.  » αρχική σελίδα

 :: Επιλέξτε θέμα προς προβολή ::

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΩΝΑΣΗΣ ο διασημότερος Έλληνας μ.Χ.

Ωνάσης και Χατζιδάκις

coocou

skeptomenos

 Ο  Ωνάσης είχε πει "Μαέστρο ό πλούτος μου μπορεί να γίνει στάχτη, αλλά η μουσική σου θα μείνει αναμμένο κάρβουνο στη θράκα..."

Αν ο ανάδοχος στο συρτάκι είναι ο Θεοδωράκης, πατέρας του πρέπει να θεωρηθεί ο Χατζιδάκις, ο συνθέτης που ανέσυρε από τα υπόγεια το μπουζούκι και το έμπασε στα σαλόνια. Το ΄παμε πως το “Ποτέ την Κυριακή” λάνσαρε το μπουζούκι διεθνώς και το ξαναλέμε ότι ο “Ζορμπάς” το καθιέρωσε μ΄ εκείνον τον ξέφρενο ρυθμό του χασαποσέρβικου, όταν τα τέλια των μουσικών και τα πόδια των χορευτών πετάνε σπίθες που γίνονται φωτιές και λαμπαδιάζουνε την ψυχή…. Παλιά το μπουζούκι βρισκότανε υπο διωγμό, τον καιρό δηλαδή του Μάρκου, ακόμα και του Τσιτσάνη. Ο Χατζιδάκις δια χειρός Ζαμπέτα το έκανε μουσικό όργανο της λαικής τάξης, ψυχαγωγικό μέσο της καλλιεργημένης λεγόμενης κοινωνίας, που της ανακάλυψε τις ρίζες της: Είδε ο γύφτος την γενιά του και αγάλιασε η καρδιά του, γελούσε ο Ζορμπάς από τη Σμύρνη…

Ο  Χατζιδάκις, με την μουσική κέρδισε και Όσκαρ. Ένα Όσκαρ όμως που ο συνθέτης δεν το χώνευε, γιατί δεν είχε σε υπόληψη τα “Παιδιά του Πειραιά”. Illya30Απόδειξη ότι στην έκδοση του μιούζικαλ στο Μπροντγουέι, εξαφάνισε το βασικό τραγούδι της ταινίας…Οι θεατές όμως απαιτούσαν το άκουσμα του, πράγμα που έκανε έξω φρενών τον συνθέτη, μέχρι σημείου να μην παραστεί στην πρεμιέρα της Νέας Υόρκης.

----------------------------------------------------

(στα φωτοκολάζ, η αφίσα της Μελίνας * οι Χατζιδάκις και Λεμονόπουλος με τον ρεπόρτερ * και  ο Τίτος Βανδής με τους χορευτές ξεσηκώνουν την πλατεία και τον εξώστη του θεάτρου Μαρκ Χέλινγκερ, στην καρδιά του Μπροντγουέι, με το συρτάκι και τις ζεϊμπεκιές τους – κάποιες φορές οι θεατές μετά τη παράσταση, χόρευαν ως την έξοδο...

Αντίθετα ο Θεοδωράκης που δεν κέρδισε Όσκαρ για την μουσική του “Ζορμπά” είναι περήφανος γι΄ αυτήν και δεν παύει να την προσφέρει στους ακροατές με την ορχήστρα του. Και την απολαμβάνει μαζί τους, καθώς ταρακουνιούνται οι πάντες στην αίθουσα….

Ο Γεράσιμος Λαβράνος, που είχε δική του ορχήστρα στα είκοσι του χρόνια, μου είχε πει χαρακτηριστικά: Η μουσική του “Ποτέ την Κυριακή” ψυχαγωγεί, ενώ του “Ζορμπά” μεθάει…..

