.  » αρχική σελίδα

 :: Επιλέξτε θέμα προς προβολή ::

η Νέα Υόρκη των Ελλήνων

usaetos 'Οσο προχωράει ο 21ος αιώνας όλο και λιγότεροι  Έλληνες ξέρουν ποιός ήταν ο Τζιμ Λόντος και ο Νικ δε Γκρηκ και σε εκατό χρόνια ποιός παγκοσμιοποιημένος θα θυμάται τον Ωνάση και την Κάλλας Θα υπάρχει όμως το ΙΝΤΕΡΝΕΤ να θυμίζει τους άθλους  του μυθικού  Ηρακλή  από το Άργος και τα κατορθώματα του θρυλικού   Κροίσου απο τη Σμύρνη... Ίσως να υπάρχει και αυτή εδώ η ιστοσελίδα με τις αναμνήσεις ενός ρεπόρτερ που έζησε τρία χρόνια στη Νέα Υόρκη την περίοδο που κάποιοι διάσημοι Έλληνες ήσαν συγκεντρωμένοι εκεί ή περνούσαν από αυτήν και  τους έγραφαν πρωτοσέλιδα ή στις μέσα σελίδες οι  εφημερίδες. Ακούστε ονόματα και μείνετε με ανοιχτό στόμα -όπως εγώ τότε- για τους  διάσημους ή γνωστούς Έλληνες που ζούσαν εκείνα τα χρόνια  κάτω από τους ουρανοξύστες ή πηγαινοερχόντουσαν: Σπύρος Σκούρας, Ελία Καζάν (κάτοχος δύο Όσκαρ), Νικ δε Γκρηκ, Αριστοτέλης Ωνάσης, Μαρία Κάλλας, Μελίνα Μερκούρη, Μάνος Χατζιδάκις, Κακογιάννης, Τζορτζ Τσακίρης, Θεώνη Βαχλιώτη, Βασίλης Φωτόπουλος (κάτοχοι  Όσκαρ οι τρεις τελευταίοι), Τζίμυ Γκαλάνος (ο μετρ της μόδας), Νάνα Μούσχουρη, που ξεκινούσε την καριέρα της με τον Χάρυ Μπελαφόντε. Κι΄από κοντά το ξεπεταρούδι  που πέρασε τον Ατλαντικό και βρέθηκε ανάμεσα σε σταυραετούς, αηδόνες και γαλιάντρες, πολύχρωμα παγώνια   διαβατάρικα πουλιά και κυρίως στρουθοκάμηλους που έκρυβαν το κεφάλι τους στην άμμο για να αποφύγουν να κοιτάξουν κατάματα το πιό σίγουρο που υπάρχει στη ζωή, τον θάνατο... Ένα  σπουργίτι κι΄εγώ στον έρημο κάμπο, που γερασμένο και ξεπουπουλιασμένο συγκεντρώνω αναμνήσεις και φωτογραφίες βαλασαμωμένων χρυσαετών... 

η Νέα Υόρκη των Ελλήνων 

metanastes

JimLodos

XristofAnt

Paxinou

Tsakiris

Skourasbr3

ανάμεσα στο μεγάλο μεταναστευτικό κύμα χιλιάδες Έλληνες που ξεκίνησαν από  πιάτα,  στιλβωτήρια,  γραμμές τρένων, μικροπωλητές, για να εξελιχθούν σε καταστηματάρχες και επιχειρηματίες...  

στον απόηχο των διασήμων Ελλήνων είναι ο θρυλικός παλαιστής Τζιμ Λόντος...

...ο πυγμάχος Αντώνης Χριστοφορίδης παγκόσμιος τσάμπιον στα ημιβαρέα...

... η ηθοποιός Κατίνα Παξινού - βραβείο Όσκαρ, στη ταινία "Για ποιόν χτυπά η καμπάνα"...

... με Όσκαρ ο ηθοποιός-χορευτής Τζορτζ Τσακίρης για τη ταινία "Γουέστ σάιντ στόρυ"

 

μπροστοκρίαρα στο σόου μπιζ είναι οι  αδελφοί Σκούρα, τσοπανόπουλα στην Ηλεία, που πέρασαν τον Ατλαντικό κι΄ έγιναν  μεγάλοι μπόσηδες του σινεμά

stars4

cassavetJ

vfotop

KagneyPappa

VahliotiTh

LIFE

ο Ηλίας Καζάν, απο τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες του Χόλιγουντ ( με τρία Όσκαρ) δημιουργός σταρ, όπως των Μάρλον Μπράντο, Τζούλυ Χάρις, Τζέημς Ντιν.

