.  » αρχική σελίδα

 :: Επιλέξτε θέμα προς προβολή ::

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΒΕΡΑΝΤΑΣ 2008

 ημερολόγιο βεράντας 

 

απο τη βεράντα με τις κουτσουλιές... 

εδώ σημειώνω γεγονότα της ημέρας ή ότι κατεβάζει η κούτρα μου, καθισμένος στη βεράντα με τις δεκαοχτούρες... θα μου πεις, ρε φίλε, cuckooσε μιά εποχή που συμβαίνουν φοβερά γεγονότα και απανθρωπίες, εσύ -αραγμένος μακριά από τον κόσμο-  περιγράφεις τις ευαισθησίες σου;  μπορεί νά΄ χεις δίκιο, αλλά τί άλλο μπορεί  να κάνει ένας μοναχικός κούκος... κούκου, κούκου...

  

      

 

 

 

 

  

  

  

το ωραιότερο κορίτσι έφυγε τυλιγμένο στο μύθο μιας σταρ...   

" Η Ελένη Δεληβασίλη μπήκε στο κινηματογράφο την εποχή του λύκοφωτος των σταρ, αλλά δημιούργησε το δικό της εκθαμβωτικό λυκαυγές...  Η Αλίκη ήταν η εθνική σταρ, η  Μελίνα και η Ειρήνη οι διεθνείς, η Έλλη η χαριτωμένη, η Τζένη η κομεντιέν, η Ζωή το  κορμί, η Άννα η τσαχπίνα, η Ρίκα η σεξόβομβα, αλλά η Έλενα το εκθαμβωτικό  της ομορφιάς και της λάμψης... Απο την εφηβεία της  ήταν αδύνατο να περάσει απαρατήρητο, το θεικό   πρόσωπό της, που άφηνε όλους  άφωνους..." 

ELENA

Έλενα

κλικ εδώ

"... Ήμουνα σκυμμένος  στο γραφτό μου, όταν ο συνηθισμένος  θόρυβος στην αίθουσα της Σύνταξης- γραφομηχανές, τηλεφωνήματα,    χαρτοσυρσίματα- σταμάτησε απότομα... Σήκωσα τα μάτια μου και είδα μπροστά μου δυό δεσποινίδες, που η μιά με ρώτησε: ο κύριος Λιμπερόπουλος; Έμεινα άφωνος, όπως κι όλων ο θαυμασμός  στην αίθουσα, μπροστά στο ωραιότερο πρόσωπο που είχα δει ποτέ στη ζωή μου..."   

nath

όταν ο Νουρέγιεφ είδε την Έλενα,  είπε: μα υπάρχει τόση ομορφιά!

2 Μαρτίου 2008

με στενοχωρεί το γεγονός ότι μόλις βάζει κάτι δικό μου το press-gr πλημμυρίζουν μιλεούνια  επισκέπτες την ιστοσελίδα μου για μιά-δυό μέρες... και μετά την παλίρροια, η άμπωτις ... ρε ελληνάκια κι΄ελληνίτσες μου, δεν σας θέλω για τα "επίκαιρα" του αφρού, αλλά για τα "μόνιμα" που υπάρχουν στο βυθό... πάντως, κάθε φορά μπορεί ν΄αποσύρεται η άμμος, μένουν όμως βότσαλα και βοτσαλάκια, νέα φιλαράκια στο γυαλό της σκέψης και της μνήμης... 

sea700

Κάποιες στιγμές συνειδητοποιώ ότι η δημοσιογραφική και συγγραφική καριέρα μου ήταν ένα ΤΙΠΟΤΑ πάνω σ΄αυτό τοonomata σβολαράκι που κυλάει αμέριμνα στο Σύμπαν, με τα δισεκατομμύρια εγωπαθή μερμηγκάκια.

