.  » αρχική σελίδα

 :: Επιλέξτε θέμα προς προβολή ::

ΑΜΕΡΙΚΑ-ΑΜΕΡΙΚΑ

ενα βιβλίο  γράφεται αυτή τη στιγμή μπροστά στα μάτια σας 

Το βιβλίο θα έχει επεξηγηματικά για τα πρόσωπα που συναντάει ο συγγραφέας τη δεκαετία του 1960 και κάποιοι αναγνώστες του δεν είχαν γεννηθεί εκείνη την εποχή. Τι ήσαν τότε και τι απέγιναν...

Αμέρικα Αμέρικα!!! 

"Ζούμε στη πιό συνταρακτική  δεκαετία του αιώνα", "διανύουμε μιά συγκλονιστική αλλαγή της ανθρωπότητας", "βρισκόσαστε αυτή τη στιγμή στη πόλη-ομφαλό των φοβερών παγκοσμίων αλλαγών, στη Νέα Υόρκη!". NY-PML2Αυτά άκουγα απο τον Αριστοτέλη Ωνάση, τον Κώστα Γράτσο και τον Μάνο Χατζιδάκι  και τώρα  (μετά σαράντα τόσα  χρόνια)  σκέφτομαι  πως αν είχα μαγνητοφωνήσει τα λόγια τους  θα κατείχα θησαυρό. Τρία πελώρια σκαριά του ωκεανού κι΄εγώ ένα καρυδότσουφλο  στα απόνερά τους, χωρίς πανί, τιμόνι, ούτε κουπιά, έρμαιο του κυματισμού της άγριας θάλασσας και της φουρτούνας που έδερνε το μυαλό μου... Πραγματικά κάτι δεν πήγαινε καλά εκείνο το  καιρό στη σκέψη μου, γιατί δεν εξηγείται να ρεμπελεύω στο Μανχάταν απερίσκεπτα κι΄άσκοπα... Κι΄από το τρένο των αλογομούρηδων, που με πήγαινε ντούρο κι΄αλύγιστο  και με γύριζε -τις περισσότερες φορές- αποσυναρμολογημένο  απο τον ιππόδρομο, να ξαναφυτρώνω απο τις στάχτες μου και να κάνω παρέα ή να ποζάρω με λαμπερά ονόματα, απλησίαστα για άλλους δημοσιογράφους... Απο την αρχή πρέπει να ξέρετε (οι αναγνώστες που δεν είχατε γεννηθεί όταν εγώ ήμουνα ρεπόρτερ) τα κουσούρια μου, που άλλα με έβλαψαν κι΄άλλα με βοήθησαν να γνωριστώ και με απλούς ανθρώπους, υλικό για τα  κατοπινά βιβλία μου. Η Μελίνα Μερκούρη, που στην αρχή δεν ήθελε να με δει ούτε να μ΄ακούσει (γιατί στην Ελλάδα δεν είχα ασχοληθεί δημοσιογραφικά ποτέ μαζί της) όχι μόνο γρήγορα με ανέχτηκε αλλά και με  συνήθισε  και όσο καιρό τριγυρνούσα στο "Ίλλυα ντάρλινγκ" έλεγε στη κολλητή της  Δέσπω Διαμαντίδου  φώναξε το Δημήτρη να με κάνει να ξαλεγράρω λίγο... Αλλά και  όταν γύρισε στην Ελλάδα, αν και μου είχε πει  (επειδή δεν καταταγήκαμε υπο τη σημαία της με το Μάνο  στον αντιδικτατορικό της αγώνα) "οταν πέσει η χούντα θα σας  κρεμάσω και τους δυό στο Σύνταγμα", όχι μόνο με κάλεσε σπίτι της αλλά και με βοήθησε να κάνω την τηλεοπτική εκπομπή για την Πρωτοχρονιά της Μεταπολίτευσης. Μου είπε μάλιστα ότι αφήνει το θέατρο και το σινεμά  και όπως ήταν αυθόρμητη κατέληξε: Πενηντάρισα πιά και νομίζω ότι θα προσφέρω περισσότερα στη πολιτική. 

Όλα αυτά στριφογυρίζουν τώρα στο μυαλό μου και πριν φύγω θέλω να τα πω όπως τα έζησα εκείνη την εποχή  κοντά σε  πρωτοσέλιδες  διασημότητες που στην αρχή υπήρξαν θηράματα ενός ρεπόρτερ, αλλά μετά γινόντουσαν γνώριμοι, ακόμη και φίλοι του... --------------------------- 

- Έμαθα πως παράτησες τη δουλειά σου και  κοπροσκυλάς, μου λέει  ένα βράδι στο "Πειραίους μάι λαβ"  ο Σμυρνιός, περαστικός  απο τη Νέα Υόρκη.    -  Άστονε, μαζεύει κοπριά να φυτέψει ένα δεντράκι, σχολιάζει χαμογελώντας ο συνθέτης... -  Δηλαδή;  - Θέλει να γράψει βιβλίο... - Δε πιστεύω για τα άλογα;  μου ρίχνει τη σπόντα ο μεγάλος που ήξερε πως είμαι αλογομούρης...  

