.  » αρχική σελίδα

 :: Επιλέξτε θέμα προς προβολή ::

Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΑΣ

κι΄άλλα θέματα: www.liberopoulos.gr

17-3-2011

Το "1821" κομίζει γλαύκα σε ακατάλληλη εποχή...

  (συνέντευξη Πέτρου Τατσόπουλου) 

Ο εκ των σεναριογράφων και παρουσιαστής της τηλεοπτικής σειράς "1821" Π.Τατσόπουλος   εμφανίστηκε σήμερα σε συνέντευξή του σε Κανάλι  να λέει:  Αν p.tats.μάντευα τι θα επακολουθούσε εναντίον μου θα ήμουν πιό προσεκτικός στη συμμετοχή μου σε αυτό το ντοκιμαντέρ που αποκάλυψε μιά ιστορία βίαιη με πολλά αγκάθια... αλλά τελικά φοβάμαι τον φόβο μου και όχι τις απειλές που δέχομαι ακόμη και για τη ζωή μου...

Αξιόλογος πνευματικός άνθρωπος ο εν λόγω συγγραφέας -όπως και οι άλλοι καθηγητές της Ιστορίας,  που συμμετείχαν στη δημιουργία αυτής της τηλεοπτικής σεράς- αλλά πονηρούς καιρούς διάλεξαν να το πράξουν... Ένας εντελώς άγνωστος διανοητής, ο Φουκουγιάμα, που έγραψε  το "Τέλος της ιστορίας", ίσως είχε συμφέρον να το κάνει γιατί να ενώσει την  γιαπωνέζικη καταγωγή του με την αμερικάνικη ενσωμάτωσή του... Όμως κάποιοι στην Ελλάδα, προσχώρησαν ενθέρμως στην άποψή του και βιάστηκαν να παρουσιάσουν τη καταστροφή της Σμύρνης ως "συνωστισμό" και τους μιμήθηκαν και οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ "1821" κομίζοντας γλαύκα ότι η ιστορία της επανάστασης και της απελευθέρωσης από τον τουρκικό ζυγό δεν είναι όπως διδάσκεται στα ελληνικά σχολεία... Δυστυχώς κάποιοι και κάποιες  με ανώτατη παιδεία  και γνώσεις, δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν ότι σε μία περίοδο που η χώρα  μας βρίσκεται στην εντατική,  σκόρπισαν  πιράνχας πάνω  στο ταλαιπωρημένο κορμί της...

ΑΝΤΙΜΟΝΙΟΣ 

821ΚΛΙΚ ΕΔΩ Έτσι είναι, αλλά τέτοιες ώρες τέτοια λόγια. (Όλα τα ΄χει η Μαργιορή ο φερετζές της λείπει...)

 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ : Μιά και  με κάνατε γήπεδο, ως ποδοσφαιροποιημένος  πιά, αλλά και αθυρόστομος, μπορώ να ρωτήσω : Ποιός είναι ορέ αυτός ο Φουκουγάμα τον, που μου ζαλίζει το πολιτισμό μέσα στο σώβρακο...       

φεύγοντας απο τη ζωή, μας έχει αποχαιρετίσει ήδη η σκέψη μας για πάντα και κανένας δεν ξέρει που πάει εκείνος ο εαυτός μας που ένιωθε  τόσα συναισθήματα, όσα μας είχε προικίσει η φύση... προσωπικά -φεύγοντας- για ένα πράμα λυπάμαι:  ότι χάνω το διάβασμα και τις γνώσεις που απόχτησα, αλλά κυρίως γιατί δεν θα μπορώ πιά να εκφράζω τη σκέψη μου πάνω σε ένα χαρτί ή σε έναν υπολογιστή... και δεν πιστεύω ότι η ψυχή μου θα πάει πουθενά, αλλά αν πάει, εκείνο που θέλω να βρει είναι μιά απέραντη βιβλιοθήκη... θα πεις όμως ψυχή χωρίς μυαλό, είναι υπολογιστής χωρίς σκληρό δίσκο...  

οι συγγραφείς είχαν κάτι να πουν και να διδάξουν... τώρα κατάντησαν σαν ποδοσφαιριστές που παίζουν σε άδειο γήπεδο...

vivlia400

"Ο ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΚΥΚΛΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΠΟ ΠΡΑΜΑΤΑ, ΑΠΟ ΔΕΝΔΡΑ, ΖΩΑ, ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΙΔΕΕΣ. ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΥΚΛΟ ΤΟΥΤΟΝ ΕΧΕΙ ΧΡΕΟΣ ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΤΟΝ ΣΩΣΕΙ. ΑΥΤΟΣ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ. ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΩΣΕΙ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ. ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΘΛΟΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΤΟΥ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΧΡΕΟΣ ΝΑ ΤΕΛΕΨΕΙ ΠΡΟΤΟΥ ΠΕΘΑΝΕΙ. ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΣΩΖΕΤΑΙ. ΓΙΑΤΙ Η ΙΔΙΑ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΡΠΙΣΜΕΝΗ, ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΗ ΣΤΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ΤΟΥΤΑ ΓΥΡΑ ΤΟΥ, ΣΤΑ ΔΕΝΔΡΑ, ΣΤΑ ΖΩΑ, ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΣΤΙΣ ΙΔΕΕΣ, ΚΙ ΑΥΤΗ, ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ, ΣΩΖΕΙ ΤΕΛΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΑΘΛΟΥΣ" ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

 δεν ψυχορραγεί μόνο η λογοτεχνία...
(από την "λεκτική" στην "εικονιστική" εποχή -από το βιβλίο στη τηλεόραση-από τον τύπο στα ιστολόγια)
book300Και ενώ η ανθρωπότητα βρίσκεται σε οικονομικό αδιέξοδο, κάθε λίγο πεθαίνει μιά ανθρώπινη ζωή από πείνα, είπαμε, ότι  τα αστεροσκοπεία αναζητούν νέους πλανήτες, εμείς εδώ ψάχνουμε (και δεν βρίσκουμε) μεγαλόπνοους πολιτικούς, η ΝΔ  ψηφίζει για νέο πρόεδρο, η ΑΕΚ αναζητά μεγαλομέτοχο, και  τέλος, εδραιώνεται η πεποίθηση ότι η λογοτεχνία τινάζει τα πέταλα...  Αν ζούσε ο Σουρής  μπορεί και νά΄λεγε εδώ ο κόσμος χάνεται κι΄από τα λόγια πιάνεται...