Η υστεροφημία, κυρίως για κάθε  δημιουργό, είναι το παν, αλλά πιστέψτε με έχω το γνώθι σ΄αυτόν, αφού στα περισσότερα βιβλία μου η κεντρική ιδέα είναι: Και ο πλανήτης μας, η Γη, θα καταστραφεί μιά μέρα, οπότε η υστεροφημία είναι φενάκη. Έλα όμως που πνιγμένος μέσα σε κείμενά, ρεπορτάζ και φωτογραφίες - που φέρνουν αναμνήσεις - έχω τη ψευδαίσθηση ότι σώζοντας τ΄απομεινάρια μου, θα διασώσω την υστεροφημία μου! Ίσως με καταλαβαίνουν ένας επιπλοποιός που δημιουργεί ένα  έπιπλο, μιά κεντήστρα που κεντάει μιά  ταντέλα, ένας γλύπτης που σμιλεύει ένα άγαλμα, ένας ετοιμοθάνατος που εξομολογείται τις αμαρτίες του...

Εδώ θα αραδιάζω κειμενάκια και φωτογραφίες από το οδοιπορικό ενός ρεπόρτερ που ναρκισσευόταν  πάνω στο χαρτί και μπροστά στο φακό. Δηλαδή, η ΕΠΑΡΣΗ,  που πιάνοντας το καύκαλο και το πηγούνι της, ξεχνάει τη σκηνή του Άμλετ στο κοιμητήριο...      

την ημέρα που βγήκα στη σύνταξη σκάρωσα αυτό το σκαρίφημα, με ονόματα και νοήματα που είχαν απασχολήσει τη καριέρα μου και τη φαντασία μου. παρέλειψα αρκετά από βιασύνη.

εδώ, θα βρείτε ψήγματα προσώπων και γεγονότων, που μπορεί να μην ενδιαφέρουν τους νεώτερους, που καλά κάνουν και κοιτάνε μόνο μπροστά...μπρρρρ... τον μονόλογο του Άμλετ... κι΄ο δικός μου, καθώς πλησιάζει η άγνωστη παγωμένη νύχτα: κρυώνω, οι αναμνήσεις με ζεσταίνουν... 

13 Φεβρουαρίου 2008

 

κλόουν, ζογκλέρ, ακροβάτες,  θαυματοποιοί,   στο τσίρκο της τηλεθέασης... .

τα παιδιά της τηλεόρασης παίζουν...και μας περιπαίζουν...  (από το μπλογκ του Μάνου Αντώναρου) 

όταν τελειώσει το σόου της μεγάλης οθόνης κάνε κλικ στις από  κάτω οθονίτσες που θα εμφανιστούν...

5 Φεβρουαρίου 2008

χωρίς ποιότητα και αξιοπρέπεια

χτυπώντας τα πλήκτρα του υπολογιστή τρεις τα μεσάνυχτα,ακούω στον ΣΚΑΙ  ότι εκτοξεύτηκε στο διάστημα ένα τραγούδι των Μπιτλς που θα φτάσει στο Voyager01Πολικό Αστέρα σε 431 χρόνια!!!  πριν λίγα χρόνια είχε ξεκινήσει σε ένα βόγιατζερ και η πέμπτη συμφωνία του Μπετόβεν, η κάστα ντίβα της Κάλλας κι΄ακόμη ταξιδεύουν  και προηγούνται του τραγουδιού των Μπιτλς, όπως κάποιοι παλιοί εξερευνητές του Πόλου... εκείνοι προσπαθούσαν να φτάσουν στο τέλος της Γης, η φωνή της Κάλλας και των Μπιτλς  στο τέλος του αστρικού χώρου...  συνειδητοποίηση ότι ακόμη και ο πλανήτης μας Γη δεν είναι παρά ένας κόκκος του σύμπαντος και ο άνθρωπος ένα τίποτα...

κι΄όμως, αυτό το τίποτα, ίσως είναι το μοναδικό χαρισματικό σκεπτόμενο ον της Δημιουργίας που προσπαθεί να προσδιορίσει τον εαυτό του σε σχέση με το χάος... και αυτή η σημαντική ασημαντότητα  όχι μόνο ψάχνει να βρει από που έρχεται και που πάει, αλλά και αμπελοφιλοσοφεί, όπως οι ακροατές των ανοιχτών ραδιοφωνικών εκπομπών  που συναγωνίζονται σε  γνώσεις, εξυπνάδες ή βλακείες... τα ερτζιανά, πρόσβαση στο καθένα  να ξεφύγει  για λίγο, από την ανυπαρξία, έστω με τη φωνή του που μπορεί να λέει κάτι το ενδιαφέρον ή τίποτα...

