.  » αρχική σελίδα

 :: Επιλέξτε θέμα προς προβολή ::

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΩΝΑΣΗΣ ο διασημότερος Έλληνας μ.Χ.

Αριστοτέλης το σκεπτόμενο λιοντάρι 

ο Άρης των σαλονιών  ο  Αρίστος των σκυλάδικων  ο εραστής διάσημων και ωραίων γυναικών

Liger1

aristos1

όπως στο ζωικό και φυτικό βασίλειο, έτσι και στο ανθρώπινο  επιβιώνουν οι ισχυρότεροι οργανισμοί των αδύναμων... και μη με ρωτάτε γιατί ασχολούμαι περισσότερο με τους ισχυρούς, πέστε πως είμαι ένας φυσιοδίφης που θαυμάζει  τα δυνατά ζώα και τα όμορφα φυτά...

ο Αριστοτέλης Ωνάσης υπήρξε ισχυρός, δυνατός και αυτοελεγχόμενος... ακόμη και στο ποτό, στο γλέντι, το κέφι του παρέμενε στα όρια  της αξιοπρέπειας  και η σκέψη του εξακολουθούσε να λειτουργεί αλώβητη απο το οινόπνευμα... κυρίαρχος και δυνατός όπως το λιοντάρι στη ζούγκλα...

Προτάσσω   φωτογραφίες του Ωνάση -σε κάποιες είμαι δίπλα του- για να καταλάβαιτε  ότι ο Μεγάλος Σμυρνιός  ήταν γλεντζές, ξενυχτούσε συχνά -αν και πολυάσχολος- και ερχόταν στο κέφι, αλλά συγκρατιόταν. Μου έλεγε: Δυστυχώς δεν μπορώ να δοθώ στο γλέντι όπως όλοι οι άνθρωποι, γιατί βρίσκομαι υπό την παρακολούθηση και την περιέργεια των θαμώνων αλλά και την βορά των παπαράτσι... Καμιά φορά, θέλω να σηκωθώ και να φέρω μιά  ζειμπεκιά, αλλά συγκρατούμαι...

 Οι λεζάντες στις παρακάτω φωτογραφίες (θα τις βρείτε αλλού σε μεγέθυνση) είναι απαύγασμα απο κουβεντούλες του Ωνάση με τον Χατζιδάκι, τον Γράτσο, τον Καζάν, εμένα ή άλλους της παρέας.   

trio belcanto1957

neraida69Tina Onasi

glendiAlex

Artemis

το πιοτό και το γλέντι αρχίζει όπως το φλερτ αλλά εξελίσσεται σε πάθος, άσχημο για τους τζαναμπέτηδες χαρακτήρες...

και τι δεν έκανα να πείσω τη Τίνα να διασκεδάζει μαζύ μου... εκείνη, στη κοινή θέα, έμενε κολώνα πάγου...

το ίδιο κι΄ο Αλέξανδρος, δεν έπινε, δεν γλεντούσε, "μπαμπά, μου έλεγε, δεν είμαι εγώ για τέτοια..." 

και η αδελφή μου η Άρτεμις, κοίτα την, πως παραξενεύεται, που βλέπει δυό μερακλωμένους, να χορεύουν πάνω στο τραπέζι...

ONgledi

Tolis

glendiNYglendiNY2

εγώ δεν είμαι τόσο εκδηλωτικός στο γλέντι, αλλά μ΄αρέσει να βλέπω τους άλλους να βρίσκονται στο τσακίρ κέφι...

να, όπως τώρα με τη Ματούλα και τον Τόλη, στο οριεντάλ τους...

μ΄αρέσει η μουσική του Μάνου, γιατί έχει ρίζες στο παρελθόν...

του άρεσε και ο ακορντεονίστας Μανωλιτσάκης και τον καλούσε στα γλέντια του

Melina

Kallas Renie

PiraeusNY

xipolitos

η Μελίνα μου θυμίζει από τραγωδό ως αμανετζού, ακόμη και Μπουμπουλίνα...

έφερα στα μπουζούκια, ακόμη και την Κάλλας και τον πρίγκιπα Ρενιέ...

του άρεσε να βγαίνει από το κέντρο με το ποτήρι στο χέρι και να το παραδίνει στον θυρωρό μ ΄ένα χοντρό χαρτονόμισμα μέσα...

 όταν τα ξημερώματα επιστρέφω στο κονάκι μου, ξυπολιέμαι με τη ψευδαίσθηση ότι ξαλαφρώνω από τις αμαρτίες μου... 