----------------------------   

 Όταν έφτασα στη πόλη των ουρανοξυστών τον Ιούλιο του 1966  το μόνο διαφορετικό  που ξεχώρισα (εκ πρώτης όψεως) ήταν ότι υπήρχε παντού τηλεόραση και ότι ο κόσμος ψώνιζε σε τεράστια παντοπωλεία που είχαν απέραντο πάρκιγκ.  Στην Ελλάδα  η μικρή οθόνη μόλις είχε εμφανιστεί, όσο για τα εδώδιμά  του ο κόσμος τα αγόραζε στα μπακάλικα της γειτονιάς του... Σουλατσάροντας    στους αριθμημένους δρόμους  και διασχίζοντας το Μανχάταν με τον "υπόγειο", άρχισα να ανακαλύπτω  την ήρεμη  Ανατολική πλευρά με τους θυρωρούς στις εισόδους των κτιρίων και τη  πολύβοη Δυτική με τις σειρήνες  των αστυνομικών αυτοκινήτων και των πυροσβεστικών αντλιών να ηχούν ανυπόφορα. Μου έκανε εντύπωση ότι υπήρχαν  πολλά  ξενοδοχεία αλλά μου είπαν ότι η Νέα Υόρκη φιλοξενούσε  ένα εκατομμύριο  Αμερικανούς περαστικούς το εικοσιτετράωρο, που ερχόντουσαν  να δουν το άγαλμα της Ελευθερίας, τον πιό ψηλό ουρανοξύστη του κόσμου, μιά παράσταση στο Μπρόντγουεη  και στο Ράντιο Σίτυ, να ρίξουν  μιά ματιά σε μουσείο, να κάνουν μια βόλτα στη Πέμπτη Λεωφόρο... Χαζεύοντας έβλεπα   πολυάριθμα ποτοπωλεία  και  μπαρ και θυμήθηκα πως κάπου είχα διαβάσει για το Bowery ένα  απέραντο δρόμο  που έμεναν χιλιάδες αλκοολικοί, αποκομμένοι από τους δικούς τους...   Μεγαλωμένος με τις ταινίες του Χόλιγουντ ένιωθα φιλαράκια  τους καουμπόηδες, τους γκάγκστερ, γενικά τους "κλέφτες κι΄αστυνόμους" που παίζαμε μικροί, αλλά τώρα δυσκόλευαν τα πράγματα... Μιά μέρα ένας μεθυσμένος μαύρος στους 42 Δρόμους  μου έδωσε μιά αγκωνιά κι΄όταν τον κοίταξα με απορία, γιατί είχε διαλέξει  εμένα, μου ξεστόμισε "γιατί είσαι ο πιό άσπρος απ΄όλους τους άσπρους!". ...

Σε αυτή τη πόλη έζησα από τον Ιούλιο του 1966 ως τον Οκτώβρη του 1968, μιά περίοδο  που  η ανθρωπότητα άλλαζε όψη...Ο άνθρωπος ετοιμαζόταν να πατήσει στο φεγγάρι. Ο Μάνος -σοφή κουκουβάγια- συνειδητοποιούσε αυτοστιγμή τα τρομερά γεγονότα, υπογραμμίζοντάς τα  στο παζλ της δεκαετίας  που ζούσαμε. Καπνίζοντας συνεχώς και πίνοντας εσπρέσο, εκεί στο Μπιφμπουργκερ των 57 Δρόμων, αναφερόταν συχνά: Στη πρώτη μεταμόσχευση ανθρώπινης καρδιάς, στο πόλεμο του Βιετνάμ και  στις  διαδηλώσεις, στις πολιτικές δολοφονίες, στα Παιδιά των λουλουδιών και στα ψυχεδελικά τους, στην επανάσταση της  μουσικής... Και όλα αυτά γίνονται στις ημέρες μας, τολμούσε να πει η κυρία Αλίκη, η μητέρα του, αλλά  εκείνος της έκοβε τη φόρα και μου έγνεφε, πάμε... Παίρναμε  το Σάμπγουεη και   πηγαίναμε   συνήθως  στους 8 Δρόμους  στο "Τζιν΄ς Πάτιο"  του Τζον Δεληπέτρου και φτου από την αρχή τσιγάρο, καφέ και κουβέντα, αυτός στωικός φιλόσοφος κι΄εγώ αμπελοφιλόσοφος... Είχα σκαρώσει και το σκίτσο του...72. Μανος ο στωικός

Ήμουν τόσο ανίδεος απο μουσική  (αν και πάντα άκουγα στο ραδιόφωνο ότι μου άρεσε, χωρίς να ξεχωρίζω το είδος)  αλλά και αδιάφορος για τα επαγγελματικά δρόμενα του Μάνου, ώστε όταν δεν κάναμε παρέα νόμιζα ότι το είχε ρίξει στον ύπνο στο απομονωμένο από κάθε θόρυβο  δωμάτιό του... Όταν  είχα να τον δω μερικές ημέρες, ανέβαινα απο τη καφετέρια στο διαμέρισμά του και τον εύρισκα  με ακουστικά στα αυτιά ή να μιλάει στο τηλέφωνο. Αν όμως ήταν στο πιάνο, η μητέρα του έβαζε το δάχτυλο στα χείλη και  έκανα μεταβολή... Τώρα που τα σκέφτομαι θυμάμαι ότι  ο καθένας είχε  τα ενδιαφέροντά του, εκείνος τη μουσική σελίδα κι΄εγώ την ιπποδρομιακή της εφημερίδας και μόνο όταν  έγινε η χούντα στην Ελλάδα πέφταμε κι΄οι δυό με τα μούτρα στις πολιτικές εξελίξεις και στις εφημερίδες που φτάνανε καθημερινά από την Αθήνα...   

AlikiXagidaki goconda1

Λατρεία  είχε ο συνθέτης για την μητέρα του, που μας φωτογραφίζει εδώ ο ίδιος, τη στιγμή που του λέει: "Άκου Μάνο, να φρίξεις, ο Δημήτρης δεν έχει ιδέα ποιός είναι ο Κουίνσι Τζόουνς... Ποιός είναι ρώτησα και καθώς ο Μάνος αποσύρθηκε στο πιάνο του, η κυρία Αλίκη μου εξήγησε ότι ήταν ο παραγωγός του δίσκου του που είχε ηχογραφηθεί  στην Αμερική το 1963.  Ο μέγας αυτός μουσικάνθρωπος υπήρξε παραγωγός πολλών διασημοτήτων, ανάμεσα στους οποίους και ο Μάικλ Τζάκσον.

12. εν μέσω Μπρόντγουεη !