Σκέψου τον Ιαβέρη στους "Άθλιους" να κυνηγάει τον Γιάννηαγιάννη, τον Κόμη Μοντεκρίστο να επιστρέφει εκδικητής, τον Άμλετ να αναρωτιέται αν πρέπει να ζει ή να μη ζει... Μπούρδες για τους σημερινούς νέους, που θα ήθελαν τον Γιάννηαγιάννη Ράμπο, τον Μοντεκρίστο Μπιν Σούπερμαν   και τον Άμλετ  Αβατάρ...  Ξέχασα και τον Όλιβερ Τουίστα θα τον προτιμούσαν ως Χάρυ Πότερ! Ουάουααααα... Προχώρησε στο κείμενο που ακολουθεί και θα καταλάβεις...

Η λογοτεχνία ψυχορραγεί και οι πωλήσεις βιβλίων όλο και λιγοστεύουν, απόδειξη ότι οι πνευματικοί άνθρωποι  αραιώνουν και σιωπούν σε μιά κοινωνία που έχει αλωθεί από την τηλεόραση και τα παντός είδους ηλεκτρονικά ενδιάμεσα που παρεμβάλονται ανάμεσα στον  άνθρωπο του 21ου αιώνα και τη σκέψη του. Στην Ελλάδα, ας πούμε, παλιά το παιδί μεγάλωνε με βιβλία  και  την «Διάπλαση των παίδων», σήμερα με ένα τηλεκοντρόλ  κι΄ένα κομπιούτερ... Στην αρχαιότητα  υπήρχε η  γραφή πάνω στη περγαμηνή και στο  πάπυρο, μετά ανακαλύφθηκε το χαρτί και η  τυπογραφία, που  έδινε όμως καιρό  στον αναγνώστη να μπορεί να ξαναδιαβάσει ένα απόσπασμα που δεν είχε καταλάβει... Δηλαδή η προσεκτική  ανάγνωση δημιουργούσε και καλλιεργούσε τη σκέψη, ενώ τώρα η ανάγνωση έχει αντικατασταθεί απο περαστική  εικόνα με βιαστικά λόγια στην οθόνη της τηλεόρασης, που έχει πάρει τη θέση του βιβλίου που φυλλορροεί... Και αφού η εικόνα και ο ήχος κυριαρχούν αντι της γραφής, η λογοτεχνία έχει μεταλλαχθεί σε κλασικά εικονογραφημένα και κόμικς, κατάλληλα για  θεατή και όχι για  αναγνώστη... 
Ο  Alvin Kernan, με 35 χρόνια διδασκαλίας και έρευνας στα πανεπιστήμια Γέιλ και Πρίνστον, γράφει ότι «η λογοτεχνία είναι νεκρή ή έστω αργοπεθαίνει». Και συμπεραίνει ότι ο θάνατός είχε από καιρό προαγγελθεί, ως  σύμπτωμα κι αυτός της βαθιάς και μακροχρόνιας κοινωνικής αναστάτωσης «που τα τελευταία χρόνια κατέλυσε πολλούς παραδοσιακούς θεσμούς και αξιακά συστήματα». Όχι μόνο γιατί η λογοτεχνία εξωθείται στο περιθώριο από μια κοινωνία κυριαρχούμενη από την τηλεόραση και τις άλλες μορφές ηλεκτρονικής επικοινωνίας, αλλά -το χειρότερο- γιατί απαξιώνεται μέσα στα ίδια τα πανεπιστήμια, από ριζοσπάστες κριτικούς που χρησιμοποιούν περιφρονητικά τον όρο «ανθρωπισμός» και θεωρούν την ποίηση και το μυθιστόρημα «πολιτιστικά εργαλεία μιας διεφθαρμένης και καταπιεστικής κοινωνικής τάξης».
Αλλά ο Kernan αποδίδει τον εκφυλισμό της λογοτεχνίας και σε ενδογενείς  αιτίες, όπως :«Στη βία, ακόμη και το μίσος» των αποδομιστών απέναντι στην πατροπαράδοτη λογοτεχνία, ενώ επισημαίνει τον υπερβάλλοντα ζήλο τους προκειμένου να αποδείξουν την «αθλιότητα και την κενότητα βιβλίων που για πολύ καιρό διδάσκονταν ως τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της ανθρώπινης σκέψης».

 Συμπερασματικά ο Kernan θεωρεί ότι η λογοτεχνία είναι ένας κοινωνικός θεσμός και επομένως βρίσκεται σε απόλυτη συνάφεια με άλλους θεσμούς, όπως η οικογένεια, η δικαιοσύνη, η θρησκεία και το κράτος. Σε μια εποχή όπου σημειώνονται βαθιές πολιτισμικές αλλαγές η λογοτεχνία βάλλεται  μέσα από το πανεπιστήμιο και τους κάθε λογής εικονοκλάστες κριτικούς και στοχαστές, οι οποίοι ασκούν επ΄αυτής  την «ερμηνευτική της δυσπιστίας», όπως εύστοχα παρατήρησε ο Paul Ricoeur,  αφετέρου, από τη ραγδαία εισβολή της ηλεκτρονικής πληροφόρησης στην καθημερινότητα, σε βαθμό που ο Sven Birkerts να μιλάει για μετάβαση από τον έντυπο στον ηλεκτρονικό πολιτισμό. Η συνεχής αυτοαμφισβήτηση και η μετατόπιση από τη «λεκτική» στην «εικονιστική» επιστημολογία οδηγούν στον αναπόφευκτο θάνατο της λογοτεχνίας, με την παραδοσιακή τουλάχιστον μορφή της.

5  5  2009

προς επισκέπτη του μέλλοντος..

