογένεια του στον πρόεδρο της «Τουέντιθ Σέντσουρι Φοξ»  για ξενάγηση στην κινηματογραφούπολη. Ο Νικήτας, η Χρούστσεβα, η κόρη τους, ο γαμπρός τους Αλεξέι Ατζούμπεη —αρχισυντάκτης της «Ισβέστια»— σωματοφύλακες, πρά­κτορες με γουόκι-τόκι (η αφρόκρεμα του F.Β.Ι. δηλαδή) κι από κοντά δημοσιο­γράφοι και φωτορεπόρτερς... Ο Μεγάλος της Σοβιετικής Ένωσης ζούσε τη μεγάλη έκπληξη, αυτό το θαύμα της Δύσης που, όπως και να το κάνουμε, θα κέντριζε το ενδιαφέρον ακόμη και του Στάλιν... Κι όχι του απλοϊκότερου στην Ιστορία ηγέτη του Κρεμλίνου, που μπορεί να ήτανε γέννημα και θρέμμα προλετάριος, αλλά έχασκε σαν μετανάστης τουλάχιστον  στην οπτική μαγεία που ασκεί ο  ομφαλός του κεφαλαίου... Ουρανοξύστες, κρεμαστές γέφυρες, Χόλιγουντ! Ο Σκούρας γελούσε όταν μου περιέγραφε το στιγμιότυπο, που ο τσάρος του κομμουνισμού ενθουσιάστηκε με το Καν καν της Σίρλευ Μακ Λέην και των χορευτριών. Μη ξεχνάς βλάχο-σχολίασε- ότι ο Νικήτας χόρευε μπροστά στον Στάλιν όταν ήθελε να τον διασκεδάσει και καλοπιάσει... «Ιστορική» έμεινε η στιγμή που ο Χρουστσόφ χειροκρότησε μετά μανίας τα αναποδογυρισμένα οπίσθια των κοριτσιών του Καν-Καν, καθώς παρακολουθούσε αναπαράσταση «γυρίσματος» της ομώνυμης ταινίας... Το στιγ­μιότυπο μπήκε πρωτοσέλιδο σε ολόκληρο τον Κόσμο, εκτός φυσικά από την επικράτεια της ΕΣΣΔ.

Skour.Hrouts.

Στη φωτο, ο Χρουστσόφ παρακολουθεί οικογενειακά, σκηνή από το χορευτικό  Καν καν της Σίρλευ Μακ Λέην και του μπαλέτου. Πίσω του ο Σκούρας και δεξιά η Χρούστσοβα και η Σαρούλα Σκούρα, που είχαν φορτώσει όλη την οικογένεια με δώρα.

Την πρώτη νύξη την έκανα στο Σκούρα για τον Χρουστσόφ το καλοκαίρι του 1966, στο Κληρικολαϊκό SkourMontrΣυνέδριο του Μόντρεαλ, όπου με είχε κουβαλήσει από τη Νέα Ιόρκη. Βρισκόμαστε στο απέραντο ξενοδοχείο «Κουίν Ελίζαμπεθ» (στη φωτο με τον ηθοποιό Ζαν Πιέρ Ομόν, που παρουσίαζε το σόου στο ξενοδοχείο) για αρκετές ημέρες και τα βράδια ο μπαρμπα-Σπύρος, με συντροφιά το αγαπημέ­νο του ουίσκι, όλο μου ΄λεγε ιστορίες για τ' αδέρφια του, τον Τσάρλι και τον Τζορτζ... Κι η συνηθισμένη του επωδός ήτανε: Φύγανε και μ' αφήσανε μόνο... Ένα βράδυ, για να τον βγάλω από τη θλίψη, δεν ξέρω πώς, σκέφτηκα το περιστατικό του Καν-Καν και τον ρωτάω. Φωτίστηκε το πρόσωπο του με τη θύμιση του φίλου του Νικήτα και άρχισε το κουβεντολόι. Πάντοτε είχα μαγνητόφωνο τσέπης κι όπως φαίνεται καλά έκανα, γιατί ακούω τώρα τη βραχνή φωνή του σεβαστού μου αξέχαστου φίλου, με τα ακατάληπτα πολλές φορές αμερικανοελληνικά του... Σας μεταφράζω:

—Παιδί μου, Τζίμη, όλα είναι τυχερά και μοιραία στη ζωή... Η Λιζ Τέηλορ έτυχε να 'ρθει τον καιρό του πολέμου εδώ, με τα παιδιά που στέλνανε από την Αγγλία για να γλιτώσουνε από τις μπόμπες... Μα αυτή η εύμορφη με τα βιολετιά μάτια, μπομπάρδισε με τα καπρίτσια της εμένα... Θυμάσαι τότε που σε είχα στείλει στη Ρώμη, στην Κλεοπάτρα, τα είδες με τα μάτια σου που τα 'φτιαξε με τον βλογιοκομμένο Μπάρτον... Από τότε ξεκίνησε ο πόλεμος του Ζανούκ και των μετόχων της Φοξ  εναντίον μου, κι όπως βλέπεις από αφεντικό των μούβι σταρ, κουμαντάρω τώρα παπάδες... Δε βαρυγκομάω, γιατί γέρασα και φροντίζω για την ψυχή μου...

Ο γερο Σκούρας έπινε και μιλούσε, όχι όμως για το φίλο του Νικήτα που τον είχα ρωτήσει... Δεν τολμούσα να τον διακόψω, γιατί κι αυτά που έλεγε είχανε μεγάλο ενδιαφέρον:

—Εγώ έτυχε να φτάσω μετανάστης στην Αμερική και πολλοί κακοπέρασαν  που άφησα το χωριό μου... Έχω τυραννίσει αρκετούς Οβριούς, Ιταλούς, Ιρλανδούς, ώσπου να σκαρφαλώσω πάνω τους και να γίνω  μπιγκ μπος στο μούβι μπίζνες... Ποιός, εγώ που ΄βοσκα πρόβατα...

Και να ξαφνικά, μετά αυτό τον πρόλογο, ο μπαρμπα-Σπύρος μπαίνει στο θέμα που τον ρώτησα:

—Ο Νικήτας, που με ρώτησες, μου μοιάζει και του μοιάζω. Εγώ έτυχε να 'ρθω στα δολάρια κι εκείνος έτυχε να γραφτεί στο Κόμμα. Ήταν εργατικός και πονηρός σαν κι εμένα και είδες πού έφτασε. Για δέκα χρόνια ήταν το μεγάλο αφεντικό στο Κρεμλίνο! Ποιός, ο γιος του μουζίκου, που γεννήθηκε σ' ένα χαμόσπιτο από πλίθρα... Τώρα θέλεις να μάθεις για το Καν-Καν που είδε το 1959 με την Νικήταινα... Καθόμουνα δίπλα τους και τους παρακολουθούσα, που χαιρόντουσαν το θέαμα, λες και βρισκόντουσαν στο Μπολσόι... Ήξερα πως στο φινάλε οι χορεύτριες θα 'ρχόντουσαν μπροστά μας και θα δείχνανε τα βρακιά τους... Ε, όταν έγινε αυτό, μέσα στο θόρυβο της μουσικής και στα ξεφωνητά τους, ο Χρουστσόφ χάζευε και απολάμβανε το θέαμα σαν παιδί που πρωτοπάει στη Ντίσνεϊλαντ. Κι οι σωματοφυλακές του δείχνανε ξετρελαμένοι με τα μεταξωτά βρακιά και τις δαντέλες, καθώς οι γάμπες τιναζόντουσαν ψηλά ή ανοίγανε και πέφτανε με πάταγο στο πάτωμα... Η Χρούστσεβα χειροκρότησε μαζί του, αλλά αμέσως είδε πρώτη ν' αστράφτουνε τα φλας κατά το μέρος τους... Έσκυψε και κάτι ψιθύρισε στον άντρα της, που άρχισε να κοιτάζει με τα μικρά μάτια του αυτούς που τον φωτογραφίζανε... Τότε εγώ στενοχωρήθηκα, μήπως έγινα αίτιος διπλωματικού επεισοδίου, αλλά εκείνος μου χαμογέλασε. Είπε στο διερμηνέα να μου εξηγήσει ότι και στις μπαλαρίνες του Μπολσόι φαίνονται τα βρακιά τους...