Υπήρξε μια εποχή που ολόκληρη η ανθρωπότητα άκουγε ευχάριστα Ελληνική μουσική. Ήταν η εποχή του συρτάκι ντανς…. Μόνο στην Νέα Υόρκη, τέλη δεκαετίας ΄60, λειτουργούσαν γύρω στα δέκα μπουζουκτσίδικα με πελατεία όχι μόνο Έλληνες. Τα περισσότερα ονόματα της λαϊκής μουσικής, πέρασαν από εκεί, όπως Χιώτης, Λίντα, Αγγελόπουλος, Αννούλα, Λεμονόπουλος κ.α

Προσωπικότητες και καλλιτέχνες θέλανε να μάθουνε συρτάκι, ακούγοντας αυτό το μαγικό έγχορδο που εξουδετερώνει την σκέψη και το άγχος κι έκανε ν΄ αγαλιάζει η ψυχή και η καρδιά…. Είδα με τα μάτια μου μετά την παράσταση τον Μάρλον Μπράντο, τον Σάμι Ντέιβις, την Μέι Μπρίτ, τον Βαν Χέφλιν, τον Ροντ Στάιγκερ, την Λορίν Μπακόλ, να προσπαθούν να μάθουν τα βήματα του συρτάκι.. Δεν υπήρχε εκείνο τον καιρό ραδιοφωνικός σταθμός που να μην παίζει ελληνική μουσική και στις πέντε Ηπείρους. Και δεν είναι  περίεργο  ότι ενώ οι Μπιτλς, ο Ντίλαν, η Μπαέζ,  άρεσαν στους τινέιτζερς, το συρτάκι ντανς έκανε φίλους στις μεγαλύτερες ηλικίες. Ίσως γιατί οι πρώτοι είχαν μηνύματα, οι δεύτεροι κέφι...

Σε ένα πάρτι του Ωνάση και του Γράτσου, που είχα οργανώσει  στο “Πιραίους μάι λαβ" της Κατίνας Μόσχου, είχα καλέσει και το Μάνο Χατζιδάκι, που ο μεγαλοεφοπλιστής τον κάλεσε να καθίσει δίπλα του. Όλο τον ρωτούσε για την μουσική του και το μπουζούκι, οικείο όργανο στ΄ αυτιά του Αρίστου από την Σμύρνη. Εκείνος όμως που ήτανε μπουζουκόπληκτος, ο συνεργάτης του Κώστας Γράτσος, έπαιρνε σβάρνα τα σκυλάδικα και τα έκανε γης μαδιάμ…Την επόμενη φτάνανε κάτι παραφουσκωμένοι λογαριασμοί στην Ολυμπιακή που αναλάμβανε να τους εξοφλήσει ο Τομ Νέστορ. Ο Ωνάσης απολάμβανε τις πενιές του Χιώτη και των άλλων διακεκριμένων του είδους τις μεταμεσονύκτιες ώρες, μερακλωμένος από το ποτό και τις φούμες, έχοντας συντροφιά αξιοσέβαστα πρόσωπα… Στα “Αστέρια” είχε συχνά παρέα τον Δημήτρη Χέλμη, αρχιτραπεζίτη τότε του κράτους. Σ΄εκείνο το πάρτι των 57 δρόμων, καθώς ο Νίκος Κούρκουλος προσπαθούσε να μάθει συρτάκι σε σαραντάρα  καλεσμένη του Ωνάση, αναρωτιόμουνα: Τι είδους σπίθα άναβε σ΄ όλες τις ηλικίες το άκουσμα του μπουζουκιού και ξαφνικά παίρνανε φωτιά τα τόπια τους κι ορμούσανε στην πίστα, ακόμη και οι ηλικιωμένοι…Την απάντηση μου την είχε δώσει ο ίδιος ο Ζορμπάς του Τζετ Σετ: “Το ροκ και τα μοντέρνα κλαπατσίμπαλα, χτυπάνε όπως τα βαρειά ναρκωτικά στο μυαλό. Το μπουζούκι όμως, που οι πενιές του σκορπάνε νοσταλγία κι ελπίδα μαζί, ευφραίνουμε την ψυχή και την καρδιά όπως μια τζούρα χασισάκι….”

