.  » αρχική σελίδα

 :: Επιλέξτε θέμα προς προβολή ::

ΧΤΙΖΩ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ

υπο  κατασκευή κατεδαφίζοντας μιά ζωή, κτίζεις με  τα υλικά της ένα βιβλίο...

ένα καλο βιβλίο δημιουργείται όπως  αναγείρεται ένα γερό κτίριο...με   σίδερο - τσιμέντο  και χωρίς λάσπη.

 Αριστοτέλης Ωνάσης - Μαρία  Κάλλας - Μάνος Χατζιδάκις  - Μελίνα Μερκούρη   - Τζιμ Λόντος  - Αντώνης Χριστοφορίδης  -  Σπύρος Σκούρας  - Αλίκη Βουγιουκλάκη  - Τέλης Σαβάλας  - Ηλίας Καζάν  - Σπύρος Άγκνιου - Ρούντολφ Νουρέγιεφ  - Τζάκυ Κένεντι Ωνάση -  Σταύρος Νιάρχος  - Θανάσης Βέγγος  - Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου  - Ζωζώ Νταλμάς  - Κορίνα Τσοπέη  - Φέρεντς Πούσκας - Νέλσον Ροκφέλερ - Σούζαν και Γιάννης κ.α.

Ένα βιβλίο αποτελείται από σελίδες, λιθαράκι, λιθαράκι -όπως ένα κτίριο- και ο συγγραφέας είναι αρχιτέκτονας, μηχανικός, εργολάβος,εργάτης τσιμέντου αλλά και ...λάσπης,  κτίστης, σιδεράς,βάζει τα πλακάκια, τα πατώματα, τις σκάλες, τις πόρτες, τα παράθυρα...       

Το κείμενο και οι φωτογραφίες που ακολουθούν αφορούν γεγονότα και άτομα του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα που τα έζησα ως ρεπόρτερ. Κάποια τα έβαλα σε βιβλία μου ατόφια και άλλα με ενέπνευσαν ως ήρωες μυθιστορημάτων μου... Τώρα, στα στερνά μου, τα έχω σκορπίσει στην ιστοσελίδα, αλλά δίσταζα να τα συγκεντρώσω σε ένα βιβλίο,  γιατί  βαριόμουνα  την παρουσίασή της έκδοσης  και τις συνεντεύξεις, που  θέλει ο κάθε εκδότης στα ΜΜΕ.  Όπως στη φωτογραφία, μετά τον πρόλογο του εκδότη Στέφανου Πατάκη και την Patakis5παρουσίαση του "Μανχάταν, στον ίσκιο των γιγάντων" από τον Γιώργο Ρωμαίο -που τους διαδέχομαι  στο μικρόφωνο-  και τί να πω, ιδίως  σήμερα, σε ένα κόσμο που συνεχώς  απομακρύνεται  από το βιβλίο και έχει πέσει με τα μούτρα στο ιντερνετ... Ζούμε στην εποχή των αυξημένων αξεπέραστων προβλημάτων (και λόγω τρόπου και υπερβολικού κόστους  ζωής) και οι νέοι άνθρωποι εγκλωβισμένοι σε ένα χώρο  χωρίς διέξοδο, σιγά μην ασχοληθούν με  προσωπικότητες του παρελθόντος, αφού κι΄αυτές έχουν υπευθυνότητα για ότι συμβαίνει σήμερα...       