Τζον Κασσαβέτης πρωτοπόρος σκηνοθέτης του Χόλιγουντ.

ο σκηνογράφος Βασίλης Φωτόπουλος βραβείο Όσκαρ για την ταινία του Κακογιάννη "Ζορμπάς"

η ηθοποιός Ειρήνη Παππά, συμπρωταγωνίστρια του Τζέημς Κάγκνευ, πρωταγωνιστεί σε θέατρο της Νέας Υόρκης 

η ενδυματολόγος Θεώνη Βαχλιώτη βραβευμένη με Όσκαρ ("ο μεγάλος Γκάσμπυ")

 

 1966 το μπουζούκι εισβάλει στο Μπρόντγουεη με το μιούζικαλ "Illya darling", αγγλόφωνη έκδοση του   "Ποτέ την Κυριακή" με  τη Μελίνα  

SENATORS

OMOGEN100

NicktheGr

ArisManos

nana

Illyaactors

γερουσιαστές ελληνικής καταγωγής που δεν ξέχασαν τις ρίζες τους και δημιούργησαν το ισχυρό,τότε, ελληνικό λόμπυ (με το παπιγιόν ο Τζον Μπραδήμας)

η επέτειος της 25ης Μαρτίου γιορτάζεται απο την ομογένεια, τον κυβερνήτη και τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης

ο διασημότερος χαρτοπαίκτης της Αμερικής ήταν ο Νικ δε Γκρηκ (Νικόλαος Δάνδολος

Νέα Υόρκη 1968: Αριστοτέλης Ωνάσης και Μάνος Χατζιδάκις, τα λένε

η Νάνα Μούσχουρη ξεκινάει τη διεθνή καριέρα της δίπλα στο διάσημο Χάρυ Μπελαφόντε 

Χατζιδάκις,Μερκούρη, Κούρκουλος, Διαμαντίδου, Θεώνη Βαχλιώτη (μπροστά)  και ελληνόπουλα του θιάσου  

XroutsofLA1

ο Σπύρος Σκούρας φιλοξενεί στο Χόλιγουντ τον Νικήτα Χρουστσόφ, οικογενειακά

hermespan

galanosj

iolas

Ερμής Παν (Παναγιωτόπουλος)  χορογράφος των ταινιών του Φρεντ Αστέρ

Τζίμμυ Γκαλάνος (Γαλανός) ο διασημότερος  μετρ υψηλής ραπτικής της Αμερικής

Ιόλας (Αλέκος Κουτσούδης) διάσημος γκαλερίστας

το κείμενο γράφτηκε όταν ζούσε ο Μάνος

 

Πηδάω στη βαρκούλα με το ασπρογάλαζο πανάκι κι όπου με βγάλει. Ο Ωνάσης, έλεγε, μακριά από την Ελλάδα, αν θέλεις να γλιτώσεις από τα κουσούρια  της ελληνικότητάς σου. Το ίδιο κάνω  κι ' εγώ κι όπου φύγει φύγει, ακόμη κι αν δεν φτάσω πουθενά και μείνω στις αναμνήσεις μου...

Ο ρεπόρτερ άγεται και φέρεται από τα γεγονότα. Η καθημερινότητα, δηλαδή, είναι η εφημερίδα. Μα χρειάζονται και οι εκτός αυτής γραφιάδες, αυτοί που νιώθουνε μέσα τους μια διαρκή παρόρμηση να σκορπάνε στο χαρτί αποθεματικά εικόνων, καταστάσεων και σκέψεων που  συσσωρεύονται στο τσερβέλο τους...

Με λίγα λόγια ο γραφιάς είναι, όπως ο ζωγράφος, ο μουσικός, ο θεατρίνος, ο τραγουδιστής, που δεν αντέχει τη παρωπίδα... Κι όμως ο Μάνος Χατζιδάκις  ισχυριζόταν ότι τα καλύτερα τραγούδια του τα είχε γράψει κάτω από την πίεση του βιοπορισμού. Το βαρκάκι μου όμως πέρασε πέλαγος κι΄ωκεανό κι΄έφτασε κιόλας μακριά...