Αν αυτή η ιστοσελίδα δεν έχει χαθεί, όπως η καημενούλα η Λάικα στο Διάστημα, εσύ νεαρέ μου ιντερνετίστα  κάποιας προχωρημένης δεκαετίας του 210υ αιώνα –που εγώ δεν θα υπάρχω-  ίσως να αναρωτιέσαι τι ανοησίες λέω κι΄εσύ, ίσως μόνο από περιέργεια, τις διαβάζεις… Και για να σε αναγκάσω να μη κάνεις κλικ και  σε χάσω, σου λέω ότι δεν είσαι απλά ένα σπέρμα  που δημιουργήθηκε μέσα σε μια μήτρα, από την ηδονή  των γονιών σου… Είσαι ένα δημιούργημα της φύσης (θεικό κατ΄ άλλους) που δεν μπορώ να σε φανταστώ πεσμένο με τα μούτρα στα ηλεκτρονικά παιχνίδια και στα ίντερνετ της εποχής σου, χωρίς  να έχεις διαβάσει  αρχαίους και μετέπειτα φιλοσόφους και συγγραφείς, που προσπάθησαν να εξηγήσουν  από ποιά  υπερμεγαλοφυή δημιουργία προήλθε ο άνθρωπος και αν  ήταν θεική, που στο Διάβολο πάει… Θα μου πεις, τι  τσαμπουνάς αλαφροίσκιωτε παππούλη, αυτά είναι θέματα των επιστημόνων, αλλά θα σου απαντήσω ότι και η επιστήμη έχει καταντήσει  επάγγελμα  υποχρεωμένο να δικαιολογεί τις έρευνές της, προτιμότερο φυσικά από το μη ερεύνα των επαγγελματιών  θρησκειολόγων… 

 

 ΘΑ ΤΑ ΞΑΝΑΠΟΥΜΕ  δυστυχισμένο τσουτσουνόσπερμα μιάς εποχής εφιαλικής  για το ανθρώπινο γένος, που ακόμη και μπροστά στο γκρεμό μυαλό δεν βάζει…

4 - 5 - 2009

Πάντα μου άρεσε να κοιτάζομαι στο καθρέφτη, αλλά εδώ και  δέκα χρόνια το αποφεύγω, γιατί η μούρη μου όσο πάει και συρρυκνώνεται σαν ρόγα σταφυλιού που έχει σταφιδιάσει… Τί θυμήθηκα… Παιδάκι ήμουνα κι΄είχαμε πάει για διακοπές στο χωριό και μιά μέρα παίζοντας  κρυφτό, βρέθηκα σε μιά αποθήκη με σταφίδα κι΄όταν βγήκα, είχαν κολλήσει τα ρούχα  πάνω μου και η μάνα μου, αφού με έπλυνε πατόκορφα, μου φόρεσε άλλα… Η γιαγιά μου είχε πει, ότι ο άνθρωπος έρχεται στη ζωή σαν ρογούλα σταφυλιού που όταν  ωριμάσει τρώγεται, γίνεται  κρασί ή τσάμπορο του πεταματά, συνήθως σταφίδα… Και πριν κάμποσα χρόνια όταν πρόσεξα στο καθρέφτη ότι άρχισα να σταφιδιάζω, είπα στον εαυτό μου: ρε γέρο τη σκαπούλαρες, αφού ούτε σε μασουλήσανε να βγεις  κόπρανο, ούτε σε κάνανε κρασί να σε κατουρήσουνε… Να όμως που΄γινα κάτι χειρότερο, σταφίδα που σαπίζει, αλλά μέσα της διατηρεί ένα κουκουτσάκι… Αυτό το τίποτα  που κανένας δεν βλέπει, μα εγώ το νιώθω, είναι από τα γενοφάσκια μου  μικροκαμωμένο, φανταστείται πόσο αφού εγώ  μιά σταφίδα, είμαι μιά σταλιά… Μπορώ να πω ότι το μπαγάσικο  είναι κάτι σαν καρδιά και μυαλό μαζί, που ενώ εγώ γερνάω αυτό μένει νεανικό  κι΄από τότε που έπαψα να κοιτάζομαι στο καθρέφτη, μερικές φορές πεταρίζει σαν πουλάκι και με κάνει να νιώθω, όχι σωματικά αλλά ψυχικά, νέος… Μα σαν μου ξεφύγει καμιά φορά λοξή ματιά σε καθρέφτη, συνειδητοποιώ ότι είμαι μιά σταφίδα  που σαπίζει… Γι΄αυτό μισώ τους καθρέφτες…

Αλλά καταλαβαίνω, σε κούρασα και είσαι έτοιμος να κλικάρεις  σε άλλους ευχάριστους χώρους
αν  και φαντάζομαι ότι όσο πιο κοντά πλησιάζει η γενιά σου στον 22ο αιώνα, τόσο πιό απελπιστικά ανυπόφορη γίνεται η κατάσταση για τον άνθρωπο, για τα άλλα ήδη της φύσης θα ξέρεις καλύτερα από μένα τι έχουν πάθει, αφού πολλά εξαφανίστηκαν...

24 Μαρτίου 2009

Ως τη δεκαετία του 60 η 25η Μαρτίου έφερνε μνήμες ηρωισμού Ελλήνων που είχαν δώσει και τη ζωή τους για τον ξεσηκωμό και την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό. Μετά τους σημαιοστολισμούς και τα εμβατήρια της parelasχούντας, η πατριδολατρεία ξεθώριασε γιατί οι νέοι έβλεπαν τους πολιτικούς ως σύγχρονους κοτσαμπάσηδες ν΄αποκτήσουν οι ίδιοι θώκους και οι δικοί τους πόστα... Με την ανατολή του 21ου αιώνα, έπεσε άπλετο φως στη θεατρική σκηνή της διακυβέρνησης της χώρας, στην οποία οι πάντες σχεδόν, πλιατσικολογούν το δημόσιο χρήμα, ενώ ο λαός-θεατής δεν ξέρει αν το έργο που βλέπει είναι τραγωδία ή φαρσοκωμωδία... Η παρέλαση λοιπόν στις εθνικές γιορτές είναι μιά παράσταση-παρωδία, αφού σημαιοφόροι μπορεί να είναι και μη ελληνόπουλα που δεν έχουν καμιά απολύτως συνείδηση για το ιερό αίμα που χύθηκε στις Θερμοπύλες, στα Δερβενάκια ή στην Αλβανία, αλλά -αφού είναι άριστοι μαθητές- γνωρίζουν περισσότερα για τον Λεωνίδα, τον Κολοκοτρώνη, τον στρατιώτη του αλβανικού έπους, από ότι ξέρουν τα αδιάφορα στη μάθηση ελληνόπουλα... Κι΄όμως, το παράδοξο είναι ότι τα παιδιά των μεταναστών μας γίνονται σημαιοφόροι στο εξωτερικό και διακρίνονται ως υπήκοοι μιάς άλλης χώρας...  Κάτι συμβαίνει λοιπόν σε αυτή εδώ τη χώρα, όπου η παρελαύνουσα μαθητιώσα νεολαία δείχνει αδιάφορη, ενώ στη Πέμπτη Λεωφόρο της Νέας Υόρκης, στην Αυστραλία και γενικά στο εξωτερικό, είναι γεμάτη ενθουσιασμό και εθνική υπερηφάνεια...  Δυό χιλιάδες (2.000) Έλληνες καθηγητές στα πανεπιστήμια της Αμερικής και αριστούχα τα ελληνόπουλα που σπουδάζουν σ΄αυτά! ΚΑΤΙ ΦΤΑΙΕΙ, αφού  κάποτε οι μαθητές στη "Διάπλαση των παίδων" είχαν ψευδώνυμα ηρώων της αρχαιότητας και του 21, ενώ  οι σημερινοί νομίζουν ότι ο ηρωικός "κλέφτης"  Κολοκοτρώνης ήταν πορτοφολάς και ο Καραισκάκης είναι γήπεδο... 