gledionas1 gledionas2

Ενώ παίζουν  τα όργανα ο Ωνάσης με τον Χατζιδάκι συζητούν επι θεμάτων που δεν μπορείς να φανταστείς... Περί οριεντάλ και καρσιλαμά, περί Γούναρη και Βέμπο, ακόμη και περi έλλειψης καφενειακής αμπελοφιλοσοφίας  των Αμερικανών... Με τη πλάτη είναι ο Νίκος Κούρκουλος, που συζητάει με τον glendiNYΚώστα Γράτσο  για  επιθεώρηση και μιούζικαλ... Εγώ, επι των δημοσίων σχέσεων της βραδιάς, γνέφω στους μουσικούς να διασκεδάσουν και άλλες παρέες  και παίρνω θέση... Η συζήτηση καταλήγει στις ανησυχίες του Ωνάση, ότι σε λίγα χρόνια θα έχουμε αναρχία, ακόμη και στα πιό δημοκρατικά καθεστώτα, οπότε ο Χατζιδάκις ενθουσιάζεται και λέει:  Με μεθά η αναρχία και η όποια αντίδραση ιδιαίτερα των νέων, στην ολοένα αυξανόμενη αυταρχική  οργάνωση του κράτους. Και προφητεύει: Η οργάνωση αυτή θα φτάσει σε σημείο σκληρότητας που έχουν τα  ολοκληρωτικά καθεστώτα! Ο Αρίστος μένει έκπληκτος: Είσαι αριστερός; Ο Μάνος γελάει: Ρεαλιστής είμαι...  Θα εκπλαγήκατε ότι τέτοιες στιγμές  ο Ωνάσης, αντί να ψυχαγωγείται, συζητούσε  τέτοια θέματα, αλλά έπρεπε να αραιώσουν οι καλεσμένοι του, για να μείνει μόνο με τους Έλληνες και να πάρουν φωτιά τα τέλια... Όπως κι΄έγινε αργότερα...   

Ευκαιρία να παραθέσω ένα απόσπασμα από το “Ωνάσης όπως τον γνώρισα”, για να καταλάβετε κι΄ εσείς τον άνθρωπο:

“…Και ξαφνικά, όπως είχε παραγγείλει, έφτασε με το πιάτζιο από την Αθήνα ο Χαριτάκις, κουβαλώντας μαζί του ένα γερομπουζουκτσή… Κι εκεί, σε μια έρημη ακτή του Σκορπιού, που δεν ακούγανε παρά τον απόηχο κάποιου κρις κραφτ ή το ντουπ –ντουπ μιας μηχανότρατας, τους φέρναμε σαρδέλα ή μαρίδα στο τηγάνι, που θύμιζε στον Άρη την παπαλίνα του Καρατάσι.. Και ο κοσμικός Ζορμπάς καθότανε σταυροπόδι με τον ξενύχτη των σαλονιών, που δεν έβγαζε άχνα, όσο έπαιζε το μπουζούκι. Και ξαφνικά ο Αρίστος ο Σμυρνιός, έβαζε την παλάμη ανάμεσα σ΄ αυτί και στόμα κι άρχισε να τραγουδάει μακρόσυρτα λυπητερά katixisiτραγούδια της Ανατολίας και της Σμύρνης… Απότομα, καθώς οι χορδές καίγανε με το ταξίμι τα σωθικά του, ο Αρίστος του Σωκράτη κα της Πηνελόπης, με σηκωμένα τα μπατζάκια στα μεστωμένα ξυπόλητα πόδια του –γδυτός από την μέση και πάνω– με όλους τους μυς σε υπερένταση, πεταγότανε όρθιος… Κι΄ άρχιζε να χορεύει, όχι  στη μαλακή άμμο, αλλά στα σκληρά χαλίκια… Σαν Οδυσσέας και Ζορμπάς μαζί, προέκταση μιάς ρωμιοσύνης που βγάζει  κάθε εκατό χρόνια ένα μόνο εκλεκτό του είδους, που συνδυάζει στην εντέλεια σιδερένια υγεία, αλύγιστη θέληση, μυαλό, εξυπνάδα  και θάρρος… …Είμαι σίγουρος πως αν υπάρχει συνέχεια στον άλλο κόσμο, ο Αρίστος θα έχει πιάσει το γιο του απαλά από τον ώμο και θα του μαθαίνει συρτάκι…Κάτι που ξέχασε να κάνει σε τούτο το φθαρτό κόσμο, όσο ζούσε ο Αλέξανδρος του….”  