η φωνή, το τραγούδι, η μουσική, η σκέψη, που με βοήθεια της τεχνογνωσίας ταξιδεύουν στο σύμπαν  όπως μιά μπουκάλα με ένα μήνυμα ναυαγού στη θάλασσα... ναυαγός της Δημιουργίας ο άνθρωπος που στις ημέρες μας χρησιμοποιεί και  τα μπλογκς, κυρίως για να καταγγείλει και να βωμολοχήσει... αναρωτιέμαι μήπως κάνω κι΄εγώ το ίδιο  με τα βιβλία μου και την ιστοσελίδα μου, σε ένα κόσμο που χάνει την ποιότητα και την αξιοπρέπειά του... σε ένα κόσμο που έπαψε να σκέπτεται και να φιλοσοφεί, αλλά και να αμπελοφιλοσοφεί... κι΄αυτό κάτι ήταν...   

να όμως,που  οι ακροατές της εκπομπής "Ανεμολόγιο" του ΣΚΑΙ,  αμπελοφιλοσοφούν κι΄αυτοί  στα ερτζιανά τέσσερις ώρες κάθε νύχτα εδώ και τρία χρόνια... αποψινό θέμα ο κινηματογράφος... δεν το  περίμενα  τόσοι clooneyπολλοί να ξέρουν τόσα πολλά για το σινεμά, όχι δηλαδή με απλή παράθεση τίτλων ταινιών, ονομάτων ηθοποιών, σκηνοθετών, αλλά και με κάποιες αναλύσεις και γνώσεις με  σαφήνεια για αυτή τη τέχνη που ψυχαγωγούσε τον μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων πριν την τηλεόραση... 

έχω όμως ένα ερώτημα, που θα μπορούσε να το βάλει ως θέμα συζήτησης ο υπομονετικός  και χαρισματικός παρουσιαστής της εκπομπήςΚωνσταντίνος Λαβίθης : οι θεατές ξαναγυρίζουν στις κινηματογραφικές αίθουσες, αλλά οι αναγνώστες βιβλίων όλο και αραιώνουν... μήπως η εικόνα, ο ήχος, η μουσική, αλλά και τα ψηφιακά εφέ, κατανίκησαν το κείμενο; το κείμενο-σενάριο, που όλο και εξασθενεί στο σύνολο μιάς ταινίας...  

 1 Φεβρουαρίου 2008

 ενημερώνοντας  το ημερολόγιο  φάσκω και αντιφάσκω, κάθε φορά που αφήνω τη κουβεντούλα μου με τις δεκαοχτούρες της βεράντας  και καταπιάνομαι με τα συμβαίνοντα στη πόλη μου, στη χώρα μου, στο κόσμο... πως όμως μπορώ να μην ασχοληθώ με γεγονότα που άλλα  συγκλονίζουν κι΄άλλα τρομάζουν τον άνθρωπο, το πιό εγωκεντρικό, άπληστο και αμετανόητο ον  στα λάθη του,  εν μέσω των αιώνων... ρίχνοντας όμως ματιές στα δελτία των οχτώ και στις νυχτερινές εκπομπές της τηλεόρασης, με τους προστάτες, last photoδημαγωγούς, ιεροκήρυκες,προφήτες ,τσαρλατάνους και κλόουν, συνειδητοποιώ ότι η νέα γενιά της δημοσιογραφίας κρατάει σε διαρκή τηλεθέαση τους θεατές... οι θεατές του καναπέ έχουν πλέον εθιστεί  σε πρόσωπα γραφικά, ευτράπελα και ανυπόληπτα, γελοιοδέστερα του γελεοίου... θα επιστρέψω λοιπόν στις σκέψεις  μου, επηρεασμένος απο το συγκλονιστικό στιγμιότυπο που  μαυροφορεμένοι ιερείς απογυμνώνουν τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο από τα χρυσοποίκιλτα στολίδια του, του σκεπάζουν το απισχνωμένο πρόσωπο και τον εναποθέτουν στον τάφο... απο τη στιγμή εκείνη ο ιεράρχης, σαβανωμένος στο ράσο του, δεν είναι ο κοιμώμενος μακαριστός, αλλά  ένας  νεκρός, όπως  ο πάσα ένας μας... όπως και ο άνθρωπος του πλούτου, της χλιδής και της φήμης, που τον έχω στη τελευταία φωτογραφία της ζωής του, πάνω στο γραφείο μου, για να μου υπενθυμίζει ότι "η  ζωή είναι μελέτη θανάτου"...   (και ο Ωνάσης πέθανε στα 69)