Ενδιαφέρον έχει η επιστημονική ανάλυση ειδικών για την   ψύχωση-ψευδαίσθηση  συμμετοχής των νέων  στα κοινά δρόμενα, που  τους εξισώνονται  με δημοσιογράφους της τηλεόρασης ή πολιτικούς των παραθύρων, που δεν τους έχουν και σε μεγάλη υπόληψη...

17 Νοεμβρίου 2008

η μοναξιά του μπλόγκερ

οδηγεί  στη ψευδαίσθηση της συμμετοχής στα κοινά αλλά και στη νοσταλγία;

Εκατομμύρια άνθρωποι ασχολούνται(και αυξάνουν συνεχώς)με ιστοσελίδες, μπλογκς και φέιςμπουκς. Άραγε είναι η ανάγκη πληροφόρησης και  μάθησης ή η μοναξιά; Μάλλον το δεύτερο γιατί αν ήταν τα πρώτα, η πώληση των εφημερίδων και των βιβλίων  δεν θα είχε κάθετη πτώση.  Πρόσφατη επιστημονική έρευνα διαπιστώνει  ότι και η νοσταλγία εξυπηρετεί  ψυχολογικά τον μοναχικό κομπιουτερά στην επιστροφή  «παλιών καλών ημερών». Η ανταλλαγή όμως διερευνητικών μηνυμάτων -απο την ιστοσελίδα αυτή-   με μοναχικά άτομα του κομπιούτερ, δείχνει ότι η καθημερινή ενασχόλησή  τους κυρίως στα μπλογκς, κάνει τη ζωή τους πιό ενδιαφέρουσα. Η  ψύχωση-ψευδαίσθηση  συμμετοχής τους στα κοινά δρόμενα τους εξισώνει με δημοσιογράφους της τηλεόρασης ή πολιτικούς των παραθύρων, που δεν τους έχουν και σε μεγάλη υπόληψη...Γιατί λοιπόν αυτοί και όχι κι΄εγώ!   Η "βύθιση"  στο κομπιούτερ  εξισορροπεί  και  μετριάζει  τη μοναξιά τους. Η έρευνα, που δημοσιεύεται στο περιοδικό Psychological Science (Ψυχολογική Επιστήμη) έγινε από τους ερευνητές Ζινγιέ Ζου και Ντινγκ Γκουό του κινεζικού πανεπιστημίου Sun Yat-Sen, τον ελληνικής καταγωγής Κωνσταντίνο Σεντικίδη και τον Τιμ Γουάιλντσκατ του βρετανικού πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον.

Πρόκειται για  έρευνα η οποία μελέτησε εξονυχιστικά τη σχέση νοσταλγίας και μοναξιάς με τη βοήθεια πειραμάτων σε εθελοντές, που περιλάμβαναν εργάτες εργοστασίων, υπαλλήλους, φοιτητές και παιδιά.  Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, που δημοσιοποιήθηκαν από την Association for Psychological Science, τα άτομα που ένιωθαν πιο μοναχικά, ανέφεραν ότι έπαιρναν τη μικρότερη κοινωνική υποστήριξη από τον περίγυρό τους και ταυτόχρονα ήταν οι πιο νοσταλγικοί. Όταν οι ερευνητές υποκινούσαν τη νοσταλγία σε ορισμένους εθελοντές, εκείνοι ένιωθαν πλέον ότι απολαμβάνουν  μεγαλύτερη κοινωνική υποστήριξη από τους γύρω τους. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η νοσταλγία ενδυναμώνει την αντίληψη του ατόμου για το βαθμό κοινωνικής υποστήριξης που έχει και, με αυτό τον τρόπο, αντισταθμίζει τα αισθήματα μοναξιάς. Επίσης διαπιστώθηκε ότι τα πιο ανθεκτικά άτομα, με τη μεγαλύτερη ικανότητα να ορθοποδούν γρήγορα μετά από τραυματικά συμβάντα και αναποδιές της ζωής, είναι αυτά που χρησιμοποιούν τη νοσταλγία για να ξεπεράσουν τα αισθήματα μοναξιάς τους. Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι αυτά τα ευρήματα έχουν πολύ σημαντικές επιπτώσεις στην κλινική ψυχολογία και δείχνουν ότι η «τεχνητή» νοσταλγία μπορεί να αξιοποιηθεί σε θεραπευτικό πλαίσιο, ώστε τα μοναχικά άτομα να αντιμετωπίζουν καλύτερα τον κοινωνικό αποκλεισμό που βιώνουν.

Συμπερασματικά, «τα άτομα θα μπορούσαν να εκπαιδευθούν καινα επωφελούνται από την αναζωογονητική λειτουργία της νοσταλγίας, όταν είτε απουσιάζει η πραγματική κοινωνική στήριξη, είτε το άτομο νομίζει ότι αγνοείται».