Την εποχή του πολέμου ο Σκούρας  πήγε στην Ουάσιγκτον και πήρε άδεια να πετάξει στο Λονδίνο, αναστατωμένος γιατί έμαθε πως στην Ελλάδα πεθαίνανε από την πείνα. Συνάντησε τον Ρούζβελτ, τον Τσώρτσιλ, τον Στετίνιους, τον Ήντεν, τον Τζορτζ Άλεν, τους προέδρους του Ερυθρού Σταυρού Νόρμαν Ντέιβις (ΗΠΑ) και πρίγκιπα Κάρολο (Σουηδίας). Τον τελευταίο μάλιστα τον πίεσε τόσο, που ταξίδεψε ως το Βερολίνο και έπεισε τους Γερμανούς να δεχθούνε τα φορτία των τροφίμων και των φαρμάκων για τον ελληνικό λαό. Πρόεδρος τότε της «Ελληνικής Πολεμικής Περίθαλψης», ο Σκούρας θυμάται:

—Σε διάστημα δύο ετών, 17 Σουηδικά πλοία μεταφέρανε στην κατεχόμενη Ελλάδα τρόφιμα και φάρμακα αξίας 250 εκατομμυρίων δολαρίων. Οι Γερμανοί μάς είχανε βάλει τον όρο να μη λέμε ούτε από το ραδιόφωνο ότι προέρχονται από την Αμερική... Αλλά και μετά τον πόλεμο αγωνίστηκα και ανεγερθήκανε η νέα πτέρυγα του Ευαγγελισμού, τα νοσοκομεία Θεσσαλονίκης, Τρίπολης, Πύργου (ιδιαίτερη πατρίδα του) και 26 Υγειονομικά Κέντρα στη λοιπή χώρα...

Στη διάρκεια του πολέμου, ο Σπύρος Σκούρας έμαθε τη σύλληψη του ανηψιού του Θάνου (αδελφού του γνωστού αθλητικού παράγοντα Σπύρου Σκούρα του νεώτερου) και την καταδίκη του σε θάνατο από το γερμανικό στρατοδικείο. Πέταξε ε ως τη Στοκχόλμη για να τον σώσει, αλλά δεν μπόρεσε. Ο Θάνος Σκούρας είχε σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο Γέηλ και ήταν σημαίνων πράκτορας των Συμμάχων.

Την εποχή που μπαινόβγαινα στο γραφείο του  στη Νέα Υόρκη, ο μπαρμπα Σπύρος  ήταν γύρω στα 75 και ως τσέρμαν της Fox δεν είχε πλέον καμιά εκτελεστική εξουσία στη μεγάλη κινηματογραφική εταιρία. Μεγάλο αφεντικό ήταν ο Ντάριλ Ζανούκ. Ο Σκούρας εκείνο τον καιρό ασχολιότανε με το Ρεπουμπλικανικό κόμμα (εισφορές και ανάδειξη ΄Αγκνιου) τα εκκλησιαστικά της Ορθοδοξίας ( Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως- Αρχιεπισκοπή Β.Ν. Αμερικής) και για την επιστροφή των stratasολυμπιακών αγάνων στη κοιτίδα τους. Είχε όμως και  ξεμώραμα, το γέρικο νταλκά του, έλεγε ο Ωνάσης, με μιά νεαρή υψίφωνο από τον Καναδά την Τερέζα Στράτας (Αναστασία Στρατάκη) που αργότερα έγινε διάσημη, όπως και η παλιά προστατευόμενη του Μέριλιν Μονρόε.

φωτο: Η Τερέζα Στράτας βοηθήθηκε αρκετά από τον Σκούρα στα πρώτα της  βήματα, αλλά όταν άρχισε να καθιερώνεται ως λυρική καλλιτέχνις,  ο μπαρμπα Σπύρος δεν ήταν πιά τιμονιέρης στα στούντιο. Αργότερα η Στράτας είχε επιλεγεί από τον Τζεφιρέλι για τον ρόλο της Κάλλας στη ταινία του, αλλά αντικαταστάθηκε από την Βαρντάν.  

ΚΛΙΚ ΕΔΩ για περισσότερα...

skour.khruts.


Μεταφορά στη σελίδα
1 2 » επόμενη σελίδα

προστέθηκε στις: 18 Οκτ 2005

 
 

:: αρχική :: προφίλ :: επικοινωνία :: εικόνες

© Δημήτρης Λιμπερόπουλος :: ...Webmaster