28 Ιανουαρίου 2008

όταν αγανακτώ με ότι συμβαίνει στα πέριξ, αφήνω τα χλιδάτα ρετιρέ στα οποία ανέβασε ο Χατζιδάκις το μπουζούκι και κατεβαίνω στο υπόγειο, απ΄όπου ξεκίνησε το  τραγούδι  το λαικό... έχω κι΄ένα παλιό φωνόγραφο-βαλιτσάκι σε αχρηστία, που με ταξιδεύει όμως νοερά στους δίσκους 33 στροφών...... ο πατέρας μου άκουγε από Παπασιδέρη ως Γούναρη κι΄από Ρόζα Εσκενάζυ ως Κάκια Μένδρη,   λες να την έχω ψωνίσει  σαν τον Θεόφιλο που φορούσε φουστανέλα και ζωγράφιζε τον Αθανάσιο Διάκο... ανοίγω κι΄ένα  βιβλίο να διαβάσω, τώρα τελευταία με έλκει ο Λιαντίνης αλλά δεν με βοηθάνε τα μάτια μου να τον απολαύσω... θα ήθελα να τον διαβάζουν νέα παιδιά αυτόν τον σοφό δάσκαλο, τον καθάριο ποιητή, τον λογοπλάστη από τις ρίζες της μιλιάς μας, που φέρνει μέσα του το dna του απο καταβολής κόσμου  Έλληνα... θα μου πείτε, τα αίματα από εποχής Σόλωνα  και Λυκούργου έχουν ανακατευτεί, όχι όμως και αλλοιωθεί λόγω κλίματος και παραδέχομαι ότι Έλληνας δεν είναι μόνο ο γεννημένος στην Ελλάδα αλλά κι΄αυτός πού έχει ελληνική παιδεία... συνήθως ακούω ραδιόφωνο, αλλά κι΄ο σταθμός που τον προτιμώ για την σοβαρότητά του,  με απογοητεύει με τις διαφημίσεις των τραπεζών και της κατανάλωσης, τον κλείνω, προτιμάω την φωνή του παλιατζή, απόηχος από την τρυπημένη χλαίνη του Λογοθετίδη... έδινε η νοικοκυρά μπουκάλες, έπαιρνε μανταλάκια για τη μπουγάδα, που σήμερα είναι απλωμένη σε κοινή θέα στη τηλεόραση... σήμερα οι περισσότερες γυναίκες με τό ΄να πόδι στη κουζίνα και στο κινητό  και τ΄άλλο στο κουσκους της τηλεόρασης... και τα παιδιά στο κομπιούτερ, όχι για γνώσεις αλλά για ηλεκτρονικό παιχνίδι... οι διαφημίσεις παντού, ακόμη και στη κολώνα μπροστά   στην είσοδο, με τον Λεπά να μου θυμίζει ότι ουδέν μονιμότερο του προσωρινού...