ένας Ζορμπάς απο τη Σμύρνη...

ακούγοντας τον Χατζιδάκι και τον Ωνάση να μιλάνε για το ελληνικό τραγούδι και για άλλα, διδάχτηκα τόσα, όσα δεν έμαθα σε πενήντα χρόνια...    

Απο τη νυχτερινή ζωή της Νέας Υόρκης (1966-68) έχω όμορφες αναμνήσεις, τόσο απο τον Μάνο Χατζιδάκι, τη Μελίνα και τον Ωνάση, όσο κι΄από μη διάσημους  φίλους. Συχνάζαμε στα ελληνικά της κέντρα, όπως  στου Μολφέτα, το Αθήνιανς 'Ηστ, το Πειραίους μάι λαβ, το Παβίγιον, το Ετζίπσιαν Γκάρντεν, το Βάκχος και άλλα XatzLemonκέντρα πολυτελείας  και σκυλάδικα "περιωπής". Ελληνικά κέντρα διασκέδασης  από Μανχάταν ως Αστόρια, που ο Μάνος τα παρομοίαζε σαν διασκορπισμένες χάντρες κομπολογιού κάτω από τους ουρανοξύστες... Δεκαετία του 60, εποχή που     το μπουζούκι   έπαιρνε τη πρωτοκαθεδρία από τα άλλα μουσικά όργανα... Τέλος εποχής για τη κιθάρα του Γούναρη  που έφευγε και τα πατριωτικά της Βέμπο, που αποσυρόταν... Ο Μανώλης Χιώτης με το μπουζούκι του το... "ηλεκτρικό" και τη  Μαίρη Λίντα εισέβαλαν στην Αστόρια  κι΄απο κοντά ο Αγγελόπουλος με την Αννούλα και  την  μπελιντάνσερ Μπουμπούκα  που ξετρέλαινε με το χορό της κοιλιάς... Και μη ξεχνάμε και τους ελληνικούς θιάσους επιθεώρησης, που περιόδευαν  Αμερική και Καναδά, έχοντας συνήθως και τραγουδιστή ή τραγουδίστρια...    Ως τότε, κυρίως οι ελαφρολαικοί νεμόντουσαν την ομογένεια, από Νέα Υόρκη ως Μόντρεαλ, αλλά  ξαφνικά, το μπουζούκι σήμανε τον ερχομό των λαικών με παντοκράτορά τους τον Καζαντζίδη.  Είχα ακούσει τον  Λεμονόπουλο, σε ηχογράφηση (φωτονα λέει στον Χατζιδάκι : "Μαέστρο, ανέβασες το μπουζούκι από το υπόγειο στα σαλόνια, αλλά ποτέ δεν περίμενα να το φέρεις και στο Μπρόντγουεη!". Και ο σεμνός Μάνος, είχε σχολιάσει: Μεταξύ μας Χάρη, υπαίτιοι είναι ο Άντονυ Κουήν και η Μελίνα,που το διαφήμισαν ώστε να εξαπλωθεί παγκοσμίως. 

 

 meGounari me Zbeta

Ο Ωνάσης στο κατώφλι των 50 (1955) ακούει μελαγχολικός Γούναρη... Είναι τότε που δεν έχει γίνει ακόμη πασίγνωστος και όταν έρχεται στην Αθήνα , άγνωστος μεταξύ αγνώστων, πηγαίνει ως το κουτούκι που τραγουδάει η Ρόζα Εσκενάζυ για ν΄ακούσει σμυρνέικα...   *** Το 1969, στα 63 του, αν και διάσημος, καμιά φορά κυριεύεται απο το τσακίρ κέφι και φωτογραφίζεται με  τον Ζαμπέτα και το μπουζούκι του...

xipolitos

το άκουσμα των σμυρνέικων ήταν για τον Αρίστο ιεροτελεστία...

"η Σμύρνη με το Κορδελιό και η παλιά Ελλάδα..."

     

Και ξαφνικά το ελληνικό γλέντι–κέφι έγινε παγκόσμια μόδα και μεταδόθηκε στα πέρατα της γης !