Κάναμε και τις πλάκες μας  καταμεσής Μπρόντγουεη, όπου παιζόταν το μιούζικαλ  "Ίλλυα ντάρλιγκ" σε μουσική του Μάνου, με πρωταγωνίστρια τη Μελίνα και το μπουζούκι του Χάρυ Λεμονόπουλου και του Γιαννάκη Αγγέλου, που τον βλέπετε στη φωτογραφία...

η Κορίνα Τσοπέη μεσολαβεί για τη περιπέτειά μου στην Αμερική

Korina65Το Πάσχα του 1965 η Κορίνα έρχεται στην Ελλάδα και μου λέει ότι παρακολουθεί μαθήματα στη σχολή της FOX κι΄ότι πιθανόν να εμφανιστεί σε ένα μικρό ρόλο σε ταινία Μποντ. Έχει  προτάσεις γάμου, αλλά προτιμάει το σινεμά. Στη φωτο στο αεροδρόμιο με τους γονείς της, την αδελφή της  και μένα που είμαι πιά κολλητός της οικογένειας Τσοπέη. Και ξαφνικά, τον Ιούλιο του 1966, η Κορίνα μου τηλεφωνεί από το Λος Άντζελες, ότι μου έχει ένα δώρο-έκπληξη. Έχει μεσολαβήσει και οι Σπύρος Σκούρας και Πίτερ Παπαδάκος, με προσκαλούν για να γνωρίσω  την Αμερική! Ο πρώτος είναι ο μεγιστάνας του Χόλιγουντ και ο δεύτερος  ο αεροναυπηγός  στρατιωτικών ελικοπτέρων των ΗΠΑ . Έτσι ξεκίνησε η περιπέτειά μου στην Αμερική, που κράτησε 27 μήνες, τους καλύτερους αλλά και τους χειρότερους της ζωής μου... Ότι καλύτερο μου έτυχε στη Νέα Υόρκη, ήταν η παρέα μου με τον   Μάνο Χατζιδάκι, που δεν έγραφε μόνο υπέροχη μουσική αλλά ήταν και υπέροχος άνθρωπος. Ο Ηλίας Καζάν τον έλεγε παντογνώστη, η Μελίνα Μερκούρη σοφή κουκουβάγια, αλλά εγώ  ήμουνα μπούφος  και αντί να παίρνω γνώσεις  απο αυτόν, τον έκανα να ξεκαρδίζεται διαρκώς στα γέλοια... Και το χρειαζόταν γιατί εκείνο τον καιρό ο Μάνος προσπαθούσε  να αλλάξει ρότα, να εξαμερικανίσει τη μουσική του, όπως το κανε στο "Ίλλυα ντάρλιγκ" μπασταρδεύοντας ακόμη και το μπουζούκι...  Και ότι χειρότερο μου έτυχε εκείνη την εποχή, ήταν η αποκόλλησή  μου από τη   δημοσιογραφία, που με οδήγησε σε μιά  ρέμπελη ζωή  που με αποσυναρμολογούσε... Και στις φωτογραφίες που θα με δείτε με  προσωπικότητες, δεν εξασκώ το επάγγελμα του δημοσιογράφου, αλλά λόγω κεκτημένης συνήθειας, έχω αναλαμπές ρεπόρτερ... Μπορώ να πω μάλιστα ότι αρκετά διάσημα πρόσωπα που συνάντησα εκείνη την εποχή δεν το έκανα για δημοσιογραφικό λόγο (είχα πάψει ουσιαστικά να εξασκώ το επάγγελμα) αλλά γιατί βρισκόντουσαν στο κύκλο των ανθρώπων που έκανα εγώ παρέα. Και μπορώ να πω ότι έστελνα που και που καμιά ανταπόκριση στο "Έθνος", κυρίως για να τη βλέπει ο πατέρας μου και να μη νομίζει ότι χάθηκα στην Αμερική... Κι΄όμως είχα χαθεί σαν κάποιους  άλλους "χαμένους", όπως τον σκηνογράφο με Όσκαρ Βασίλη Φωτόπουλο που έφτιαχνε ντεκόρ νυχτερινών κέντρων, τον πρωταγωνιστή του  Θεάτρου Τέχνης  Δημήτρη Μπάλλα και αργότερα τον ζεν πρεμιέ  του σινεμά Αντρέα Ντούζο... Άλλος μπογιάτιζε, άλλος οδηγούσε ταξί, άλλος σέρβιρε σε ρεστωράν, εγώ νυχτερινός στη ρεσεψιόν ξενοδοχείου... Ως και η Λάσκαρη, τσουπ μιά μέρα στη Νέα Υόρκη, τί θες εδώ Ζωίτσα, βαρέθηκα πιά στην Αθήνα, θα εγκατασταθώ εδώ... Ευτυχώς γύρισε πίσω, όπως και η Βουγιουκλάκη πριν απο αυτήν, όταν είχε πάει στο Λος Άντζελες να βρει τη τύχη της, αλλά όταν της είπαν ότι όλες οι πανέμορφες γκαρσόνες που έβλεπε στις καφετέριες  είχαν πάει κι΄αυτές για ηθοποιοί, πήρε το επόμενο αεροπλάνο...   

frankenst.ξυπνάω και μπροστά μου  το... τέρας Φρανκενστάιν!  (πρώτη νύχτα μου στην Αμερική)

απο την ιστοσελίδα μου

Μη περιμένετε με τη σειρά τα γεγονότα εκείνης της μακρινής εποχής, τα αναφέρω όπως μου΄ ρχονται στο νου. Τη πρώτη νύχτα που φτάνω στη Νέα Υόρκη μου έχουν κρατήσει δωμάτιο στο Χίλτον με έγχρωμη τηλεόραση και πέφτω με τα μούτρα, ώσπου με παίρνει ο ύπνος. Ξυπνάω μεσάνυχτα απο μουγκρητά και βλέπω να ρχεται κατά πάνω μου το τέρας του Φρανγκεστάιν  και καθώς δεν έχω συνειδητοποιήσει που βρίσκομαι, κοντεύω να μείνω στο τόπο... Κανένας δεν θα ήξερε ότι τα κακάρωσα απο τη τηλεόραση, που δεν την είχα συνηθίσει ακόμα... 