Καθώς συγκεντρώνω το υλικό μου, ρίχντοντάς του  πιό ψύχραιμη ματιά, δεν νιώθω την αρχική συγκίνηση όπως όταν το πρωτόγραφα. Είμαι πλέον κι΄εγώ αναγνώστης της ζωής και της καριέρας μου, που πέρα από τα γεγονότα που έζησα και τα πρόσωπα που γνώρισα,image006 διακρίνω και λεπτομέρειες που είχα ξεχάσει... Όπως τις διαρκείς αλλαγές στους χώρους (μονοκατοικία-πέτρα, πολυκατοικία-τσιμέντο, χωματόδρομος, άσφαλτος, λάμπα πετρελαίου, ηλεκτρισμός) που έχει συλλάβει ο φωτογραφικός φακός. Ακόμη και το ενδυματολογικό ενδιαφέρον, από το  παιδικό μου γκολφ παντελόνι, το μακρύ με το ρεβέρ,  τις καμπάνες, ως το μπλουτζιν, που εξελίχθηκε ξεβαμμένο και με εφθαρμένα  γόνατα... Αλλά και οι βάτες,  τα καπελίνα και οι καπελαδούρες των γυναικών, τα μάξι και τα μίνι, οι τραγιάσκες, τα μπορσαλίνο και τα ψαθάκια των ανδρών, ως την απελευθέρωση του κεφαλιού... Και οι  κομμώσεις, τα κουρέματα που  δείχνουν την εναλλασσόμενη  μόδα κάθε εποχής. Αυτά, γιά όσους βαριούνται το διάβασμα και χαζεύουν  τις φωτογραφίες, κι΄αυτές όμως επιπόλαια... Αν δεν διαβάζατε αυτό το πρόλογο, ασφαλώς δεν θα προσέχατε ότι στη πρώτη φωτογραφία που θα συναντήσετε, οι γονείς μου είναι καπελωμένοι κι΄εγώ με το σχολικό πηλίκιο με τη κουκουβάγια... Κανένα είδος του ζωικού βασιλείου δεν μασκαρεύεται όσο ο άνθρωπος, που χωρίς ρούχα θα ήταν ένας γυμνοσάλιαγκας της φύσης...

πρόλογος με φωτολεζάντες

Πολλά  κατάφεραν στη ζωή τους  κάποια  πρόσωπα  που θα δείτε παρακάτω -ως και να γίνουν διάσημα- αλλά πάνω στην έπαρση της επιτυχίας και της αίγλης τους, λίγα  συνειδητοποίησαν  ότι  είχαν μπει από την πόρτα της προσωρινής ύπαρξης  για να βγόυν απο τη πόρτα της οριστικής ανυπαρξίας...  Στο παζλ  φωτογραφιών  βάζω λεζάντες  απαλλαγμένες από την επαγγελματική αυτολογοκρισία, γιατί πλέον έχω αποχωρήσει από την  δημοσιογραφία και βρίσκομαι στην εποχή της απόλυτης ελευθερίας (και ασυδωσίας)  του διαδυκτιακού χώρου... Λεζάντες  ετεροχρονισμένες  για πρόσωπα  που έμοιαζαν  θεόρατες βουνοκορφές, απάτητα φαράγγια, απόκρημνες  πλαγιές, αλλά   και  βράχοι-βραχάκια, που  τα πάντα τα παρέσυρε  ή θα τα παρασύρει το  τσουνάμι  απο προσώπου Γης, όπως τον καθένα μας.  Θα αναφερθώ όχι μόνο στον Ωνάση, που τον συνάντησα πολλές φορές, αλλά και σε άλλες διασημότητες του 20ου αιώνα  που έφτασα κοντά τους  και με κάποιες συνδέθηκα με φιλία.  Πάντως, ανεξάρτητα αν  μαγνητιζόμαστε  από τό ταλέντο, την ομορφιά, τον πλούτο, την αίγλη  ή την φήμη κάποιων,  πρέπει να μη ξεχνάμε  ότι  υπήρξαν πάρα πολλοί  άγνωστοι στρατιώτες και αφανείς πολίτες που έχουν δώσει τη ζωή τους για το σύνολο. 'Ενα σύνολο  που αποτελείται από άτομα που έχουν παραδεχτεί  και ανέχονται την σκληρότητα αυτού του κόσμου που φτάνει ως την απανθρωπία...   