 Στη φωτογραφία: ενώ η αδελφή του Ωνάση  Άρτεμις,  παρακολουθεί τα συμβαίνοντα στη πίστα, εκείνος προσπαθεί να πείσει τον γιό του ότι το γλέντι είναι ξαλάφρωμα ψυχής και ξέσπασμα κεφιού, απαραίτητα για την ομαλή λεοτουργία του οργανισμού...  

Δεν θυμάμαι ποιός Ελληνοαμερικανός μουσικός έχει γράψει το παρακάτω κείμενο (όταν το βρω θ΄αναφέρω το όνομά του) αλλά είναι ενδεικτικό της περιόδου των μεταναστών μας που μαζί με τις φωτογραφίες των δικών  τους και κάποια εικόνα, είχανε στα μπαγκάζια τους και κάποιο δίσκο ελληνικού τραγουδιού. Έτσι και ο έφηβος Ωνάσης -όπως μου είχε πει ο Κώστας Γράτσος-περνώντας τον Ατλαντικό για την Αργεντινή, είχε στη βαλίτζα του κάποια ανατολίτικη ανάμνηση... Απόσπασμα απο το κείμενο του ομογενούς  μουσικού:  "Θα αρχίσω από το σπίτι μας στη Νέα Υόρκη το 1936. Τότε γεννήθηκα. Μέναμε σε μια γειτονιά με πολλούς Έλληνες και άλλους Ευρωπαίους. Κάθε οικογένεια είχε τους Ελληνικούς της δίσκους και ένα φωνόγραφο. Ανάλογα με το μέρος της Ελλάδας από όπου είχαν έρθει, είχανε και την τοπική μουσική τους. Η Μικρασιάτες ακούγανε και Τούρκικους δίσκους σε μικρές συγκεντρώσεις με στενούς φίλους που τα γνωρίζανε και τους άρεσαν. Τα ζεϊμπέκικα ήταν σε ανατολίτικο στυλ με ούτια, κανονάκια και βιολιά. Αυτά που τα λέγαμε μόρτικα, αλανιάρικα και μετά ρεμπέτικα τα ακούσαμε λίγο πριν τον πόλεμο με τη Γερμανία. Τα μπουζούκια ακούγονταν σαν μαντολίνα τότε και κανένας από μας δεν ήξερε τη διαφορά..."

Τη συνάντηση Ωνάση-Καζάν σε νυχτερινό κέντρο της Νέας Υόρκης πρέπει να την εντάξω σε αυτή εδώ την ενότητα και το κάνω.  

όταν ο Σμυρνιός συνάντησε τον Πόντιο...

ArisManNYKazanEl

Οι πελάτες είχανε φύγει, όπως  και οι μουσικοί, τα γκαρσόνια μάζευαν τα τραπεζομάντηλα. Στο τραπέζι  έπιναν ακόμη  ο Ωνάσης με τον Καζάν, δίπλα-δίπλα…Ο  Χατζιδάκις κάπνιζε κι΄εγώ, τέντωνα τα΄αυτιά  ν΄ακούσω τι λέγανε ο σμυρνιός κι ο  ανατολίτης, τα δυό θεριά, είχε σχολιάσει ο συνθέτης…

Περασμένα μεσάνυχτα στο «Ετζίπσιαν Γκάρντεν», σκυλάδικο πολυτελείας της Νέας Υόρκης, όπου πριν λίγο μιά μπελιντάνσερ  με τα ανατολίτικα κουνήματά  της, είχε κάνει τον  μαγαζάτορα, συμμαθητή του Αρίστου, να του θυμήσει κάποιο καφεσαντάν της Σμύρνης… Εγγλέζος το επώνυμό του και τώρα  με τον μετρ  μας ακουμπούσε στο τραπέζι ένα ταψί σοροπιασμένο μπακλαβά, παχουλό σαν τον Μάνο που έγλειφε τα δάχτυλά του…