Rica

 PapadakosPitNY

pisina2

                
  

  america

 

Τζιροντάιν κόμπανι

6. στο βάθος το... Βιετνάμ!

1966 στη  Νέα Υόρκη των Ελλήνων 1968

Ιούλιος του 1966. Πετάω για την Αμερική με συνεπιβάτες στο αεροπλάνο το Ελληνοαμερικάνο Νίκ Παπαδάκο (σύζυγο της Ρίκας Διαλυνά)  και τη κορούλα τους Ντέμη.  Στη πτήση πάνω από τον Ατλαντικό, μετά στο αεροδρόμιο ως τον Νιου Γιορκ Χίλτον -με ταξί- παίζανε ανάμεσα στα ξένα τραγούδια τον "Ζορμπά" και τα "Παιδιά του Πειραιά", αλλά και στη πρώτη βόλτα μου στην κατάφωτη Μπρόντγουεη με τα τουριστικά μαγαζιά, τα ίδια... Συναντόντας την Ρίκα Διαλυνά, που ζούσε τότε κάτω από τους ουρανοξύστες, τη ρώτησα τί συμβαίνει και έβαλε τα γέλια: Μα δεν έχεις καταλάβει ότι ζούμε  στην  εποχή του σιρτάκι ντανς, που  ο Μίκης και ο Μάνος συναγωνίζονται   το "στρέιντζερς ιν δε νάιτ" του Σινάτρα. Τότε κατάλαβα γιατί ο Ντασέν με τον Χατζιδάκι προετοίμαζαν για το Μπρόντγουεη το μιούζικαλ με την Μελίνα. Κι΄ο Σκούρας, που τον επισκέφθηκα στο γραφείο του, μου είπε: Την εποχή που εγώ  γερνάω, οι πατριώτες μας έχουν καταλάβει τη Νέα Υόρκη, όπως εγώ κάποτε το Χόλιγουντ... Βλέπαμε με τον Μάνο τις δυό μεγάλες εφημερίδες της Νέας Υόρκης (Τάιμς και Ντέιλι Νιους) γεμάτες από έιδήσεις για δικούς μας: Ωνάσης, Νιάρχος,  Κάλλας, Σκούρας, Καζάν, Κασαβέτης, Τσακίρης, Μελίνα, Παππά, Βαχλιώτη, Γκαλάνος, ως και Άγκνιου, που έγινε αντιπρόεδρος των ΗΠΑ... Ακόμη και Μίς Υφήλιο αναδείξαμε (Κορίνα Τσοπέη) σε μια εποχή που τα καλλιστεία ήταν πρωτοσέλιδο θέμα. Τον Μάνο δεν τον κατείχε τόση ελληνολατρεία, όση εμένα, που θαύμαζα από παιδί τον Τζιμ Λόντο  και τώρα τον Νικ δε Γκρικ, που όταν πέθανε βλέπαμε με τον Μάνο στις αμερικάνικες εφημερίδες  ολόληρες σελίδες αφιερώματα και δεν το πιστεύαμε. Να μη το πιστεύατε αν ζούσε στην Ελλάδα -σχολίασε ο Ωνάσης- γιατί κι΄εγώ αν δεν ξενιτευόμουνα εδώδιμα-αποικιακά θα πουλούσα στο μαγαζί του θείου μου στον Πειραιά...      

Δεν προσπαθώ να σας διηγηθώ τό βίο και τη πολιτεία μου τα χρόνια εκείνα,  αλλά πρέπει να σας μπάσω στην ατμόσφαιρα στην οποία  ένας ρεπόρτερ  ζούσε στη Νέα Υόρκη την  δεκαετία του 60, την σημαντικότερη του 20ου αιώνα.

 

EPOCA

NewsWeekNiarhosTIMELIFE

AgnewSp

Μαρία Κάλλας 1023 -1977

Αριστοτέλης Ωνάσης 1906 -1975

Σταύρος Νιάρχος 1909 - 1996

Μελίνα Μερκούρη  1922 - 1997

Σπύρος  Άγκνιου 1918-αντιπρόεδρος των ΗΠΑ

    

Δυστυχώς το ρεμπελιό μου κάτω από τους ουρανοξύστες μου είχε δημιουργήσει μιά ανοσία που δεν με άφησε να καταλάβω εκείνους τους 27 νεουρκέζικους μήνες ότι η παρέα μου με τον Μάνο Χατζιδάκι ήταν ένα δώρο εξ ουρανού για να ακούω εγώ ο μπούφος μια σοφή κουκουβάγια, όπως μου τον έλεγε η Μελίνα που το 1966-67 πρωταγωνιστούσε με μουσική και τραγούδια του στο Μπρόντγουεη. Αρχικά  είχα άλλα τότε στο νου μου, όπως να επισκεφτώ το Χόλιγουντ που απο τα παιδικά μου χρόνια με έκανε να ονειρεύομαι στις σκοτεινές αίθουσες, μετά, να ξεκολλήσω από τη δημοσιογραφία και να αρχίσω να γράφω βιβλία -γελούσε ο Μάνος: Εσύ να παρατήσεις τα άλογα και μάλιστα στη χώρα που τα κάνουν και αγάλματα! Και τι δεν είχα ακούσει από τα χείλη του, όπως και της μανούλας του, που στο μικρό διαμέρισμα των 57 Δρόμων με περιποιόταν σαν δεύτερο παιδί της και μου έλεγε ότι το "αμερικάνικο όνειρο"  δεν είναι για τους ρεπόρτερ που γίνονται περιηγητές... Μήπως είναι κυρία Αλίκη μου για τους Έλληνες συνθέτες που προσπαθούν να γράψουν αμερικάνικη μουσική, την ρωτούσα εγώ, ακούγοντας τον Μάνο να παίζει  στο πιάνο... Μόλις τέλειωνε μου έλεγε, πάλι τεμπελιάζεις σήμερα και μου το ξανάλεγε, ώσπου πήρα φόρα απο την απραξία και  έπιασα  νυχτερινός ταμίας σε ξενοδοχείο της Μπρόντγουεη, χωρίς να έχω πράσινη κάρτα.  Και μιά νύχτα άφησα  άφωνους τον Τζέημς Πάρις και τον Ερρίκο Ανδρέου που ήρθαν ως πελάτες και με είδαν στο γκισέ... Έμενε εκεί και ο μουσικός Μίμης Παππάς, που έκανε το σταυρό του γιατί δεν μπορούσε να πιστέψει ότι είχα ξεπέσει στο μεροκάματο... Έλα να δουλέψεις στο ελληνικό μαγαζί που τραγουδάω, μου πρότεινε και απόρησα: Και τί θα κάνω; Κάτι σαν μέτρ, κάτι σαν δημόσιες σχέσεις, έχεις μεγάλες γνωριμίες και θα φέρνεις και κανα ματσέ πελάτη... 