 Δούλεψα σε εφημερίδες που κάποιες φορές μας πλήρωναν με διατακτικές για κουζινικά   και εσώρουχα, έκανα τηλεόραση στην ηρωική της εποχή, έγραψα βιβλία και τώρα που το σκέφτομαι, θυμάμαι που στη Κατοχή ακούγοντας   ραδιόφωνο με γαληνήτη και ακουστικά, αποφάσισα μ΄ ένα  συμμαθητή  να πάμε με βάρκα  στην Αίγυπτο… Της βάλαμε κι΄ένα σεντόνι για πανί, σαλπάραμε  από το Παλιό Φάληρο  και   βρεθήκαμε στην Αίγινα…Κάπως έτσι ξεκίνησα και τη δημοσιογραφία, με μια βάρκα στον ωκεανό, αλλά νομίζω ότι τελικά τα κατάφερα και τώρα στο απάνεμο λιμάνι των γηρατειών θα σας εξιστορήσω  αυτό το ταξίδι μου ανάμεσα  σε μπουνάτσες με αφρόψαρα, φουρτούνες πάνω  σε σκυλόψαρα, αλλά και παιχνιδίσματα με γοργόνες… Ευτυχώς, πάντα είχα δίπλα μου φωτογράφο, γιατί ποιός θα το πίστευε από τους αντιρρησίες του γλυκού νερού ότι ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται… Βίρα τις άγκυρες λοιπόν…      

Λέω αμέσως την ηλικία μου -85άρης- και τις ύποπτες προθέσεις μου για την δημιουργία αυτού του βιβλίου, που είναι η  υστεροφημία αλλά και η απογοήτευση ενός δημοσιογράφου  που μετά  50 χρόνια στο επάγγελμα   (και δέκα ερασιτεχνικά στο διαδίκτυο) κατάλαβε ότι κανένας, μα ΚΑΝΕΝΑΣ, δεν μπορεί να αλλάξει αυτό τον κόσμο στην αιωνιότητα...

Και επειδή θέλω να απευθύνομαι σε νέους -απογοητευμένους, αγανακτισμένους, θυμωμένους- σας λέω ότι κι΄εγώ έτσι ένιωθα  στα εφηβικά μου χρόνια κι΄αργότερα, όταν χάζευα  τα παιδιά των Λουλουδιών στο Γκρίνουιτς Βίλατζ και προσπαθούσα να καταλάβω αν πραγματικά άλλαζαν οι καιροί… Ναι, οι καιροί  αλλάζουν, ποτέ όμως οι άνθρωποι,  γιατί ενώ  οι γενιές ανανεώνονται, εξακολουθούν να κουβαλάνε το   dna που περιέχει τα ίδια ελαττώματα και κουσούρια του ανθρώπου των σπηλαίων… Και φανταστείτε ότι εκείνος ο μακρινός πρόγονός μας δεν ζητούσε τίποτα περισσότερο  απο την καθημερινή του τροφή, αλλά  μη σας πάω  τόσο πίσω, ο Ωνάσης μου λεγε: «Η γιαγιά μου  είχε μια λάμπα πετρελαίου, μια φουφού, νερό από το πηγάδι και όταν  μου πήρε ο πατέρας  μου  μια βαρκούλα, ένιωσα εφοπλιστής και να που έγινα…»  Πάντα  ο Μεγάλος Σμυρνιός εύρισκε ευκαιρία και κουβέντιαζε με τον κουρέα του, το γκαρσόνι  της «Νεράιδας»,  τον καστανά της Πέμπτης Λεωφόρου, με εμένα που  γούσταρε τον αυθορμητισμό  μου. 

photosmikro

Όλα αυτά τα πρόσωπα που έζησαν τον  20ό αιώνα  έγραψαν το καθένα τη δική του ιστορία, με κάποια να μένουν ακόμη στη μνήμη των ανθρώπων του 21ου αιώνα κι΄άλλα να έχουν ξεθωριάσει ή σβήσει εντελώς... Διασημότητες πρωτοσέλιδες, αλλά και πρόσωπα της επικαιρότητας, της στιγμής... Οι πρώτες θα μείνουν  σε βίντεο, σε εγκυκλοπαίδειες, στο ίντερνετ, αλλά θα καταπλακώνονται συνεχώς  από τις χιονοστιβάδες της επικαιρότητας... Εγώ είχα τη τύχη -αλλά και με την επιμονή μου- να γνωρίσω τον Ωνάση, το πλέον πρωτοσέλιδο ελληνικό όνομα στη διάρκεια της καριέρας μου. 