δεν με νιάζουν όμως οι μεγάλοι που τρώνε στη μάπα ότι μέτριο και κιτς, αλλά τα παιδιά  που τους  πιπιλάνε  τη  σκέψη -το μόνο λεύτερο πουλάκι-  και  της  στήνει  ξώβεργες η νέα τάξη πραγμάτων... εγώ θα φύγω, αλλά λυπάμαι τους νέους που θα μείνουν εγκλωβισμένοι, ώσπου να μη μπορούν πιά να βλέπουν, να  ακούνε, ούτε καν ν΄αφουγκράζονται το επερχόμενο τέλος της σκέψης και του πνεύματος, που έπαψε να κελαηδάει... 

ένας επισκέπτης με ρωτάει, γιατί δεν αναφέρομαι στα βιβλία μου... βρήκε στο βιβλιοπωλείο Πατάκη το τελευταίο μου (2001) "Πεθαίνουν και οι αθάνατοι" με τρία ευρώ μόνο (πάλι καλά που δεν το έχουν πολτοποιήσει) και θέλει να μάθει αν ο Χριστόδουλος και ο Πάγκαλος είναι οι δυό κλωνοποιημένοι  που πολεμάνε μέσω ίντερνετ (το 2040!)  την παγκοσμιοποίηση από το Άγιον Όρος...

christodτρομερό: τη στιγμή που γράφω τα παραπάνω, μαθαίνω τον θάνατο του αρχιεπισκόπου!

και απαντάω στον επισκέπτη: οι δύο κλωνοποιημένοι Αγιορίτες ναι, είναι  ο  Μακαριστός αρχιεπίσκοπος που  άφησε   τα εγκόσμια  ξαλαφρωμένος από χρυσοποίκιλτα άμφια και  ο  Θεόδωρος Πάγκαλος ... συμπτωματικά επρόκειτο ν΄αναφερθώ  σήμερα στο τελευταίο βιβλίο μου (που είχε παρουσιάσει ο κύριος  Πάγκαλος-συμφοιτητής του Χριστόδουλου)  αλλά ο θάνατος του αρχιεπισκόπου, από τη μιά με λύπησε, από την άλλη σκέφτηκα ότι έπαψε να παιδεύεται τόσο καιρό φριχτά.. με είχε κοινωνήσει πριν σαράντα χρόνια στην Παναγίτσα, όπου ήταν αρχιμανδρίτης... τον είχα δει στο Παλαιό Φάληρο κάποια επέτειο του Αγίου Αλεξάνδρου και στο προεδρικό μέγαρο σε δεξίωση για τους δημοσιογράφους... απέφυγε να του ασπαστώ το χέρι, όχι όμως να με τυλίξει η ματιά του με αγάπη, όπως τότε που έτρωγε το σταφυλάκι του με τον πατέρα μου στο χτήμα μας... είχε στείλει στις εκδόσεις Πατάκη και έπαινο για το μυθιστόρημά  μου, αν και αυτό αναφερόταν στην μετεμψύχωση, που δεν παραδέχεται ο Χριστιανισμός... Μακαριστέ Χριστόδουλε,ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, εκεί που πάνε θρησκευόμενοι και μη, ενάρετοι και αμαρτωλοί, πλούσιοι και πένητες... 

 

 

 

22 Ιανουαρίου 2008

διαμαρτύρονται αρκετοί επισκέπτες της ιστοσελίδας ότι το "Ημερολόγιο" έχει ξεφύγει από τη βεράντα του, όπου 18raμαζί με τις δεκαοχτούρες, διαλογιζόταν και αμπελοφιλοσοφούσε... φοιτητής αναγνώστης μου γράφει: " για τα σχόλια υπάρχει ο Αντιμόνιος, για τα ευτράπελα οι Μάπες, μιλάτε μας εσείς για τους σπουδαίους ανθρώπους που γνωρίσατε και δεν θα τους γνωρίσουμε εμείς ποτέ... κι΄αφού δεν υπάρχουν πιά για εσάς δεκαοχτάρες, φροντίζετε τις δεκαοχτούρες... " αυτό θα κάνω: 