Είχα μπει  στη βαρκούλα με το πανάκι κι όπου με βγάλει. Ο Ωνάσης, έλεγε, μακριά από την Ελλάδα, αν θέλεις να γλιτώσεις από τα κουσούρια  της ελληνικότητάς σου. Το ίδιο κάνω  κι ' εγώ  νοερά, κι όπου φύγει φύγει, ακόμη κι αν δεν φτάσω πουθενά και μείνω στις αναμνήσεις μου...

Ο ρεπόρτερ άγεται και φέρεται από τα γεγονότα. Η καθημερινότητα  δηλαδή, είναι η εφημερίδα. Μα χρειάζονται και οι εκτός αυτής γραφιάδες, αυτοί που νιώθουνε μέσα τους μια διαρκή παρόρμηση να σκορπάνε στο χαρτί αποθεματικά εικόνων, καταστάσεων και σκέψεων που  συσσωρεύονται μόνο στο ανθρώπινο μυαλό, αυτό το ξεχωριστό πάνσοφο κομπιούτερ μέσα σε όλη τη δημιουργία...

Με λίγα λόγια ο γραφιάς είναι, όπως ο ζωγράφος, ο μουσικός, ο θεατρίνος, ο τραγουδιστής, που δεν αντέχει την παρωπίδα... Κι όμως ο Μάνος  ισχυριζόταν ότι τα καλύτερα τραγούδια του τα είχε γράψει κάτω από την πίεση του βιοπορισμού. Το βαρκάκι μου όμως πέρασε πέλαγος κι΄ωκεανό κι΄έφτασε κιόλας μακριά...

Νέα Υόρκη 1966-1968. Το καλοκαίρι αφόρητη ζέστη και τον χειμώνα χιονιάς και παγωνιά, οι ατμοί να βγαίνουν από τις σχάρες του Σάμπγουεϊ , οι δρόμοι γλιστεροί  κάτω από τους ουρανοξύστες. Κι΄ εγώ, να  βρίσκω αποκούμπι στη NY66δροσιά ή στη ζεστασιά του «Μπιφμπέργκερ» της Κατίνας Μόσχου, με  ένα καφέ, αναψυκτικό  και τις ελληνικές εφημερίδες με  τους φίλους.

Και ποιοί δεν είχανε περάσει από εκεί... Ο Χατζιδάκις, με τη μητέρα του, που  μένανε  στο πρώτο όροφο, από πάνω ο Νίκος Κούρκουλος με τη γυναίκα του Μελίτα  και το μωρούλι τους  ΄Αλκη. Και πάρα πάνω οι Κασελάκηδες,  Γιώργος και Μανώλης κι εγώ, ενα φεγγάρι... Πώς συναντήθηκαν  την ίδια εποχή και στο ίδιο μέρος τόσοι ξενητεμένοι τρελοί Ελληνες δεν μπορώ να καταλάβω. ( στη φωτό στο στέκι της Κατίνας Μόσχου, το ζεύγος Σπύρου Τριανταφύλλου, ο Μάνος, ο ρεπόρτερ και  Ρίκα Διαλυνά, Μανώλης Κασελάκη, Γιάννης Γαλάτης)

Ο Μανώλης, χωρίς δολάριο στην τσέπη, όλο έλεγε πως θα κάνει εμπόριο με την Κίνα, ο Ντένης Κάρνταρης, πως θα ξαναφέρει τους Ολυμπιακούς στη κοιτίδα τους, ο Βασίλης Φωτόπουλος, που έσπαζε με το Οσκαρ του καρύδια, ότι θα διακοσμήσει όλα τα νυχτερινά κέντρα του Μανχάταν, ο Πωλ Σαπουνάκης ότι θα μάθει τους Αμερικανούς να συχνάζουν σε σκυλάδικα πολυτελείας και ο Βλάσης Τριαντάφυλλου, που ονειρευότανε να βγάλει δικιά του ημερήσια εφημερίδα στη Νέα Υόρκη... Αλλά και  η Αλίκη Νορ-θυγατέρα της μεγάλης Κυβέλης-  και η Μις Ελλάς Ρίκα Διαλυνά παίζανε αρχαία ελληνική τραγωδία οφ Μπρόντγουέι… Μη ξεχάσω και τον  Αδαμάντιο Λαιμό που συντηρούσε μόνιμο θίασο στη Νέα Υόρκη...

Βέβαια, όλα αυτά δεν ήσαν τίποτα μπροστά στον άθλο του τσούρμου των «Παιδιών του Πειραιά», που για έναν ολόκληρο χρόνο παίζανε στο Μπρόντγουέι. Και τον Χάρη Λεμονόπουλο, τον βιρτουόζο του μπουζουκιού, μόλις έπεφτε  η αυλαία, να τρέχει να προλάβει το πρόγραμμα στου Μολφέτα...