Σύμφωνα με έρευνα του περιοδικού «Μonthly Review» και της εταιρείας ερευνών VΡRC, για τον  Έλληνα blogger

Οκτώβριος 2008

perrospΠαναγιώτης Πέρρος

 

Η Τεχνητή Νοημοσύνη στις ημέρες μας δείχνει να μην είναι αρκετή ώστε να ανταποκριθεί στις υψηλές προσδοκίες που προβάλλουν πλέον σχεδόν όλες οι επιστήμες πάνω στις «ευφυείς μηχανές»... Μηχανές με συναίσθημα;αναρωτιέται ο πανεπιστημιακός φιλόσοφος και εξπέρ στα ηλεκτρονικά (που τυγχάνει να έχει φτιάξει αυτή την ιστοσελίδα) στο zougla.gr και μιά και κάθομαι μπροστά στα πλήκτρα  πατάω την δική μου -ίσως απλοική- απάντηση στο κατωτέρο κείμενο:

η ομορφιά δεν βρίσκεται στον αφρό...

sea300

Πλέον δεν υπάρχουν άνθρωποι που σκέπτονται όπως οι προηγούμενοι του 20ου αιώνα, και όσο προχωράει αυτή η εκατονταετία,  όλο και λιγότεροι θα διαβάζουν  αρχαίους συγγραφείς, θα ακούν κλασική μουσική και όπερα,  ή θα ενδιαφέρονται για τις προαιώνιες κολώνες της λογοτεχνίας, της ζωγραφικής, της γλυπτικής, όσο για την ποίηση, καθόλου…

Το συναίσθημα όλο και θα αραιώνει, θα απομακρύνεται, θα χάνεται από τον άνθρωπο, γιατί οι μηχανές –κομπιούτερ, ρομπότ, γενικά ηλεκτρονικές κατασκευές- που εκείνος θα τις συναρμολογεί και θα τις ρυθμίζει, θα τον μαγνητίζουν προς αυτές, κάνοντας τον δημιουργό τους από σίδερο… Η σάρκα, η καρδιά, το αίμα, αλλοιωμένα από τον πακτωλό των φαρμάκων που θα παίρνει, θα μετατρέψουν με το χρόνο τον εγκέφαλό του από μαλακή ψύχα αιμοφόρων αγγείων σε σκληρό ψηφιακό δίσκο… Και τότε η ψυχή-συναίσθημα θα έχει εκλείψει δια παντός από το χαρισματικότερο  δημιούργημα του πλανήτη Γη…  

 

    

επισκέπτη, αυτή τη στιγμή που μπαίνεις εσύ σ΄αυτό το χώρο, εγώ μπορεί να μην υπάρχω...εφ΄όσον όμως οι σκέψεις μου συναντιούνται με τις δικές σου, πάει να πει πως κάτι έχει απομείνει από το πέρασμά μου σε ένα κόσμο φθαρτό με άφθαρτες ιδέες... 

η φύση του ανθρώπου περιέχει την ιδιοκτησία, την κατάκτηση, την έπαρση...ο κομμουνισμός υπήρξε μεγάλη Ιδέα, αλλά μικροί και ανάξιοι οι ηγέτες του...

Έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ για τον Νίκο Καζαντζάκη και έμαθα πράγματα που δεν ήξερα κι΄άλλα που είχα ξεχάσει… Αν και φτωχός είχε φέρει σβούρα τα μήκη και τα πλάτη της Γης, κυρίως ως kazantz2απεσταλμένος εφημερίδων, είχε γνωρίσει διάνοιες και απλοικούς, είχε πάρει συνεντεύξεις ακόμη και από δικτάτορες –όπως ο Μουσολίνι- είχε μείνει στη Σοβιετική Ένωση με την ελπίδα να δει από κοντά την μεγάλη ιδέα και το καινούργιο σύστημα  για την καλυτέρεψη της ζωής των καταραμένων και ταλαιπωρημένων της Γής… Απογοητεύτηυκε  από τους ανθρώπους που  υπηρετούσαν τον κομμουνισμό, χωρίς όμως  να τους ψέξει –όπως έκανε ο κολλητός  του Παναγή Ιστράτη- από φόβο; ή από ελπίδα ότι θα διορθωθούν… Οδοιπόρησε  προσκηνητής στα αχνάρια  του Νίτσε και του Φραγκίσκου  της Ασίζης, έγραψε κι΄έσχισε σωρούς χειρόγραφα για τον Βούδα, συμπλήρωσε 33.333 στίχους για ένα και μόνο ποίημά του, ίδρωσε ο πισσινός του σε βιβλιοθήκες, έλειωσε καβάλους σε καρέκλες, τρώγοντας χαρτί και πίνοντας μελάνι, όπως έβαλε τον Ζορμπά να λέει… Πέρασε την κατοχή ξερακιανός και πεινασμένος  στην Αίγινα, με τον εσταυρωμένο πάνω στο γραφείο του, τον ξανασταύρωσε στα κείμενά  του, βγάζοντας τελικό συμπέρασμα ότι ο Θεός δεν πρέπει να δοξάζεται από  χρυσοποίκιλτα ράσα και να τον αφήσουμε βαθειά μέσα  μας να καθοδηγεί τις πράξεις μας…  

τα "κιβώτια" και η  "ντουλάπα"

Χτες  είδα ένα όνειρο, που δεν έμοιαζε καθόλου με τα χιλιάδες xristodoulos που έχω δει ως τώρα… Βρισκόμουνα σε ένα κλειστό χώρο, κάτι σαν εκκλησία, σαν απέραντη αποθήκη… Στο μισοσκότεινο κέντρο dulapa1της ήταν ξαπλωμένος με ένα σταχτί ράσο  ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, έχοντας δίπλα του ένα ανοιχτό κιβώτιο… Είναι ο ιερωμένος που με είχε κοινωνήσει πριν δεκαετίες στην ενορία μας την Παναγίτσα, είχα το θάρρος μαζί του και τον ρώτησα τι προσπαθεί να τοποθετήσει με τα αδύναμα χέρια του μέσα στο κιβώτιο… Με κοίταξε με βλέμα ανύμπορου, κάτι μου ψιθύρισε μα δεν μπόρεσα ν΄ακούσω τίποτα…  Ξαφνικά είδα να προβάλλει η σκιά της μητέρας  μου, που μου έγνεψε να την ακολουθήσω στο βάθος μιάς πύλης, πίσω από την οποία -όσο έπαιρνε η ματιά  μου-  υπήρχαν χιλιάδες, εκατομμύρια, δισεκατομμύρια  κιβώτια… Μου τα δειξε και χωρίς ν΄ακούω  τη φωνή της κατάλαβα πως μου λεγε ότι εκεί βρισκόντουσαν αποθηκευμένες οι καλές πράξεις των ανθρώπων που τέλειωσαν τη ζωή τους… Πάντα ρεπόρτερ, σκίρτησα από ενδιαφέρον και την ρώτησα «μάνα, γιατί τα περισσότερα κιβώτια είναι άδεια;» κι΄εκείνη κούνησε το κεφάλι… Πάλι σάλεψαν τα χείλη της και χωρίς ν΄ακούω φωνή, κατάλαβα τι μου λεγε: « γιατί αυτοί που έφυγαν δεν είχαν να βάλουν τίποτα μέσα…»