Νέα Υόρκη 1966-1968. Το καλοκαίρι αφόρητη ζέστη και τον χειμώνα χιονιάς και παγωνιά, οι ατμοί να βγαίνουν από τις σχάρες του Σάμπγουεϊ , οι δρόμοι γλιστεροί  κάτω από τους ουρανοξύστες. Κι΄ εγώ, να  βρίσκω αποκούμπι στη NY66δροσιά ή στη ζεστασιά του «Μπιφμπέργκερ» της Κατίνας Μόσχου, με  ένα καφέ, αναψυκτικό  και τις ελληνικές εφημερίδες με  τους φίλους.

Και ποιοί δεν είχανε περάσει από εκεί... Ο Χατζιδάκις, με τη μητέρα του, που  μένανε  στο πρώτο όροφο, από πάνω ο Νίκος Κούρκουλος με τη γυναίκα του Μελίτα  και το μωρούλι τους  ΄Αλκη. Και πάρα πάνω οι Κασελάκηδες,  Γιώργος και Μανώλης κι εγώ, ενα φεγγάρι... Πώς συναντήθηκαν  την ίδια εποχή και στο ίδιο μέρος τόσοι ξενητεμένοι τρελοί Ελληνες δεν μπορώ να καταλάβω. ( στη φωτό στο στέκι της Κατίνας Μόσχου, το ζεύγος Σπύρου Τριανταφύλλου, ο Μάνος, ο ρεπόρτερ και  Ρίκα Διαλυνά, Μανώλης Κασελάκη, Γιάννης Γαλάτης)

Ο Μανώλης, χωρίς δολάριο στην τσέπη, όλο έλεγε πως θα κάνει εμπόριο με την Κίνα, ο Ντένης Κάρνταρης, πως θα ξαναφέρει τους Ολυμπιακούς στη κοιτίδα τους, ο Βασίλης Φωτόπουλος, που έσπαζε με το Οσκαρ του καρύδια, ότι θα διακοσμήσει όλα τα νυχτερινά κέντρα του Μανχάταν, ο Πωλ Σαπουνάκης ότι θα μάθει τους Αμερικανούς να συχνάζουν σε σκυλάδικα πολυτελείας και ο Βλάσης Τριαντάφυλλου, που ονειρευότανε να βγάλει δικιά του ημερήσια εφημερίδα στη Νέα Υόρκη... Αλλά και  η Αλίκη Νορ-θυγατέρα της μεγάλης Κυβέλης-  και η Μις Ελλάς Ρίκα Διαλυνά παίζανε αρχαία ελληνική τραγωδία οφ Μπρόντγουέι… Μη ξεχάσω και τον  Αδαμάντιο Λαιμό που συντηρούσε μόνιμο θίασο στη Νέα Υόρκη;

Βέβαια, όλα αυτά δεν ήσαν τίποτα μπροστά στον άθλο του τσούρμου των «Παιδιών του Πειραιά», που για έναν ολόκληρο χρόνο παίζανε στο Μπρόντγουέι. Και τον Χάρη Λεμονόπουλο, τον βιρτουόζο του μπουζουκιού, μόλις έπεφτε  η αυλαία, να τρέχει να προλάβει το πρόγραμμα στου Μολφέτα...

Γεμάτη η Νέα Υόρκη από ελληνικά κέντρα, σκυλάδικα και σουβλατζίδικα, με τον Αγγελόπουλο και την Αννούλα στο «Ετζίπσιαν Γκάρντεν» και τον Μίμη Παππά στο «Βάκχο» και το θίασο του Νίκου Σταυρίδη στην Αστόρια με τους 300 χιλιάδες συμπατριώτες μας. Κι ανάμεσα τους ο Ανδρέας Ντούζος, γκαρσόνι στην αρχή, ρεστοραντζής

μετά, γιατί λέει είχε βαρεθεί να παίζει με τη Βουγιουκλάκη και τη Λάσκαρη  και να τον σκηνοθετεί ο Δαλιανίδης... «Καλά ρε Ανδρέα στην Αθήνα ήσουνα πρωταγωνιστής, εδώ θα τι κάνεις;». «Θα πλένω πιάτα…».