Γεμάτη η Νέα Υόρκη από ελληνικά κέντρα, σκυλάδικα και σουβλατζίδικα, με τον Αγγελόπουλο και την Αννούλα στο «Ετζίπσιαν Γκάρντεν» και τον Μίμη Παππά στο «Βάκχο» και το θίασο του Νίκου Σταυρίδη στην Αστόρια με τους 300 χιλιάδες συμπατριώτες μας. Κι ανάμεσα τους ο ηθοποιός Ανδρέας Ντούζος, γκαρσόνι στην αρχή, ρεστοραντζής μετά -σιγά να έμενα στην Αθήνα να παίζω τον χαζοχαρούμενο... «Καλά ρε Ανδρέα στην Αθήνα ήσουνα πρωταγωνιστής, εδώ θα τι κάνεις;». «Θα πλένω πιάτα…».

Κι άλλος ένας ηθοποιός της πρόζας, ο Δημήτρης Μπάλας του Θεάτρου Τέχνης, είχε φύγει ξαφνικά από την Αθήνα και τον συνάντησε ο Κασελάκης ταξιτζή κάτω από τους rebelosNYουρανοξύστες! Η ελληνική τρέλα εκείνο τον καιρό δεν πήγαινε στα βουνό, αλλά είχε συγκεντρωθεί στη Νέα Υόρκη... Τι να πρωτοθυμηθώ μέσα στη βαρκούλα μου που αρμενίζει…

Με καθυστέρηση είχε αφιχθεί  κι ο Ντίμης Κρίτσας, που, όταν είδε τη ξαδέρφη του Μελίνα με πλερέζες να φωνάζει στην εκπομπή του Τζόνι Κάρσον «Ο, μάι πιπλ», αποφάνθηκε: «Αυτή θα μας κυβερνήσει μια μέρα».  (φωτο: ο Μάνος φωτογραφίζει ένα ρέμπελο )

  

Δεν ξέρω γιατί ο Μάνος  δεν κάθεται να διηγηθεί στο χαρτί  -και γράφει τόσο ωραία-  όλα εκείνα τα ανεπανάληπτα χρόνια του Μανχάταν, που βγαίνοντας κάθε πρωί από το 117 των 57 Δρόμων, λιγούρευε στη διπλανή βιτρίνα με τα πιάνα, το Στάνγουέι το εβένινο. Σ' αυτό το δρόμο και την περιοχή υπήρχαν πολλά γραφεία ατζέντηδων και μπορούσες να δεις ξαφνικά μπροστά σου τον Μπελαφόντε ή τον despoΜπερνστάιν. Κι ακόμα τον Ηλία Καζάν, που πήγαινε συχνά για καφέ με τον Μάνο στο «Φιγκαρό», ντάουν τάουν, εκεί που είχαν απλωθεί από την πλατεία Ουάσιγκτον ως την Μπλίκερ στριτ τα Παιδιά των Λουλουδιών. Ο ανατολίτης έγραφε τότε το αυτοβιογραφικό βιβλίο του "ο συμβιβασμός" που το έκανε μετά και ταινία. Ο Ελληνας συνθέτης άκουγε τότε πολύ «Μπιτλς» κι έτρωγε  τσιζ κέικ στου «Ρούμπενς» ή ξενυχτούσαμε στο «Μπρασερί» και στο «Τζιν'ς Πάτιο» του Γιάννη Δεληπέτρου, στους Οχτώ Δρόμους. Δεν έδινε δεκάρα τσακιστή για το «Ιλια Ντάρλινγκ», όπως κι ο Ζυλ Ντασσέν, που είχε πάψει από καιρό να πατάει στο θέατρο. Μόνο εγώ πήγαινα και ξαναπήγαινα κι΄έβλεπα τη παράσταση, με  μιά  Μελίνα, που ξεσήκωνε κάθε βράδυ τους θεατές με το μπρίο της κι αργότερα με τα αντιχουντικά συνθήματα της... Θυμάμαι μερικούς από τους διάσημους  θεατές της: Μάρλον Μπράντο, Ροντ Στάιγκερ, Μέι Μπριτ, Βαν Τζόνσον, Εντουαρντ Αλμπι, Νέλσον Ροκφέλερ, Χάρι Μπελαφόντε, Λορίν Μπακόλ, Πίτερ Ουστίνοφ, Αντζελα Λάνσμπουρι κ.α.

(φωτο: Μελίνα και Δέσπω Διαμαντίδου δυό ιερόδουλες από τη Τρούμπα στο Μπρόντγουεη)

 

Σαν παλιά επίκαιρα του σινεμά έρχονται όλα στη μνήμη μου...  Αμέρικα Αμέρικα λοιπόν, η Μεγάλη Ελπίδα των φουκαράδων, τότε, γιατί σήμερα  άστα να πάνε...

Ομορφα χρόνια, πότε χωρίς σέντσι κι άλλοτε πρώτο τραπέζι, ελέω κάποιας φοραδούλας, που χε κερδίσει στο Μπέλμοντ... Τότε ίσως XatzLemonπροβληματιζόμουνα με τον πλούτο, την ομορφιά, τη δύναμη, να με περιτριγυρίζουν σε τόσο υπερθετικό βαθμό στη μιά  πλευρά του Μανχάταν, ενώ στην άλλη πεινασμένοι να ψάχνουν στους κάδους των σκουπιδιών. Μπορεί και ν' αναρωτιόμουνα γιατί ο Θεός, η Τύχη, να δίνει τόση παντοδυναμία σε μερικούς ανθρώπους, που μ' ένα νεύμα τους αποχτούσαν ό,τι θέλανε.

Αλλά μηδένα προ του τέλους μακάριζε...