«Αν δεν είχε συμβεί η συμφορά της Σμύρνης, ακόμα εκεί θα ήμουνα, υπόδουλος Ρωμιός», είπε ο σμυρνιός κι απανωτά ρώτησε τον ανατολίτη: «Εσύ Ηλία, γιατί εγκατέλειψες τον Πόντο;». Ο γαμψομύτης κούνησε το κεφάλι: «Για να μη μείνω  ραγιάς». «΄Ολοι, από τη στιγμή που ερχόμαστε στην Αμερική, είμαστε ραγιάδες του δολαρίου», συμπλήρωσε ο μαγαζάτορας και ο Ωνάσης σχολίασε: «Η γιαγιά μου Γεσθημανή, που  ήταν από την Ανατολία, έλεγε πως οι πιό βασανισμένοι και ηρωικοί   Έλληνες είναι οι πόντιοι».

Ο Καζάν, λες κι΄ένιωσε πως πήρε μπόι, τεντώθηκε στη καρέκλα του κι΄είπε εγγλέζικα: «Οι πόντιοι έχουν μέσα τους μια πληγή που αιμορροεί, αγκομαχούν αλλά βαδίζουν και σε μια στιγμή σταματούν, κάνουν αιμόπτυση και συνεχίζουν»... «Και γιατί μας τά πες αμερικάνικα;» απόρησε ο Αρίστος. «Γιατί εκφράζομαι καλύτερα με αυτά».

Ο Ωνάσης άπλωσε τα χέρια, το ίδιο κι΄ο Καζάν, αγκαλιάστηκαν, φιλήθηκαν σταυρωτά κι΄ο καταστηματάρχης έγνεψε στον μπουζουκτσή, που καθότανε παράμερα, να παίξει… Και καθώς το μπουζούκι άρχισε να κελαιδάει, ο καταστηματάρχης κοίταξε  τον παλιό συμμαθητή του και του είπε:

« Έλα Αρίστο, να θυμηθούμε τη Ρόζα τη Σμυρνιά»...

 

  

συχνά γίνονται προσθαφαιρέσεις κειμένου και φωτογραφιών, γιατί η ενότητα είναι ΥΠΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ

Σε αυτή  την ενότητα πρέπει να ανήκει και το κεφάλαιο που αφορά την ερωτική ζωή του Ωνάση, γιατί τις εκάστοτε γυναίκες και ερωμένες του τις οδηγούσε για σιασκέδαση σε νυκτερινά κέντρα, απο  Μπουένος Άιρες και  Νέα Υόρκη, ως Παρίσι, Μόντε Κάρλο και Αθήνα... 

οι γυναίκες του Ωνάση

MuzioIngeborSperklsTINAdiva12LACKIE

                                        

 σοπράνο και στην αρχή της καριέρας του...