χωρίς τις φωτογραφίες ποιός θα με πίστευε...

Για να πετύχεις σε μια δουλειά δεν χρειάζονται μόνο προσόντα αλλά να διαθέτεις και  το ειδικό βάρος που θα σε κάνει πιστευτό. Αυτό το έλεγε ο Ωνάσης και τώρα που φυλλομετράω κείμενα και φωτογραφίες καριέρας μισού αιώνα και πλέον, είμαι σίγουρος ότι κάτι έκανα  στο ρεπορτάζ γιατί διέθετα  εμφάνιση και ύφος που έπειθα το "θύμα" μου ότι δεν σκόπευα να το γδάρω, δηλαδή  να το διασύρω,  αλλά να μου ανοίξει τη καρδιά του, έστω κι΄αν ήταν απρόσιτο μονόχνωτο θεριό. Και τέτοια θεριά γνώρισα πολλά, που όλα τους γητεύτηκαν λες και τα υπνώτιζα... ΄Αλλα αντιστάθηκαν, τελικά όμως τα δάμασα... Τι λες ρε εγωίσταρε, θα πουν κάποιοι, αλλά πιστέψτε με δεν περιαυτολογώ γιατί αν προσέξετε η κάθε φωτογραφία που ακολουθεί (εντοπισμένη από ρεπορτάζ μου, γνωριμίες  αλλά και φιλίες) δείχνει ένα κυνηγό  με τόλμη και επιμονή-υπομονή που τελικά συμφιλιωνότανε με το θύμα του… Με λίγα λόγια, στο σαφάρι του ρεπορτάζ,  ούτε σκότωσα, ούτε με κατασπάραξαν...

Ακολουθούν αυτές οι φωτογραφίες, που όταν τις βρω όλες, θα νετάρω τον εκτυπωτή και θα σας διηγηθώ με λεζάντες τη περίπτωση της κάθε μιάς που αντιστοιχεί σε κάθε θεριό που αντιμετώπισα… Υπομονή να΄ χω εγώ και κουράγιο εσείς, για να βγει ένα συμπέρασμα για το ειδικό βάρος όπως λέγαμε, που οδηγεί στην επιτυχία. Χωρίς αυτό η ζωή και η δουλειά είναι ανούσια... Κ΄αν στο μυθιστόρημά μου "Πεθαίνουν και οι αθάνατοι" λέω άλλα, αν ξαναζούσα πάλι ρεπόρτερ  θα ήθελα να ήμουνα... Καληνύχτα...  

kavgas59

...την επομένη αποκλειστική συνέντευξη πάνω στη "Χριστίνα"!

xeirapsia

Η παλάμη μου χάθηκε στη τεράστια δικιά του, το κατάλαβε που το πρόσεξα και μου είπε: Απο μικρός μαστόρευα, έφηβος ήμουνα υδατοσφαιριστής, μετά καμάκωνα φάλαινες, χειρονακτικές δουλειές... 

Νικόλαος Πλαστήρας 

plastiras550

 Όταν με έστειλαν απο την εφημερίδα μου με το αντιτορπιλικό που ταξίδευε στη Τήνο ο πρωθυπουργός Πλαστήρας, για να ρίξει στεφάνι στον υγρό τάφο της "Έλλης", το θεώρησα μεγάλη μου τιμή... Στο στιγμιότυπο, τον ατενίζω συγκλονισμένος που είχα βρεθεί τόσο κοντά στον θρυλικό "Μαύρο καβαλλάρη"  τον ήρωα  στην υποχώρηση της Μικρασιατικής καταστροφής.  Όταν είδε τη φωτογραφία ο πατέρας μου συγκινήθηκε, γιατί είχε κάνει χρόνια στρατιώτης στους Βαλκανικούς πολέμους.