Πριν φύγει ο Μάνος, τον συνάντησα  τυχαία  κι αναπόλησα το πάρτι του Μεγάλου Σμυρνιού στο «Πειραΐους μάι λαβ» και καθώς τον έβλεπα ν' απομακρύνεται στην Πατριάρχου Ιωακείμ, σκεφτόμουν ότι οι περισσότεροι εκείνου του γλεντιού δεν υπήρχανε πια…

Ποιός θα θυμάται μετά εκατό χρόνια τον Ωνάση και τον Σκούρα, ίσως μόνο κάποια λεξικά με δυο λόγια, ότι ο ένας ξελόγιασε τη Μαρία Κάλλας κι ο άλλος έχασε το προεδριλίκι του λόγω Ελίζαμπεθ Τέιλορ... 'Ομως η μουσική και τα τραγούδια του Χατζιδάκι θα υπάρχουν... Το έλεγε φιλοσοφώντας και ο Ωνάσης: "Κύριε Χατζιδάκι οι περιουσίες εξανεμίζονται, η μουσική και τα τραγούδια μένουν"...  Και οι αναμνήσεις, λέω εγώ...

( φωτό: σε μιά ηχογράφηση,  καμαρώνω σαν γύφτικο σκεπάρνι, ανάμεσα σε Μάνο και Χάρη Λεμονόπουλο)

 

υ.γ.

Αυτό το γραφτό μου το αφιερώνω στη μνήμη της Κατίνας Μόσχου, που για σαράντα χρόνια άπλωνε τις φτερούγες της, ζέσταινε  και τάιζε κάθε τρομαγμένο πουλί από την Ελλάδα. Ακόμη και διάσημο, που απροσανατολισμένο και χαμένο από την καταιγίδα, το έτρεφε με τη θαλπωρή της, ώσπου ν' ανοίξει και πάλι τις φτερούγες του...

senators  MimPapas

Μπορεί το απόγευμα να βρισκόμουνα σε  ξενοδοχείο  πέντε αστέρων με τον γερουσιαστή Τζον Μπραδήμα (δίπλα μου) και Ελληνοαμερικανούς βουλευτές για ρεπορτάζ, αλλά το βράδι σε πολυτελές σκυλάδικο, ως μετρ,με τον Μίμη Παππά και την καλή φίλη Μ.Π. 

ευχαριστώ πατριώτη

AgnSp

Βρίσκομαι ανάμεσα  στον συνταξιούχο κομμουνιστοφάγο στρατηγό Βαν Φλιτ (δεξιά) και τον υποψήφιο κυβερνήτη του Μέριλαντ Σπύρο Άγκνιου-Αναγνωστόπουλο, που τον συγχαίρει ο Σπύρος Σκούρας.  Αριστερά ο Τομ Νέστορ, έχει φέρει την επιταγή του Ωνάση για την προεκλογική καμπάνια του Ελληνοαμερικανού πολιτικού.   Οργανωμένο το σύστημα προς τον Λευκό Οίκο, όπως παντού, προς το Κρεμλίνο, γενικά προς την εξουσία...

SP.AGN.1958

Στο Γουόλντορφ Αστόρια ο υποψήφιος αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Άγκνιου, με θυμάται και μου λέει "ευχαριστώ πατριώτη".

βολτάροντας στη Νέα Υόρκη του 1966-68

Έζησα στη Νέα Υόρκη από τον Ιούλιο του 1966 ως τον Οκτώβρη του 1968. Περισσότερο απο δυό χρόνια κάτω από τους ουρανοξύστες, με τους Έλληνες να διακρίνονται παντού.  Αυτό το σκίτσο αμερικάνικης εφημερίδας -λίγα χρόνια αργότερα-  επισημαίνει την "κατάληψη" της Αμερικής από τους Έλληνες, που χορεύοντας ελληνοπρεπώς, έχουν περικυκλώσει και απειλούν  τον Λευκό Οίκο... ellinesusaΤον χορό σέρνει ο αρχαίος Σωκράτης και ακολουθούν οι Τέλης Σαβάλας (ο ελληνομαθής Κότζακ)  Μελίνα Μερκούρη (απο τη Τρούμπα στο  Μπρόντγουεη)   Σπύρος Άγκνιου (αντιπρόεδρος των ΗΠΑ)  Νικ δε Γκρικ (με τα ζάρια στο λαιμό)  Ολυμπία Δουκάκη (με το Όσκαρ στα χέρια)  και ο φουστανελάς Μάικ Δουκάκης, υποψήφιος για πρόεδρος της Αμερικής!  Απο το χορό  απουσιάζουν οι φευγάτοι Σκούρας -για είκοσι χρόνια πρόεδρος της Φοξ- και Ωνάσης, που είχε κατεβάσει από το εικονοστάσι της Αμερικής στο κρεβάτι του την  "ιερή χήρα" της Τζάκυ Κένεντυ ... Προσέξτε όμως, ο Σωκράτης σέρνοντας τον καλαματιανό ,  πίνει το κώνειο, που άρχισε από τότε να διοχετεύεται δολίως και να   δηλητηριάζει το πανίσχυρο ελληνικό λόμπυ, που είχε κάνει τον  Άγκνιου-Αναγνωστόπουλο  αντιπρόεδρο της ισχυρότερης χώρας της Γης και τον τσολιά Δουκάκη   υποψήφιο πλανητάρχη! Αχ ρε Μελίνα, τί σωστή κραυγή βγήκε από το στόμα σου το 1967,  ποιός μας βάσκανε; 