                                                                                                                                     Την προπολεμική εποχή του παθιάρικου ταγκό  ο νεαρός μετανάστης   με χωρίστρα Βαλεντίνο, την "έπεσε" στη  πρωταγωνίστρια της ΄Οπερας του Μπουένο Άιρες, τη   Κλαούντια Μούτζο. Τη γνώρισε  στη πρωτεύουσα τηςClaudiaMuzio Αργεντινής, όταν  ακόμη  δούλευε  τηλεφωνητής και συγχρόνως προσπαθούσε  να επιβάλει μια άσημη μάρκα τσιγάρα.  Η Ιταλίδα σοπράνο γνωστή και κοσμική και ο Έλληνας ομορφονιός —όπως τον αποκαλούσε— με κολλημένα τα μαλλιά αλά Βαλεντίνο, παρεισέφρυσε στο κύκλο της, όταν χόρεψαν ένα τανγκό σε χοροδιδασκαλείο, που σύχναζαν αριστοκράτες και λαικοί. Από την επομένη της έστελνε καθημερινά  λουλούδια ως θαυμαστής της.  Κανένας δεν ήξερε τι δουλειά έκανε κι όταν τη ρωτούσαν οι κοσμικοί φίλοι της , έλεγε πως ο νεαρός ασχολείται με εμπόριο καπνών και βαπόρια. Και πραγματικά, αργότερα, ο καπνός που του στελνανε από την Αθήνα ο πατέρας του Σωκράτης και ο θείος του Όμηρος, έγινε αιτία να κερδίσει τη συρμαγιά για το πρώτο του εκατομμύριο. Σύντομα  μεταπήδησε στα βαπόρια, που ονειρευότανε πάντα. Η Μούτζο τον σινιάρισε, όπως λένε, ν' αποβάλει τους ανατολίτικους  τρόπους του και να μην ντύνεται σαν επαγγελματίας χορευτής του τανγκό. Του άνοιξε την πόρτα των μεγάλων γνωριμιών, καπνίζοντας στη μακρόστενη πίπα της τη μάρκα των τσιγάρων του, που κάθε πρωί αυτός πετούσε άδεια πακέτα στο σταθμό του τρένου και των λεωφορείων για διαφήμιση... Με το πρώτο εκατομμύριο που απόχτησε, έγινε και πρόξενος της Ελλάδας με αξιοπρεπή θητεία και αποδοτική ως προς τον ίδιο, αφού ερχόταν σε επαφή με καπετάνιους των ελληνικών πλοίων που μπαίνανε στο λιμάνι και μάθαινε τα βασικά μυστικά της ναυτιλίας.

δωδεκαετής δεσμός  1934-1940

 Η  Νορβηγίδα  Ίνγκεμποργκ Ντέντιχεν, πού   έπί   δώδεκα   χρόνιά, (1934-   1946)   υπήρξε  ή αχώριστη   σύντροφος  του  Αριστοτέλη   Ωνάση.  έδωσε το 1968 συνέντευξη Scan10723(ιταλικό περιοδικό AMICA) στην οποία κατακεραυνώνει τον άλλοτε αγαπημένο της.  Η ερωτική  της ιστορία με τον "Ελληνα εφοπλιστή, πού τήν  εποχή  εκείνη  βρισκόταν  στίς  αρχές της    καταπληκτικής  επιχειρηματικής του  καρριέρας, άρχισε στην πισίνα ενός υπερωκεανίου στό διάστημα  ταξιδιοΰ από  τήν  Αμερική στην  Ευρώπη.   Η . Nτέντιχεν, αποκαλύπτει το ημερολόγιο της ζωής της με τον Ωνάση με  επεισόδια πού φωτίζουν άγνωστες  πτυχές της προσωπικότητος του ανθρώπου πού συνέδεσε τη ζωή του μαζί της .  Ή      Μτέντιχεν,  χρησιμοποιεί    σκληρά λόγια για τόν πρώην αγαπημένο της. και αναρωτιέται  αν  ήταν  άδολος ό ερωτάς του γιά την ίδια... Συγκεκριμένα λέει:  " Ο Ωνάσης, πού ήξερέ  οτι  είμαι  κόρη  εφοπλιστή  καί με φίλους ισχυρούς, πίστευε πως  θα μπορούσα να του φανώ χρήσιμη  στον επαγγελματικό του τομέα.»

Σ αυτή τήν αποκλειστική συνέντευξη ή Ντέντιχεν , πού ζούσε στό Παρίσι, κοντά στο αρχοντικό του Ωνάση της λεωφόρου Φος, φέρνει σε φως τον δεσμό τους, που ο διάσημος πλέον Έλληνας αποφεύγει ν΄αναφέρει. Η σχεδόν ανάπηρη από αυτοκινητιστικό δυστύχημα (1963- επιστρέφοντας από το φεστιβάλ του Μπαιρόιτ)  αποκαλύπτει τή θυελλώδη αισθηματική ζωή τους που εκείνος  απόφευγε να αναφέρει, αλλά ο εκ των βιογράφων του Έβανς την παραγεμίζει αργότερα με καρυκεύματα φαντασίας.  Τό περίεργο εΐναι ότι από τήν αφήγηση αύτη εξάγονται πολλά κοινά σημεία ανάμεσα Scan10724στην Νοεβηγίδα Ίνγκεμποργκ και στην Αμερικανίσα  Ζακελίν Μπουβιέ-Κένεντι-Ωνάση, που τις χρησιμοποίησε, τη μία για να μπει στο χάι-κλας εφοπλιστικό κλαμπ και την άλλη για να καθιερωθεί  πρωτοσέλιδος σε παγκόσμια κλίμακα.