Ήταν τότε που ο Ζαμπέτας χτύπησε στα τέλια του την μουσική του Χατζιδάκι σε εκείνο το ολονύχτιο πάρτι των Καννών και άρχισε να προβάλλεται σ΄ ολόκληρο τον κόσμο το “Ποτέ την Κυριακή”. Ήταν τότε που  οι θεατές στις Callas4aσκοτεινές αίθουσες παλάβωσαν. Και με μιάς τα “Παιδιά του Πειραιά”, γίναμε παγκόσμιο σουξέ στις ορχήστρες και στους Ραδιοσταθμούς. Αλλά και ο “Ζορμπάς” ταρακούνησε ολόκληρη ανθρωπότητα με κείνο το ξέφρενο χασαποσέρβικο στο φινάλε με τον Άντονι Κουήν. Ένας ναυτικός μου έλεγε ότι σ΄ όποιο λιμάνι κι αν έβγαινε τότε, άκουγε την μουσική των Χατζιδάκι και Θεοδωράκη. Ιδιαίτερη επίδραση είχε το συρτάκι στις μεγαλύτερες ηλικίες. Εκείνη τη περίοδο ο Ωνάσης κι΄ ο Νιάρχος θυμηθήκανε μέσα στον πλούτο  και τη διεθνή ζωή τους, την καταγωγή τους… Και με τη “Κρεολή” και τη “Χριστίνα” αυλακώνανε το Αιγαίο και το Ιόνιο με καλεσμένους  στο Σκορπιό και στη Σπετσοπούλα διεθνείς προσωπικότητες, από Τσόρτσιλ και γαλαζοαίματους κι΄από Γκάρμπο  ως Νουρέγιεφ...  Και μη με κατηγορήσετε ότι εξυμνώ τους ζάπλουτους και τους διάσημους, γιατί αυτοί ήσαν η βιτρίνα-διαφήμιση του τουρισμού μας.

(στη φωτό,η Μαρία Κάλλας και η Γκρέης του Μονακό στα μπουζούκια του Χιώτη και της Λίντας κι΄ο ρεπόρτερ, που τους έφερε σε επαφή,  να καμαρώνει...  "Απόψε βρήκα τις ρίζες μου" είχε πει η Κάλλας)  

Η χρυσή εποχή του Ελληνικού τουρισμού άρχισε με μουσική του Χατζιδάκι και του Θεοδωράκη, με τον ναύτη του Αιγαίου να ξεμυαλίζει την Ζαν Μορό (που είχε μοιραστεί με την Μελίνα το βραβείο στις Κάννες) και τους παπαράτσι να κυνηγάνε τους σκανταλιάρηδες Έλληνες εφοπλιστές. Και αποκορύφωμα, τρεις γάμοι υπό τους ήχους του Ησαΐα χόρευε και του συρτάκι ντανς: Αριστοτέλης Ωνάσης–Τζάκι Κένεντι, Σταύρος Νιάρχος – Σαρλότ Φορντ, Θόδωρος Ρουμπάνης –Σάρα Τσόρτσιλ. Αλλά και δυο γάμοι γαλαζοαίματων, που συγκεντρώσανε τα φλας της παγκόσμιας προσοχής: Δον Χουάν Κάρλος–Σοφία και Κωνσταντίνος–Άννα Μαρία.

Συρτάκι ντανς λοιπόν, που χάρισε στην Ελλάδα τουριστική κίνηση, αλλά και δύο βραβεία. Το Όσκαρ για τα "παιδιά του Πριραιά" στον Χατζιδάκι κα το Λένιν στον Θεοδωράκη για το συνολικό του έργο. Και η Μελίνα, που έφερε το μπουζούκι στο Μπρόντγουεη,  να μπαίνει  εξώφυλλο στο LIFE και τα σκυλάδικα της Νέας Υόρκης να κάνουν χρυσές δουλειές...  

Μην περιμένετε όμως κάποια λογική σειρά στο κείμενό μου, γιατί ήδη αρχίζω να μεθάω από τις αναμνήσεις της εποχής των τρικούβερτων γλεντιών και του χασαποσέρβικου… Έτσι, ανα πάσα στιγμή, προσθέτω ή αφαιρώ κείμενα και φωτογραφίες ώσπου να καλουπώσω το τελικό σχήμα, που θα βασίζεται σε κουβέντες, σκέψεις και ρήσεις του Μάνου Χατζιδάκι και του Αριστοτέλη Ωνάση. Μιά σοφή κουκουβάγια κι΄ένα σκεπτόμενο λιοντάρι  κάτω από τους ουρανοξύστες κι΄ένας ρέμπελος αλλά τυχερός ρεπόρτερ... 



προστέθηκε στις: 11 Δεκ 2007

 
 

:: αρχική :: προφίλ :: επικοινωνία :: εικόνες

© Δημήτρης Λιμπερόπουλος :: ...Webmaster