Γεώργιος Παπανδρέου

geros

 Στο "Ενα-Ενα-Τέσσερα",  πίσω απο τον Γέρο της Δημοκρατίας, με τον Απόστολο Κακλαμάνη και τον Γιώργο Μαντικόπουλο, τότε που νόμιζα ότι μπορούσε να αλλάξει ο κόσμος, αλλά δεν θα αλλάξει ως την αιωνιότητα... Ποτέ δεν κομματικοοιήθηκα, αλλά ενθουσιαζόμουνα όταν κάποιος πολιτικός έλεγε καινούργιο, που ελάχιστες φορές επραγματοποιείτο. 

Μορίς Σεβαλιέ

sevalie

    Στη πρώτη μου αποστολή στο εξωτερικό, συναντάω τυχαία στο  Κάιρο  τον ζωντανό  μύθο Μορίς Σεβαλιέ και βλέπω μετά δυο  ημέρες την ανταπόκρισή μου με τη  φωτογραφία  πρωτοσέλιδη στο "Εμπρός". Ζούσαν ακόμη στην Αίγυπτο, ιδίως στην Αλεξάνδρεια, χιλιάδες Έλληνες και οι αθηναικές εφημερίδες έφταναν την επομένη. 

Μαρία Κάλλας

MCallas

 Ναύπλιο 1960  ανήμερα της γιορτής της, μου λέει:  "Σήμερα προσευχήθηκα στην Παναγία για μένα και για όποιους αγαπώ". Πριν λίγο είχα ακούσει την κυρία Τόμπρα να της εύχεται "Μαρία μου και του χρόνου στο σπίτι σου". Είχα μείνει έκπληκτος, γιατί διαπίστωνα ότι  η  αγέρωχη, απλησίαστη  ντίβα, ήταν μιά ερωτευμένη γυναίκα με μικροαστικά όνειρα... Αργότερα μου είχε πει: Μπορεί να γεννήθηκα στην Αμερική και να απόκτησα φήμη στο εξωτερικό, αλλά δεν ξεχνάω ότι πέρασα τις κακουχίες της Κατοχής στην Αθήνα...

 

Μελίνα Μερκούρη

Melina1974

Η Μελίνα το 1974   στο σπίτι της μου λέει "θα μπω στο θέατρο της πολιτικής". Με βοήθησε στην τηλεοπτική εκπομπή μου την Πρωτοχρονιά του 1975, αλλά όταν έγινε υπουργός απόφυγα να την επισκεφτώ, για να μη νομίσουν ότι θα της ζητούσα κάποιο ρουσφέτι... Την είδα τελευταία φορά το 1991 στη  δεξίωση  Δημοκρατίας  στο προεδρικό μέγαρο, σε ένα καναπέ  περιτριγυρισμένη από φωτογράφους, να απλώνει τα χέρια της, να με φιλάει και να μου ψιθυρίζει "έμαθες πως πεθαίνω και ήρθες να με αποχαιρετήσεις;".

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

E.Papagian

Η κυρα πηγή του στίχου  μου έλεγε, χειροκροτώ  το ασύγκριτο ταλέντο της Κάλλας στις ιταλικές όπερες, αλλά υποκλίνομαι μπροστά στα  δημοτικά μας τραγούδια ... Για σκέψου, δεν ξέρουμε ποιοί τα έχουν γράψει...   

Ρούντολφ Νουρέγιεφ

Rudi N.

Με τον  "Θεό του χορού"  και την Έλενα Ναθαναήλ - φαίνονται μόνο τα πόδια της. Ο διάσημος χορευτής είχε εκφραστεί με θαυμασμό για το πρόσωπο της νεαρής ηθοποιού που μόλις είχε ξεκινήσει την καριέρα της.

Βασιλιάς Κωνσταντίνος

king23

Στη Κέρκυρα, την ημέρα που έγινε πατέρας του πρώτου του παιδιού, να μου λέει "για σκέψου, σε είκοσι χρόνια μπορεί να γίνω και παππούς, πάει, γέρασα...". Πάντα θυμόταν ότι παρακολούθησα την ολυμπιακή του νίκη στη Νάπολι το 1960 κι΄ότι με τηλεφωνική μου παρέμβαση  έβγαλε το "Έθνος" έκτακτο παράρτημα.