Η Ίνγκεμπορ, που λέει ότι δεν της επιτρέπουν τα οικονομικά της να χρησιμοποιεί μόνιμη οικιακή βοηθό. παρουσιάζεται αγανακτισμένη για τη συνπεριφορά του Ωνάση απέναντί της Είναι η εποχή  του "γάμου του αιώνα" και η Ντέντιχεν ζει μίζερη ζωή ενώ ο πρώην αγαπημένος της συγκεντρώνει τα φλας της παγκόσμια επικαιρότητας.. Πάντως, για να εξυψώσει και τον αφεντιά της, τον χαρακτηρίζει ακαταμάχητο γόη και γυναικοκατακτητή..   

από το βοβλ'ιο μου "Δυναστεία Ωνάση":

... Όταν ο Ωνάσης κατάλαβε πως είχα γίνει σκιά του, όχι μόνο για το εφήμερο ρεπορτάζ μου, αλλά και για να μάθω στοιχεία για το βιβλίο μου, μου διοχέτευε μερικά. Η πιο κατάλληλη στιγμή για κουβέντα ήταν όταν δεν είχε γυναίκα δίπλα του. Για παράδειγμα, όταν η Μαρία βρισκόταν για ηχογραφήσεις δίσκων ή αργότερα, όταν η Τζάκι έμενε με τα παιδιά της στη Νέα Υόρκη. Με το ποτήρι στο χέρι, έβλεπε τη ματιά μου επίμονη κι ανυπόμονη και ξαφνικά με προκαλούσε: Ρώτα, ψυχοβγάλτη, ρώτα.

Είχα διαβάσει για το δεσμό του με μια Νορβηγίδα, κόρη εφοπλιστή, και κεντριζόμουνα να μάθω από πρώτο χέρι για τη γυναίκα, που όπως ισχυριζόταν η ίδια, έζησε μαζί του από το 1933 ως το 1945. Έτσι, πήρα κουράγιο και ρώτησα: Πέστε μου για την Ντέντιχεν...

 Ο Ωνάσης έβαλε τα γέλια: Γιατί δεν πας να ρωτήσεις την ίδια; Να σου δώσω και τη διεύθυνση της.

—Θα μου πει αλήθειες; Εσείς Scan10729ισχυριζόσαστε ότι και συγγενείς ακόμη μπορεί, απο ζηλοφθονία, να παραποιήσουν τα γεγονότα. Πώς λοιπόν η γυναίκα αυτή, που έζησε τόσα χρόνια μαζί σας και τελικά δεν την παντρευτήκατε, θα μου πει αλήθειες κι όχι ψευτιές; 

Ο συνομιλητής μου με κοίταξε εξερευνητικά:  Μπας και γράψεις τίποτα αηδίες περί Μαμίτας;

-Ίνγκε  δεν τη λέγανε;

-Οι γυναίκες χρησιμοποιούν πολλά χαϊδευτικά ονόματα. Κι εγώ την έλεγα Μαμίτα... 'Αλλα χρόνια, χωρίς παπαράτσι, χωρίς νταβαντούρια και ψυχοβγάλτες, όπως με σένα κι άλλους διασημότερους από σένα, που σκαρώνουν βιογραφίες και τα οικονομάνε με τ' άπλυτα των άλλων.

 ( στη φωτο ο Ωνάσης το 1938 στη Κέρκυρα, με τις αδελφές του και  δίπλα του την επίσημη αγαπημένη του Ίνγκε. Οι ιερωμένοι μπαινόβγαιναν εκείνη την εποχή στο Ωνασέικο.  