Aπο το βιβλίο μου "Έλληνες υπέροχοι,απίθανοι και τρελοί" παίρνω αυτή τη φωτογραφία με τον διάσημο μαέστρο Χέρμπερτ φον fon caragianΚάραγιαν. Είμαστε  στο αεροδρόμιο του  Ελληνικού με τον Ελληνοαμερικανό Πάρι Αλεξάντερ-Μοσχόπουλο και την Ελληνογαλλίδα Εβελίν Ντασάς (ηθοποιοί κι΄οι δυό) και ξαφνικά να μπροστά μας ο Φον Κάραγιαν, Γερμανοέλληνας  κατά τις φήμες... Μόλις είχε κατεβεί από το ιδιωτικό του αεροπλάνο...  Απλός και καταδεχτικός,  μίλησε μαζί μας,  απάντησε και στην ερώτησή μου αν έχει ελληνικές ρίζες...  Χαμογέλασε: λυπάμαι που δεν έχω, αλλά ίσως μπορεί... (αργότερα, στην Ελβετία είχε πει στον Έλληνα γιατρό Λεωνίδα Χριστοφιλόπουλο, που κούραρε τον γιό του με σπασμένο πόδι στο σκι, ότι η καταγωγή του είναι από τη Κοζάνη)  η Εβελίν Ντασάς ήταν μιά 18άρα, μα τί δεκαοχτάρα! την είδα μετά σαράντα χρόνια σε μιά γαλλική ταινία που υποδυόταν μιά μάνα, μπορεί και γιαγιά...   

πραγματικά αυτό το Ημερολόγιο το ξεκίνησα για να γράφω ότι Xristodαισθάνομαι και να περιγράφω ότι κάνω... σήμερα, πέρασα από την Παναγίτσα του Παλαιού Φαλήρου, μπήκα κι΄άναψα ένα κεράκι... κι΄έκανα μιάν ευχή για τον τότε αρχιμανδρίτη Χριστόδουλο, που τον θυμάμαι στο χτήμα μας Αχιλλέως-τότε λεγόταν Αναπαύσεως- να τσιμπάει το σταφυλάκι του και -αν και μικρότερός μου- να με συμβουλεύει... ευχήθηκα ο αρχιεπίσκοπος να συμβιβαστεί με τον θάνατο... (την  τελευταία φορά που είχαν συναντηθεί ο Ωνάσης με τον Νιάρχο, ο πειραιώτης του είχε πει ότι θα ζούσε διακόσια  χρόνια! ο σμυρνιός χαμογέλασε: μη βλαστημάς,  γιατί  τόσο δεν ζήσανε άλλοι που ήσαν πιό χρήσιμοι από σένα...)  

κάποιοι νέοι σε ηλικία επισκέπτες, με ρωτούν γιατί η ιστοσελίδα αναφέρεται τόσο πολύ στον Αριστοτέλη Ωνάση. τους παραπέμπω σ΄αυτό το κείμενο    

17 Ιανουαρίου 2007

 Στην Ελλάδα,  υπήρξαμε πρωτοπόροι με τον "Ρωμιό" του Σουρή που σατίριζε και ξεγύμνωνε  έμμετρα πολιτικούς και παλάτι...  πολύ αργότερα είχαμε   την "Αθηναική" του Παπαγεωργίου που επέβαλε στη πρώτη της σελίδα καυστικές γελιογραφίες  του Αρχέλαου και βύζους-μπουτάρες του Χριστοδούλου... κι΄αν ζούσε σήμερα η Ελένη Βλάχου δεν θα λεγε διαβάζω το "Ποντίκι"  για να μαθαίνω τι γίνεται, αλλά παρακολουθώ το press.gr για σωστή ενημέρωση... Ναι, το Ποντίκι, αλλά εκείνο του Κώστα Παπαιωάννου... βέβαια ένα είδος καυστικής δημοσιογραφίας έκανε και ο Χάρυ  Κλυν και μετά ο Λαζόπουλος και στη τηλεόραση,   θρίλερ ανέβαζε τα μεσάνυχτα ο Μάκης   Τριανταφυλλόπουλος...