Αυτοκράτειρα Σοράγια

Soragia

-Ποιός είστε:  -Δημοσιογράφος... -Και τί θέλετε: -Δυό λόγια... -Δεν είμαι πιά αυτοκράτειρα... -Εξακολουθείτε όμως να έχετε  τα ωραιότερα μάτια...

Αριστοτέλης Ωνάσης

egopoules

 Γλυφάδα 1960,  κοντός αλλά γεροδεμένος με χέρια  εργάτη, ανεβασμένος σε πεζούλι: Θέλω να πάω κι΄εγώ σε ένα μαγαζί  να πιώ το κρασάκι μου, να ακούσω κανα σμυρνέικο, αλλά  δεν μ΄αφήνετε σε χλωρό κλαρί... Έλεος πιά...

Σταύρος Νιάρχος

NiarxS

Βουλιαγμένη 1959. Ο Ωνάσης μου είχε πει ότι ο Νιάρχος ήταν διχασμένη προσωπικότητα ιδιοφυίας και άκρατης έπαρσης  και όταν συγκέντρωνα στοιχεία για το βιβλίο που έγραψα γι΄αυτόν, το δοαπίστωσα. Το έφερε βαρέως που η πανέμορφη Τίνα Λιβανού είχε διαλέξει τον Ωνάση το 1947, παντρεύτηκε την αδελφή της Ευγενία, που πέθανε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Κι΄αργότερα παντρεύτηκε την Τίνα εκπληρώνοντας το όνειρο της ζωής του...

΄Εντουαρντ Κένεντι

TendK

Ουάσινγκτον 1968,  του κουτιού κι΄οι δυό... Εποχή που παντρολογιόταν η Τζάκι με τον Αρίστο και θα σκαγε η μπόμπα για τον "γάμο του αιώνα".

Νέλσον Ροκφέλερ  

Rokfeler400 

Λονγκ Άιλαντ 1966, κυβερνήτης  της Νέας Υόρκης,  αντιπρόεδρος των  ΗΠΑ αργότερα. Έχει έρθη  με ελικόπτερο στη φάρμα του αεροναυπηγού  Πίτερ Παπαδάκου και ποζάρω δίπλα του. Μετά συμμετέχω στο τσιμπούσι με τον αδελφό του Πιτ και τη γυναίκα του  του Πιτ  Ρίκα Διαλυνά και νομίζω και με τον Μάνο Χατζιδάκι και σε μιά στιγμή του λέει ο διάσημος αεροναυπηγός ελικοπτέρων: Ξέρεις Νέλσον, τον Τζίμη τον λήστεψαν στο διαμέρισμα που μένει, αλλά ένας μαφιόζος ιπποδρομιάκιας φίλος του, κινητοποιήθηκε και την ίδια ημέρα του επέστρεψαν τα κλοπιμαία. Ο Ροκφέλερ γέλασε και είπε: Να που είναι χρήσιμη και η μαφία... Και τα άλογα, μου είπε ελληνικά ο Πιτ.  

 Ελληνοαμερικανοί πολιτικοί

senators

Ο γερουσιαστής Τζον Μπραδήμας (δίπλα μου) και άλλοι Ελληνοαμερικανοί βουλευτές, την εποχή που το ελληνικό λόμπι ήταν ισχυρό.

 Μαρία Κάλλας, Μανώλης Χιώτης σε χειραψία

XiotKallKeli

Στη "Σπηλιά" του Παρασκευά, με την Μαρία Κάλλας που σφίγγει ενθουσιασμένη το χέρι του  Μανώλη Χιώτη, λέγοντας "απόψε ξαναβρήκα τις ρίζες μου". Δίπλα της η Μαίρη Λίντα, η πριγκίπισσα Γκρέης και πίσω η ανακτορική κυρία Γερουλάνου  και ο ρεπόρτερ που είχε οδηγήσει, με επιθυμία της ντίβας, την συντροφιά της στο καμαρίνι του δεξιοτέχνη του μπουζουκιού. Δεν θα ξεχάσω την απορία της Γκρέης Κέλι, που έλεγε πως ένα τέτοιο εύηχο όργανο δεν υπάρχει στις διεθνείς ορχήστρες... Μετά εφτά χρόνια οι Χατζιδάκις-Ντασέν  το ανέβασαν στο Μπρόντγουεη!  