Το όνειρο, αν και βυθιζόταν σε μια ελαφριά ομίχλη, είχε και συνέχεια, γιατί τι ρεπόρτερ  θα ήμουν αν δεν προσπαθούσα να ψάξω να βρω τα κιβώτια  όσων μου κέντρισαν την περιέργεια  γνωρίζοντάς τους  από κοντά ή τους έμαθα από  βιβλία… Όπως του Χριστού, της Μαρίας Μαγδαληνής,  του Σωκράτη, του Μεγαλέξανδρου, του Μαρξ, του Γκάντι, του Καζαντζάκη, του Τσε Γκεβάρα, της Κάλλας -που την ταλαιπωρούν στη τηλεόραση μυθομανείς ρεπόρτερ- ακόμη να δω αν υπάρχει κιβώτιο και του Αδάμ και της Εύας…

Σύντομα, θα σας διηγηθώ τη συνέχεια του ονείρου… Ένα ενύπνιο που μου θυμίζει το μεγάλο κιβώτιο  "η ντουλάπα της γιαγιάς" στο οποίο η μητέρα μου έκρυβε τα γραφτά μου που έγιναν αργότερα βιβλίο...

 

ΜΗΝΥΜΑ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗ: "Αν βρεις κιβώτιο Αδάμ και Εύας θα πάρεις με μιάς Νόμπελ και Πούλιτζερ !" 

   

   
printoraδεν μπορώ να πιστέψω ότι είμαι ο ίδιος άνθρωπος, ο ασπρομάλλης, με το παιδί του πίνακα ζωγραφικής... όταν ήμουνα νέος  συχνά κρατούσα ένα βιβλίο κι΄είχα ένα κατακίτρινο αρσενικό καναρίνι στο κλουβί... κι΄έτσι με ζωγράφισε ο Κώστας Αργυρίου, με τη σκέψη μου λεύτερη και το πουλάκι αιχμάλωτο, να κελαηδάει όσο  διάβαζα... ο πατέρας έφερε μιά κανάρα, ζευγάρωσε μαζί της και ξεκίνησε η δυναστεία του Κίτσου και της Κίτσενας... μιά μέρα, απρόσεχτος, άφησα τη πορτούλα ανοιχτή, ο Κίτσος φτερούγησε μακριά, αλλά ως το βράδυ επέστρεψε στο κλουβί, είχε βλέπεις γυναίκα και παιδί...      τώρα άφησα τα βιβλία και σκύβω φυλακισμένος στον υπολογιστή...σίγουρα, αποκτώ γνώσεις, αλλά έπαψα να  ζω... παιδιά, αφήστε τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και ψάξτε, κάτω από τον ουρανό, να βρήτε λίγο χώμα και πράσινο... φάσκω και αντιφάσκω,πάντα έτσι ήμουνα...

 

sea700

 επάγγελμα ρεπόρτερ  (καλλιτέχνες)

Χίτλερ-Όουενς-Σπ.Λούης

 Δημήτρης Λιαντίνης

 πρόσωπα-θέματα απο το παρελθόν

 η ροζ βίβλος των γκέι

 τους γνώρισα απο κοντά

 Έλληνες της διασποράς

flash back με άποψη

οι προ αιώνων "κωλοέλληνες"

ταξίδια-γνωριμίες

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ 

(130 video)

ΣΙΝΕΜΑ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ (όπως τον είδε ένα παιδί του Ροζικλαίρ)

Μελίνα Μερκούρη(φωτολεζάντες)

η Νεα Υορκη του Μάνου Χατζιδάκι 

επικαιρότητα "ιχνογραφήματα" προσώπων

 κάθε κλικ είναι μιά εξερεύνηση - έκπληξη στα βάθη της θάλασσας-γνώσης...

όλοι κουβαλάμε στο μυαλό μας μια βιβλιοθήκη, ανάλογα με τη παιδεία, τις γνώσεις, το περιβάλλον και την ανατροφή μας, όχι απαραίτητα  και τη κοινωνική μας θέση… οι περισσότεροι    σέρνουμε  ένα καροτσάκι του σουπερμάρκετ με διαφημιστικά φυλλάδια, άλλοι οδηγούμε ένα φορτιγάκι με κλασικά εικονογραφημένα και κάποιοι  ταξιδεύουμε  σ΄ένα βαγόνι με τόμους βιβλία και  γνώσεις... όλα τα άλλα ζωντανά πλάσματα επι της  Γης, δεν έχουν τέτοιο φορτίο, άχρηστο  για το λειψό μυαλό τους... μήπως όμως το πολύ μυαλό κάνει τον άνθρωπο δυστυχισμένο;

Τί ήταν τελικά η εξέγερση του Πολυτεχνείου; Το αργοπορημένο (μετά εφτά χρόνια!) ξέσπασμα της νεολαίας κατά της χούντας; Η αφύπνιση των φοιτητών  κατά των συνταγματαρχών; Η   ευκαιρία κάποιων που εξαργύρωσαν το πέρασμά τους  έξω απο το Πολυτεχνείο ως αντιστασιακών;  Εκείνοι που δημιούργησαν εκείνες τις ημέρες το έπος του Πολυτεχνείου, είναι οι πολλοί σαν τον Άγνωστο Στρατιώτη... 

κλικ εδώ για τον El Greco του Σμαραγδή

Η βιβλιοθήκη του μυαλού μέσω βίντεο και  ιντερνετ, όλο και πλουτίζεται ... Σήμερα ελληνάκια μου, αφήστε για λίγο τα Knidiaηλεκτρονικά παιγνίδια και ταξιδέψτε στη Μικρά Ασία. στη Κνίδο,  μιά ελληνική πόλη που μεγαλούργησε και μετά εξαφανίστηκε... Έμεινε όμως να την θυμίζει η Κνίδιος Αφροδίτη του Πραξιτέλη...