 Τέσσερις δεκαετίες από τότε θέλω να ιστορήσω επιγραμματικά με φωτογραφίες και λεζάντες, αυτά που έζησα στη Νέα Υόρκη και κάποια τα έβαλα μυθιστορηματικά  στο βιβλίο μου "Μανχάταν",  γιατί όταν συναντήσω τον Σκούρα και τον Ωνάση, θα μου ζητήσουν το λόγο: Γιατί ρε καλαμαρά δεν γράφεις  ξεκάθαρα ότι όσο χόρευε  στο ταψί  ο Σπύρος ο Σκουροχωρίτης τους Οβριούς του  Χόλιγουντ, ζειμπεκιά ο Αρίστος ο Σμυρνιός τους Αμερικάνους και αηδονολαλούσε η Μεσσήνια Κάλλας  στη Μετροπόλιταν Όπερα, μας ζήλευε ο ντουνιάς; ΄Η μήπως ξέχασες ότι πατώντας το πόδι σου στη Νέα Υόρκη και  περιδιαβαίνοντας τη κατάφωτη Μπρόντγουεη  άκουγες από παντού τα παιδιά του Πειραιά και τον Ζορμπά, περισσότερο κι΄από  το "στρέιντζερς  ιν δε νάιτ", σουξέ της εποχής;

MANXAT3MANXAT5

Πετώντας για την Αμερική, ανάμεσα στους συνταξιδιώτες μου ήσαν ένας Αφροαμερικάνος  και μιά  Ελληνίδα, παντρεμένοι.   Ο Γουίλυ  Τζάκσον, σμηνίας της Αμερικανικής Βάσης Ελληνικού και η  Λέτα, μοντέλο, όχι γνωστό.  Εκείνος μερικά χρόνια μακρυά από την Αμερική, πηδώντας κατάξανθες άριες, είχε ξεχάσει ότι είναι μαύρος κι΄εκείνη, μιά ομορφούλα αλλά  φτωχούλα , ονειρευόταν το "αμερικάνικο όνειρο"... Τους μιλούσα για τον Τζιμ Λόντο, τον Νικ δε Γκρικ, τον Καζάν, είχαν ακούσει μόνο τον Τζορτζ Τσακίρη λόγω "Γουέστ Σάιντ στόρι"... Ο Γουίλυ και η Λέτα είναι κάτι μεταξύ υπαρκτών προσώπων και φανταστικών ηρώων, που ρίζωσαν μέσα μου κι΄άρχισαν να αναπτύσονται στις σελίδες του βιβλίου μου "Μανχάταν' που έγραψα αργότερα. Το συζητούσα με τον Μάνο Χατζιδάκι, πίνοντας καφέ στους 57 Δρόμους, ότι πρώτα έπρεπε να βρω τους ήρωες και μετά ν΄αρχίσω να πλάθω την ιστορία τους , αλλά εκείνος χαμογελούσε ότι είμαι τόσο επιπόλαιος, ανέμελος και τεμπέλης, που ποτέ δεν θά΄ στρωνα τον πισινό μου να γράψω βιβλίο... Είσαι και βιαστικός, ανυπόμονος -μού΄λεγε- σαν συνθέτης που αρπάζει δυό τρείς νότες, ξεκινάει μιά μελωδία αλλά αν δεν την τελειώσει εκείνη τη στιγμή, την ξεχνάει... Σπουδαίος ο Μάνος, αλλά σπουδαίος κι΄ο Ηλίας Καζάν που μιά φορά ακούγοντάς τον να με επιτιμά που΄ θελα να παρατήσω τη δημοσιογραφία για το συγγραφιλίκι, με συμβούλεψε: Άστονε να λέει, μάζευε εικόνες κι΄εντυπώσεις και μιά μέρα, αν τό΄χεις μέσα σου,  θα γράψεις ... Και να που γραψα καμιά δεκαριά βιβλία, ποιός εγώ, που δεν ρίζωνα σαν πέτρα που την πετάς πότε εδώ, πότε εκεί και πότε παραπέρα... Αν ήμουνα στάσιμος δεν θα γνώριζα τόσους σπουδαίους και ενδιαφέροντες ανθρώπους, που όλοι τους με ανεχόντουσαν και με συμπαθούσαν, ίσως γιατί ποτέ δεν τους ζήτησα τίποτα, δεν τους έγινα βάρος, δεν εκμεταλλεύτηκα τη γνωριμία τους, παρά μόνο δημοσιογραφικά... Κι΄όταν είχα αποκοπεί από το επάγγελμά μου και τριγυρνούσα  για μήνες άσκοπα στο Μανχάταν, ποτέ δεν ζήτησα χρηματική βοήθεια από κανένα και καμιά... Ούτε όταν  δεν είχα που να κοιμηθώ και με φιλοξένησε λίγες ημέρες ο Ντένης Κάρνταρης   σ΄ένα υπόγειο καμαράκι... Θα μου πεις, τόσους κονομημένους γνωστούς είχες, ψηλά στα κατάφωτα κτίρια και σύ κατάντησες στα έγκατα, στα σκοτάδια;  Άμα σε βλέπουν κουστουμαρισμένο στη τρίχα  με φίλους και γνωστούς που άλλοι τους βλέπουν μόνο σε φωτογραφίες στο Life  και στο Pleyboy, ε, τότε κανένας δεν σε πιστεύει πως περνάς άσχημες ημέρες, βδομάδες, εγώ και μήνες... Βέβαια ήταν τα άλογα, το χόμπι που έγινε κουσούρι  ζωής... Για να καταλάβεις, να είμαι στις πρεμιέρες  ή "Κιβωτός του Νόε" ή "Νύχτα βρυκολάκων", παρέα με τον Μάνο και τη Ρίκα και στα μπροστινά μου καθίσματα  Σκούρας,  Χιούστον,  Πολάνσκυ,  Σάρον Τέητ και να τη κοπανάω για τα τρότερς... Τί έγινε ο Δημήτρης, να ρωτάει ο μπαρμπα Σπύρος και να του λένε πάει να στείλει τηλεγράφημα  στην εφημερίδα του για την πρεμιέρα...                  

 

Μεταφορά στη σελίδα
1 2 » επόμενη σελίδα

προστέθηκε στις: 22 Δεκ 2009

 
 

:: αρχική :: προφίλ :: επικοινωνία :: εικόνες

© Δημήτρης Λιμπερόπουλος :: ...Webmaster