  

DEDIHEN

Η  Νορβηγίδα  Ίνγκεμποργκ Ντέντιχεν, πού   έπί   δώδεκα   χρόνιά, (1934-   1946)   υπήρξε  ή αχώριστη   σύντροφος  του  Αριστοτέλη   Ωνάση.  έδωσε το 1968 συνέντευξη (ιταλικό περιοδικό AMICA) στην οποία κατακεραυνώνει τον άλλοτε αγαπημένο της.  Η ερωτική  της ιστορία με τον "Ελληνα εφοπλιστή, πού τήν  εποχή  εκείνη  βρισκόταν  στίς  αρχές της    καταπληκτικής  επιχειρηματικής του  καρριέρας, άρχισε στην πισίνα ενός υπερωκεανίου στό διάστημα  ταξιδιοΰ από  τήν  Αμερική στην  Ευρώπη.   Η . Nτέντιχεν, αποκαλύπτει το ημερολόγιο της ζωής της με τον Ωνάση με  επεισόδια πού φωτίζουν άγνωστες  πτυχές της προσωπικότητος του ανθρώπου πού συνέδεσε τη ζωή του μαζί της .  Ή      Μτέντιχεν,  χρησιμοποιεί    σκληρά λόγια για τόν πρώην αγαπημένο της. και αναρωτιέται  αν  ήταν  άδολος ό ερωτάς του γιά την ίδια... Συγκεκριμένα λέει:  "Μήπως ό Ωνάσης, πού ήξερέ  οτι  εΐμαι  κόρη  εφοπλιστή  καί με φίλους Ισχυρούς, πίστευε πως  θα μπορούσα να του φανώ χρήσιμη  στον επαγγελματικό του τομέα;»*

Σ αυτή τήν αποκλειστική συνέντευξη ή Ντέντιχεν , πού ζούσε στό Παρίσι, κοντά στο αρχοντικό του Ωνάση της λεωφόρου Φος, φέρνει σε φως τον δεσμό τους, που ο διάσημος πλέον Έλληνας αποφεύγει ν΄αναφέρει. Η σχεδόν ανάπηρη από αυτοκινητιστικό δυστύχημα (1963- επιστρέφοντας από το φεστιβάλ του Μπαιρόιτ)  αποκαλύπτει τή θυελλώδη αισθηματική ζωή τους που εκείνος  απόφευγε να αναφέρει, αλλά ο εκ των βιογράφων του Έβανς την παραγεμίζει αργότερα με καρυκεύματα φαντασίας.  Τό περίεργο εΐναι ότι από τήν αφήγηση αύτη εξάγονται πολλά κοινά σημεία ανάμεσα στην Νοεβηγίδα Ίνγκεμποργκ και στην Αμερικανίσα  Ζακελίν Μπουβιέ-Κένεντι-Ωνάση, που τις χρησιμοποίησε, τη μία για να μπει στο χάι-κλας εφοπλιστικό κλαμπ και την άλλη για να καθιερωθεί  πρωτοσέλιδος σε παγκόσμια κλίμακα.

Η Ίνγκεμπορ, που λέει ότι δεν της επιτρέπουν τα οικονομικά της να χρησιμοποιεί μόνιμη οικιακή βοηθό. παρουσιάζεται αγανακτισμένη για τη συνπεριφορά του Ωνάση απέναντί της, ίσως γιατί μιλάει την εποχή του "γάμου του αιώνα" ενώ εκείνη δεν μπόρεσε να τον παντρευτεί. Πάντως, για να εξυψώσει και τον αφεντιά της, τον χαρακτηρίζει ακαταμάχητο γόη και γυναικοκατακτητή. 

η αρπαγή της Κάλλας

κι΄άλλος ΩΝΑΣΗΣ

 κι΄άλλος ΩΝΑΣΗΣ

  


Μεταφορά στη σελίδα
« προηγούμενη σελίδα 1 2 3

προστέθηκε στις: 11 Δεκ 2007

 
 

:: αρχική :: προφίλ :: επικοινωνία :: εικόνες

© Δημήτρης Λιμπερόπουλος :: ...Webmaster