Κνίδος, λοιπόν,   δωρική πόλη τής Καριάς, στο δυτικό άκρο τής Κνιδίας χερσονήσου (Τουρκία), κοντά στο ακρωτήριο Τριόπιο. Στην αρχαιότητα  έδρα-πρωτεύουσα τής δωρικής εξάπολης και  τόπος όπου τελούνταν κάθε τέσσερα χρόνια οι Δωρικοί αγώνες. Κατά τη μυθική παράδοση, ιδρύθηκε από τον Τρίοπα, πατέρα τού Πελασγού, ο Διόδωρος όμως αναφέρει  ως ιδρυτές τον Φόρβαντα και τους Λακεδαιμονίους. Η ζωή στην Κνίδο αρχίζει τον 7ο π.Χ. αιώνα και σταματά τον 7ο μ.Χ. αιώνα. Η πόλη ανέπτυξε τις εμπορικές σχέσεις με την Αίγυπτο και τη Σικελία και τα κεραμεικά της  ήταν φημισμένα και περιζήτητα.  Η δύναμη της πόλης επιβεβαιώνεται και από την κατασκευή στους Δελφούς  δύο αξιόλογων οικοδομημάτων απο μάρμαρο. Τα θεμέλια του πρώτου έχουν εντοπιστεί  ανατολικά τού θησαυρού τών Αθηναίων και του Βουλευτηρίου των Δελφών. Το δεύτερο είναι η περίφημη Λέσχη των Κνιδιων με τις ξεχωριστές ζωγραφικές συνθέσεις του Πολυγνώτου.  Στους Δελφούς επίσης στήθηκαν απο τους  Κνίδιους  τα αγάλματα του Τρίοπα, οικιστή της πόλης τους, όρθιο δίπλα σε άλογο, καθώς και της απολλώνειας τριάδας που τοξεύει τον Τιτυό. Τα γλυπτά αυτά ήταν στημένα, όπως αναφέρει ο Παυσανίας, ανάμεσα στους θησαυρούς των Σικυωνίων και τών Σιφνίων. Λίγο μετά τα μέσα του 6ου π.Χ. αιώνα, η πόλη καταλήφθηκε από τους Πέρσες, αλλά ελευθερώθηκε από τους Αθηναίους και το 478 π.Χ, έγινε μέλος τής Αθηναϊκής Συμμαχίας.  Μεταξύ 364 και 361 π.Χ. η Κνίδος λαμπρύνθηκε με το αριστούργημα τού Πραξιτέλη, την Κνιδία Αφροδίτη, που έκανε την πόλη διάσημη στην αρχαιότητα. Το άγαλμα αυτό, το οποίο σώζεται σήμερα μόνο σε αντγραφα, απεικονίστηκε στα νομίσματα τής Κνίδου και τής Βιθυνίας από τον 4ο π.Χ. μέχρι τον 3ο μ.Χ. αιώνα. Από το 285 ώς το 222 π.Χ. η πόλη πέρασε στην κυριαρχία τών Πτολεμαίων, ενώ στη συνέχεια υποτάχθηκε στους Ρωμαίους.  Οι συστηματικές ανασκαφές  στη Κίνδο  άρχισαν  το 1967  και  ήλθαν στο φως ευρήματα που φανερώνουν την ακμή τής πόλης, ιδίως κατά τους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους.  Τα τείχη της  πόλης  σώζονταν σε  καλή κατάσταση. Ανασκάφηκαν επίσης η αγορά, το γυμνάσιο, το ωδείο, δύο θέατρα, ελληνιστικές και ρωμαϊκές οικίες με θαυμάσιες τοιχογραφίες, μια δωρική στοά και πολλοί ναοί, πάνω στους οποίους όμως είχαν χτιστεί βυζαντινές εκκλησίες. Οι επιγραφές μαρτυρούν για τη λατρεία των θεών του Ολύμπου, κυρίως όμως τής Αφροδίτης. Από τα σημαντικότερα μνημεία που ανασκάφηκαν είναι το τέμενος τής Δήμητρας, από όπου προέρχεται το καθιστό άγαλμα τής θεάς (σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο) Έξω από τα τείχη τής πόλης υπήρχε το στάδιο  και η νεκρόπολη.  Η Κνίδος ήταν η πατρίδα πολλών σημαντικών προσωπικοτήτων της αρχαιότητας: τού αστρονόμου, μαθηματικού και γεωγράφου Ευδόξου, τού αρχιτέκτονα Σωστράτου, που κατασκεύασε τον φάρο τής Αλεξάνδρειας, του γιατρού και ιστορικού Κτησία,  του ιστορικού Αράτου, τού ρήτορα Αρτεμιδώρου κ.ά. Τα ευρήματα τών ανασκαφών είναι στο μουσείο της Σμύρνης.  

σ΄αυτή τη πόλη της Μικρασίας, με τις πέτρες και τα μάρμαρα, έζησαν πριν χιλιάδες χρόνια Έλληνες που δημιούργησαν πολιτισμό... είχαν επιστήμες, παιδεία, τέχνες, ναούς κι΄αγάλματα, θέατρο και στάδιο αγώνων... (σε κάποια απο τα  υπόλοιπα video που ακολουθούν οι λήψεις έχουν γίνει από Τούρκους με αφήγηση και μουσική δική τους) 

knidos2knidos1knidos3

Κνίδος

δίδραχμο της Κνίδου (στη μία όψη η Αφροδίτη της Ευπλοίας) - Δήμητρα  του Λεωχάρους (Βρετανικό μουσείο Λονδίνου) - στην άλλη όψη του δίδραχμου κεφαλή λιονταριού με την επιγραφή Πεισίστρατος

δες αυτά τα video και βάλε  στη βιβλιοθήκη του μυαλού σου  εικόνες φρίκης για το πλανήτη που ζεις... μήπως συντελείς κι΄εσύ, με την αδιαφορία σου, στη καταστροφή του; 

periv

την αγάπη σου για το περιβάλλον δεν θα τη βρέις στα βιβλία αλλά στη φύση... προστάτεψέ την γιατί αργοπεθαίνει...