Κι άλλος ένας ηθοποιός της πρόζας, ο Δημήτρης Μπάλας του Θεάτρου Τέχνης, είχε φύγει ξαφνικά από την Αθήνα και τον συνάντησε ο Κασελάκης ταξιτζή κάτω από τους rebelosNYουρανοξύστες! Η ελληνική τρέλα εκείνο τον καιρό δεν πήγαινε στα βουνό, αλλά είχε συγκεντρωθεί στη Νέα Υόρκη... Τι να πρωτοθυμηθώ μέσα στη βαρκούλα μου που αρμενίζει…

Και με καθυστέρηση είχε αφιχθεί  κι ο Ντίμης Κρίτσας, που, όταν είδε τη ξαδέρφη του Μελίνα με πλερέζες να φωνάζει στην εκπομπή του Τζόνι Κάρσον «Ο, μάι πιπλ», αποφάνθηκε: «Αυτή θα μας κυβερνήσει μια μέρα». Και δεν έπεσε έξω, όπως αργότερα με τη Μιμή Ντενίση και τον Λε Πα, για τους οποίους πρόβλεψε σύντομο καλλιτεχνικό μέλλον, αλλά τον διαψεύσανε και δικαιολογήθηκε «μα χρυσέ μου στην Ελλάδα ουδέν μονιμότερο του προσωρινού»... (φωτο: ο Μάνος φωτογραφίζει ένα ρέμπελο )

 Αναμνήσεις ενός ρέμπελου...

  Δεν ξέρω γιατί ο Μάνος Χατζιδάκις δεν κάθεται να διηγηθεί στο χαρτί  -και γράφει τόσο ωραία-  όλα εκείνα τα ανεπανάληπτα χρόνια του Μανχάταν, που βγαίνοντας κάθε πρωί από το 117 του 57ου Δρόμου, λιγούρευε στη διπλανή βιτρίνα με τα πιάνα, το Στάνγουέι το εβένινο. Σ' αυτό το δρόμο και την περιοχή υπήρχαν πολλά γραφεία ατζέντηδων και μπορούσες να δεις ξαφνικά μπροστά σου τον Μπελαφόντε ή τον despoΜπερνστάιν. Κι ακόμα τον Ηλία Καζάν, που πήγαινε συχνά για καφέ με τον Μάνο στο «Φιγκαρό», ντάουν τάουν, εκεί που είχαν απλωθεί από την πλατεία Ουάσιγκτον ως την Μπλίκερ στριτ τα Παιδιά των Λουλουδιών. Ο ανατολίτης έγραφε τότε το αυτοβιογραφικό βιβλίο του "ο συμβιβασμός" που το έκανε μετά και ταινία. Ο Ελληνας συνθέτης άκουγε τότε πολύ «Μπιτλς» κι έτρωγε  τσιζ κέικ στου «Ρούμπενς» ή ξενυχτούσαμε στο «Μπρασερί» και στο «Τζιν'ς Πάτιο» του Γιάννη Δεληπέτρου, στους Οχτώ Δρόμους. Δεν έδινε δεκάρα τσακιστή για το «Ιλια Ντάρλινγκ», όπως κι ο Ζυλ Ντασσέν, που είχε πάψει από καιρό να πατάει στο θέατρο. Μόνο εγώ πήγαινα και ξαναπήγαινα κι΄έβλεπα τη παράσταση, με  μιά  Μελίνα, που ξεσήκωνε κάθε βράδυ τους θεατές με το μπρίο της κι αργότερα με τα αντιχουντικά συνθήματα της... Θυμάμαι μερικούς από τους επώνυμους θεατές της: Μάρλον Μπράντο, Ροντ Στάιγκερ, Μέι Μπριτ, Βαν Τζόνσον, Εντουαρντ Αλμπι, Νέλσον Ροκφέλερ, Χάρι Μπελαφόντε, Λορίν Μπακόλ, Πίτερ Ουστίνοφ, Αντζελα Λάνσμπουρι κ.α.(φωτο: Μελίνα και Δέσπω Διαμαντίδου δυό ιερόδουλες από τη Τρούμπα στο Μπρόντγουεη)