Τα τελευταία χρόνια δεκάδες έντυπα γνωστών δημοσιογράφων  και άγνωστων εκβιαστών, δεν προσπαθούν να φτιάξουν τον κόσμο καλύτερο, παρά μόνο τη τσέπη τους πιό γεμάτη... η αποκάλυψη και ο διασυρμός προσώπων, είναι πλέον μέσο αν όχι πλουτισμού, τουλάχιστον βιοπορισμού  για έντυπα ανύπαρκτης κυκλοφορίας, που κι΄αυτά καταφεύγουν σε δώρα...  οι αναγνώστες  κυρίως των κυριακάτικων εφημερίδων, προσελκύονται πλέον όχι από το κείμενο, αλλά από τις κασέτες, τα ντιβιντί, τα πορνό... το "αναγνωστικό κοινό" πετάει στους κάδους τις εφημερίδες και κρατάει τη πραμάτεια...

Τότε είναι που εμφανίζονται δειλά-δειλά τα πρώτα μπλογκς για πραγματική  πληροφόρηση και κυρίως για αποκαλύψεις, στα οποία ο κάθε επώνυμος αλλά και ανώνυμος μπορεί να καταγγείλει κομπίνες και ρεμούλες, αλλά και να ξεράσει βωμολοχίες... το οικοδόμημα  του κατεστημένου της πολιτικής και της δημοσιογραφίας καγχάζει, τα εκδοτικά μεγαθήρια, δεν πτοούνται, ώσπου εμφανίζεται το press.gr που πρόσφατα δημιούργησε σεισμό με εξήντα χιλιάδες (60.000) επισκέψεις το εικοσιτετράωρο!!! οι έως τώρα βωμολοχίες των ανωνύμων παρασύρονται  ξαφνικά από ένα τσουνάμι ενάντια στο σύστημα των κατεχόντων δύναμη, εξουσία και βουτηγμένων στο πολιτικό αλσιβερίσι και διαπλοκή... όποιος θέλει στέλνει ελεύθερα τη γνώμη του, επώνυμα ή ανώνυμα, που δημοσιεύεται με ένα κλικ... βέβαια  κάποιοι εξακολουθούν να βωμολοχούν, αλλά κι΄αυτό σημαίνει ελευθερία...  

pressδεν ξέρω αν οι δημιουργοί αυτου του τσουναμιού, του press.gr, είναι παλιοί δημοσιογράφοι ή νέα παιδιά, πάντως δεν μου φαίνονται  χούλιγκανς κουκουλοφόροι (αφού κανένας δεν ξέρει ποιοί είναι) αλλά αγωνιστές μιάς "Φιλικής Εταιρίας" που χρειαζότανε την κατάλληλη στιγμή... φιλαράκια, κουράγιο, γιατί τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για σας... βάλτε κράνος για τις αδέσποτες, που με την επιτυχία σας θ΄αρχίσουν να πέφτουν χαλάζι... μόνο μη το πάρετε πάνω σας και καβαλήσετε το καλάμι...     

                 

 από "ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ" του Δημήτρη Λιαντίνη:

Να υπάρχεις ελληνικός δηλώνει τέσσερες τρόπους συμπεριφοράς. Ότι δέχεσαι την αλήθεια που έρχεται μέσα από την φύση. Όχι την αλήθεια που  φτιάχνει το μυαλό των ανθρώπων. Ότι ζεις σύμφωνα με την ηθική της γνώσης. Όχι με την ηθική της δεισιδαιμονίας και των προλήψεων. Ότι αποθεώνεις την εμορφιά. Γιατί η εμορφιά είναι δυνατή σαν το νου σου και φθαρτή σαν τη σάρκα σου. Και κυρίως αυτό.. Ότι αγαπάς τον άνθρωπο. Πως αλλιώς! Ο άνθρωπος είναι το πιο τραγικό πλάσμα μέσα στο σύμπαν.


Μεταφορά στη σελίδα
1 2 » επόμενη σελίδα

προστέθηκε στις: 04 Μαρ 2008

 
 

:: αρχική :: προφίλ :: επικοινωνία :: εικόνες

© Δημήτρης Λιμπερόπουλος :: ...Webmaster