το μπουζούκι στο Μπρόντγουεη!

studio1

Και μιά ιστορική φωτογραφία απο το αρχείο μου: Ο Μάνος Χατζιδάκις, ο πρώτος σύγχρονος συνθέτης που ανέβασε από τα υπόγεια στα σαλόνια το μπουζούκι,  το έχει φέρει το 1967  στο Μπρόντγουεη και λέει στους τέσσερις ξένους μουσικούς (πίσω τους είναι άλλοι είκοσι) ότι εγώ ο Έλληνας ρεπόρτερ θέλω μιά φωτογραφία με πρώτο πλάνο το ελληνικό έγχορδο, που κρατάει στα χέρια του ο Χάρης Λεμονόπουλος. (Στούντιο Κολούμπια Νέα Υόρκη)

Greis

 

Ο ρεπόρτερ καμαρώνει τη σταρ πριγκίπισσα Γκρέης Κέλι κι΄εκείνη στο φακό

Αλέξανδρος και Χριστίνα Ωνάση

Alex3  glyfada1

Ο γιός  σεμνός, συνεσταλμένος, απόφευγε τη δημοσιότητα. Δεν δάμασε τον Βουκεφάλα κι΄έφυγε πριν κληρονομήσει το βασίλειο του πατέρα του... Η κόρη κομπλεξικιά που δεν έμοιασε στη πανέμορφη μάνα. Αριστερά, ο Αλέξανδρος μου λέει ευγενικά  να πω στους παπαράτσι να μην ενοχλούν την Φιόνα όταν πάει για μπάνιο. Και δεξιά, υποδέχομαι την Χριστίνα στο αεροδρόμιο την ημέρα που έρχεται για να γιορτάσουν τα 21 του χρόνια. Απαίτηση του Αλέξανδρου να μη παραυρίσκεται η Τζάκι, όπως και έγινε. 

Μάντι Ντέβις

MDavis

Ένα απο τα δυο κολ γκερλς του σκανδάλου κατασκοπείας  Προφιούμο, που είχε παραίτηση υπουργού και αυτοκτονία.  Θέμα-μαγνήτης.

Τέλης Σαβάλας

Savalas3

 Πριν γίνει ο διάσημος Κότζακ, με την σύζυγό του Τζούλι. 

Μπατίστα Μενεγκίνι

Menegini

Το βράδι τον "ψήνω" και το πρωί τον στήνω στη τηλεοπτική κάμερα και μου μιλάει για την Κάλλας και τον Ωνάση.

Δημήτρης Λάκκας Μπάκας

Lakkas

Ο Χιώτης μηχανικός, με δίπλα τον σωματοφύλακά του, μου εξιστορεί πως "μηχανεύτηκε" κι΄έγινε πρόεδρος του Παναμά.

Βιτόριο ντε Σίκα

DesikaV

Φέρεντς Πούσκας

Pouskasgazon

Dr Μπάρναρντ

Barnard

Τρεις ημέρες κρουαζιέρα με τον μάγο καρδιοχειρουργό, που δεν μπορεί πιά να χειρουργήσει... Εγώ όμως μπορώ ακόμα και γράφω...

Ζωζώ Νταλμάς

Zozo2

Η Ζωζώ Νταλμάς  μου διηγείται τη ζωή της, με πρίγκιπες στη παλιά  Αίγυπτο και  με τον Κεμάλ Ατατούρκ στη νέα Τουρκία...

----------------------------------------------------


Μεταφορά στη σελίδα
1 2 » επόμενη σελίδα

προστέθηκε στις: 17 Δεκ 2009

 
 

:: αρχική :: προφίλ :: επικοινωνία :: εικόνες

© Δημήτρης Λιμπερόπουλος :: ...Webmaster