       

6 Σεπτεμβρίου 2007

Η αρχαία ελληνική γλώσσα πέθανε οριστικά στη γενέτειρά της  και η καθομιλουμένη βρίσκεται στην εντατική... Σε επιλεγμένα σχολεία του εξωτερικού (ιδιαίτερα της Γαλλίας, της Ρωσίας και της Κίνας) διδάσκεται η αρχαία ελληνική γλώσσα , που κατά διάσημους γλωσσολόγους  θεωρείτε  ως η μοναδική  γλώσσα που μπορεί να αναπτύξει σε μία φράση  έννοιες που αδυνατούν όλες οι υπόλοιπες της υφηλίου. ΄Οσο για την σημερινή καθομιλουμένη ελληνική, ξένοι γλωσσολόγοι ερευνητές αποφαίνονται ότι οι απόφοιτοι των ελληνικών Γυμνασίων την έχουν συμπτύξει σε 300 μόνο λέξεις (της καφετέριας και του γηπέδου)  που χρησιμοποιούναι απο τους έφηβους! Συμπέρασμα: Η αρχαία ελληνική γλώσσα έχει πεθάνει οριστικά στη γενέτειρά της  και  διατηρείται  μόνο σε ξένα σχολεία και πανεπιστήμια! Όσο για την καθομιλουμένη, αποψιλώνεται και παραγεμίζεται με  λέξεις  αμερικάνικες... Οι νέοι προτιμούν να διαβάζουν περιοδικά με κείμενα φτηνής φρασεολογίας και όχι βιβλία, με λέξεις ακατάληπτες  γι΄ αυτούς... 

ο Δημήτρης Λιαντίνης έγραψε: 

Διδασκαλία αρχαίων ελληνικών

Σχετικά με τα Αρχαία Ελληνικά το κρίμα των δασκάλων είναι πως διδάσκουν το μάθημα χωρίς να γνωρίζουν το περιεχόμενο. Διδάσκουν δηλαδή την Αρχαία Ελληνική,  αλλά δεν ξέρουν τους αρχαίους Έλληνες. Σχετικά με την ιεράρχηση Αρχαίων και Νέων το δεύτερο κρίμα τους είναι ότι διδάσκουν έτσι, ώστε να φαίνεται πως τους αρχαίους τους παίρνουν για ζωντανούς και τους νέους για πεθαμένους. 

Διδασκαλία νέων ελληνικών

Λαβαίνουμε, λοιπόν, τα πράγματα με τη σειρά, και λέμε πως τρεις είναι οι στόχοι  που δίνουν το σκοπό της διδασκαλίας του μαθήματος των Νέων Ελληνικών.

Το ένα, να μάθουν τα παιδιά μας τη ζωντανή τους γλώσσα. Το άλλο, να μάθουνε τη νέα λογοτεχνία μας. Το τρίτο, να κατακτήσουν όσο αυτό είναι δυνατό την αισθητική τους μόρφωση. Να γίνουνε, δηλαδή, άνθρωποι αληθινοί και εύκοσμοι.

Γιατί και Ροδόλφος Βαλεντίνο να φαίνεται κανείς, και Μαίρυλιν Μονρόε να φαίνεται, σαν δεν έχει αισθητική μόρφωση είναι αγελαδινό και προβάτιο.

Τα τρία αυτά μέρη του σκοπού μας δίνουν ένα όλο, που, αν είναι και είναι, σωστή η αρχή πως το όλο υπερβαίνει τα μέρη του, συνοψίζεται στην αστερόεσσα θέση ότι ο σκοπός του μαθήματος των Νέων Ελληνικών είναι να γνωρίσουν τα παιδιά μας τη ζωής τους ζωντανά και άμεσα. Σαν αγώνα και κάρπωση του σήμερα δηλαδή. Σαν σχεδιασμό και προσδοκία του αύριο. 

Που θα πεί, να γνωρίσουν τον ορίζοντα της υπόστασής τους με το πλήθος των γεγονότων  και των στοιχείων της. Να μάθουν τα χρειαζούμενα από τη χαράδρα του Βίκου κα το πρώτο φιλί του Ροντέν, ως τη φορολογική τους υποχρέωση στην πολιτεία αύριο.

Ο πρώτος στόχος του μαθήματος, λοιπόν, είναι η γνώση της πάτριας γλώσσας  που τρέφει τον τρόφιμο μαζί με το γάλα της μητρός του. Να μάθει ο νέος τη γλώσσα του είναι πολύ πιο πολύτιμο, παρά να μάθει τα μαθηματικά, τη χημεία, τη γυμναστική, ή την ιστορία του τόπου.

Ας υποθέσουμε πως ο κάθε άνθρωπος γεννιέται με δικαίωμα φυσικού κλήρου δυό μέτρα χώμα πάνου στη γής. Τότε το μισό από τα δυό μέτρα είναι η γλώσσα. Τα άλλα δύο μισά είναι το μυαλό  και το χέρι του. Το τέταρτο μισό είναι η ανάγκη.

perioxi: Αθήνα - Γαλάτσι

sxolia: Είναι η έμπνευση, ο μόνος λόγος, που με ωθεί να γράψω δυο λόγια για το Δάσκαλο Λιαντίνη...γι' αυτόν που δε γνώρισα προσωπικά, που δε με δίδαξε όσο πατούσε στη γη, αλλά που νιώθω πως έχει τη δύναμη να με διδάξει τώρα, από κάποια κορφή του Ταϋγετου! Ο Αλικάκος έκανε το χρέος του, τόσο απέναντι στο Δάσκαλο, όσο και απέναντι σε όλους εμάς που δεν είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε και να μιλήσουμε μαζί του!Ο Λιαντίνης ζει - αλλά όχι με τον τρόπο που ισχυριζόταν και ισχυρίζεται η σύζυγός του - ζει επειδή υπάρχουμε όλοι εμείς οι "κοινοί" θνητοί που με τα λόγια,τις πράξεις και τις σκέψεις μας, θα αναδείξουμε το μοναδικό του έργο!

Σας ευχαριστώ που παλεύετε για ένα καλύτερο αύριο...

Με τιμή,

Δέσποινα Χρ. Γούργαρη


Μεταφορά στη σελίδα
1 2 3 4 5 » επόμενη σελίδα

προστέθηκε στις: 12 Ιουν 2007

 
 

:: αρχική :: προφίλ :: επικοινωνία :: εικόνες

© Δημήτρης Λιμπερόπουλος :: ...Webmaster