Σαν παλιά επίκαιρα του σινεμά έρχονται όλα στη μνήμη μου και τα καταγράφω, γιατί είπαμε ρεπόρτερ είμαι. Είναι και η Ανοιξη, με την πρασινάδα και τ' ανθάκια στη βεράντα μου κι η σκέψη — το πιο λεύτερο πουλί — πετάει ασυγκράτητη με νοσταλγία στα χρόνια που είμαστε νεότεροι. Αμέρικα Αμέρικα λοιπόν, η Μεγάλη Ελπίδα των φουκαράδων, που καμιά φορά απελπίζει, όπως τώρα με τους αγανακτισμένους Παλαιστίνιους, Κούρδους, Αφγανούς... Εννοια σας δεν ξαναρχίζω τη γκρίνια, αλλά αφήνω το βαρκάκι μου να με παρασύρει σε κείνα τα χρόνια με τα σκαμπανεβάσματα, σαν τα κύματα...

Ομορφα χρόνια, πότε χωρίς σέντσι κι άλλοτε με  σαμπάνια σε κάποιο σκυλάδικο, ελέω κάποιας φοραδούλας, που χε κερδίσει στο Μπέλμοντ... Τότε ίσως XatzLemonπροβληματιζόμουνα με τον πλούτο, την ομορφιά, τη δύναμη, να με περιτριγυρίζουν σε τόσο υπερθετικό βαθμό στη μιά  πλευρά του Μανχάταν, ενώ στην άλλη πεινασμένοι να ψάχνουν στους κάδους των σκουπιδιών. Μπορεί και ν' αναρωτιόμουνα γιατί ο Θεός, η Τύχη, να δίνει τόση παντοδυναμία σε μερικούς ανθρώπους, που μ' ένα νεύμα τους αποχτούσαν ό,τι θέλανε.

Αλλά μηδένα προ του τέλους μακάριζε...

Τις προάλλες συνάντησα τον κύριο Μάνο Χατζιδάκι — άντε παλιόφιλε, να σου κάνω το χατίρι — κι αναπόλησα το πάρτι του Μεγάλου Σμυρνιού στο «Πειραΐους μάι λαβ» και καθώς τον έβλεπα ν' απομακρύνεται στην Πατριάρχου Ιωακείμ, σκεφτόμουνα ότι οι περισσότεροι εκείνου του γλεντιού δεν υπήρχανε πια…

Ποιός θα θυμάται μετά εκατό χρόνια τον Ωνάση και τον Σκούρα, ίσως μόνο κάποια λεξικά με δυο λόγια, ότι ο ένας ξελόγιασε τη Μαρία Κάλλας κι ο άλλος έχασε το προεδριλίκι του λόγω Ελίζαμπεθ Τέιλορ... 'Ομως η μουσική και τα τραγούδια του Χατζιδάκι θα υπάρχουν... Το έλεγε φιλοσοφώντας και ο Ωνάσης: "Κύριε Χατζιδάκι οι περιουσίες εξανεμίζονται, η μουσική και τα τραγούδια μένουν"...  Και οι αναμνήσεις, προσθέτω εγώ... ( φωτό: σε μιά ηχογράφηση,  καμαρώνω σαν γύφτικο σκεπάρνι, ανάμεσα σε Μάνο και Χάρη Λεμονόπουλο)

 

υ.γ.

Αυτό το γραφτό μου το αφιερώνω στη μνήμη της Κατίνας Μόσχου, που για σαράντα χρόνια άπλωνε τις φτερούγες της, ζέσταινε  και τάιζε κάθε τρομαγμένο πουλί από την Ελλάδα. Ακόμη και διάσημο, που απροσανατολισμένο και χαμένο από την καταιγίδα, το έτρεφε με τη θαλπωρή της, ώσπου ν' ανοίξει και πάλι τις φτερούγες του...

Μεταφορά στη σελίδα « προηγούμενη σελίδα 1 2 3
 το ιντερνετ είναι  ηλεκτρονική βιβλιοθήκη, το μπλογκ  βόθρος  πλουραλισμού και  παγκοσμιοποίησης...

προστέθηκε στις: 16 Φεβ 2008

 
 

:: αρχική :: προφίλ :: επικοινωνία :: εικόνες

© Δημήτρης Λιμπερόπουλος :: ...Webmaster