.  » αρχική σελίδα

 :: Επιλέξτε θέμα προς προβολή ::

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ

met01

met1

tallan2

met20

met2

L

woman3

gynaika4

parthenon

met9

met150

baby150

met10

met21

met11

goneismou150

ox150

met8

woman6

met12

pagalosΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ :

« Αν και δεν παρουσιάζω λογοτεχνικά βιβλία, όταν το διάβασα παγιδεύτηκα. Είναι ένα σύγχρονο βιβλίο, αναρχικό – πολυεπίπεδο, έντονα αυτοβιογραφικό και γραμμένο με πάθος. Είναι ένα προφητικό βιβλίο »

 

8. αν επέμενα ότι είμαι άλλος θα μ' έκλειναν στο τρελάδικο

 ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ έπρεπε να παραδέχομαι ότι είμαι ο πυγμάχος, αλλιώς, θα με έκλειναν σε τρελάδικο, όπως εκείνους που ισχυρίζονται ότι δεν είναι ο εαυτός τους αλλά κάποιος άλλος. Έπρεπε να προσαρμοστώ στο καινούριο μου σώμα, αυτό που μου προόριζε το παιχνίδι της μοίρας. Ο μάνατζερ με πίεζε να υπογράψω συμβόλαιο για τη ρεβάνς, αλλά ο προπονητής, βλέποντας την ψυχική κατάρρευση μου, κουνούσε το κεφάλι. Το ξέκοψα και στους δυό ότι δε Θα ξαναπυγμαχούσα. Οι γιατροί αποφάνθηκαν, σωματική κόπωση... Ο ψυχίατρος όμως —που με στρίμωξε με ερωτήσεις για το παρελθόν του πυγμάχου— διέγνωσε προσωρινή αμνησία. Τα χρήματα τέλειωναν, βρισκόμουνα σε απόγνωση, είχα χάσει το σώμα μου και την περιουσία μου. Μια μέρα που η Μίκα έλειπε ξαναπροσπάθησα να σκιτσάρω, αλλά τα δάχτυλα μου δε με βοηθούσαν. Δεν μπορούσα να πυγμαχήσω αλλά ούτε να ζωγραφίσω, δεν ήμουν αθλητής ούτε καλλιτέχνης...

Θυμόμουν συχνά τον πατέρα μου, αλλά τελευταία ερχόταν στη μνήμη μου όλο και περισσότερο η μητέρα μου. Την είδα και στον ύπνο μου, με τη σοφή σιωπή της, να με κοιτάζει με απόγνωση για το αδιέξοδο μου. Μάνα, προσπάθησα να φωνάξω, ως τώρα είχα εφιάλτες στον ύπνο μου, αλλά τώρα με κυνηγούν και στον ξύπνιο μου...

Πετάχτηκα τρομαγμένος, η Μίκα κοιμόταν. Συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουνα  σχιζοφρενής  αλλά δεσμώτης μιάς συγκλονιστικής μετενσάρκωσης. Η ψυχή μου δεν είχε αποκολληθεί από το προηγούμενο παρελθόν της και δεν μπορούσε να προσαρμοστεί στο νέο της σωματικό καταφύγιο... Θεέ μου, αν μπορούσα να εξαφανιστώ από αυτό το σπίτι και να ξαναβρεθώ στο κτήμα μας... Μόνος, με τα υπάρχοντα μου, το σκύλο μου και τις αναμνήσεις μου, που ήσαν αναμνήσεις του προηγούμενου σώματός της...Η Μίκα δε σήμαινε τίποτα για μένα, όχι γιατί κοιμόμαστε ξεχωριστά, αλλά γιατί δεν την ένιωθα δικό μου άνθρωπο. Ήταν απλά η νοσοκόμα που με φρόντιζε. Σκέφτηκα τη μοναδική λύση. Η ψυχή μου, φυλακισμένη σε ξένο σώμα, δεν μπορούσε να δραπετεύσει παρά μόνο με το θάνατο του κορμιού που την περιέβαλλε. Απόφευγα όμως να φτάσω σ' αυτή την πράξη απόγνωσης, γιατί δεν ήξερα σε ποιό άλλο σώμα θα φώλιαζε η ψυχή μου. Έπρεπε λοιπόν να προσαρμοστώ στο καινούριο μου σώμα και περιβάλλον, αυτό που μου είχε επιφυλάξει η μοίρα, έστω κι αν δυσκολευόμουν, όπως κάποιος που φοράει ένα ξένο κοστούμι που δεν του ταιριάζει. 0 μάνατζερ δεν το 'βαζε κάτω, επέμενε ν' αρχίσω προπονήσεις. Τον σιγοντάριζε και η Μίκα, που απορούσε γιατί είχα πάψει να τον αποκαλώ, όπως πριν, «μίστερ». Τους το ξεκαθάρισα:

—Γροθιές δεν ξαναπαίζω.

—Και πώς θα ζήσεις;

Προσπάθησα να χρησιμοποιήσω τη φρασεολογία του πυγμάχου.

—Έχω κάτι λεφτουδάκια στην μπάντα, μίστερ...

—Έχεις να λαμβάνεις κι από τον τελευταίο αγώνα σου.

Μου την έστησε και με οδήγησε στο προπονητήριο για να πάρω την αμοιβή μου. Μόλις μπήκα με υποδέχθηκαν οι δημοσιογράφοι, χειροκροτήματα και φλας. Αν και δυστροπούσα, μου φορέσανε φόρμα και με οδηγήσανε στο σάκο, όπου έδωσα μερικές ατζαμίδικες γροθιές. «Αυτός δεν έχει καμιά σχέση με το δυναμίτη του  μποξ» ψιθύρισε κάποιος. Αρνήθηκα να κάνω σχοινάκι και ν' ανεβώ στο ριγκ. Υποκρίθηκα ότι έχω πονοκέφαλο κι έφυγα. «Πάει, το θηρίο ψόφησε» είπε ο προπονητής κι όλοι κούνησαν το κεφάλι για την κατάντια μου. Στο ταξί η Μίκα με κοίταζε παράξενα, με συμπόνια; με ειρωνεία; δεν μπορούσα να καταλάβω. Κούρνιαξε δίπλα μου, άρχισε να μου φιλάει τις παλάμες, αυτές που έσφιγγαν άλλοτε τις γροθιές του δυναμίτη. Ένιωθα θλιβερό απομεινάρι τόσο του ζωγράφου όσο και του πυγμάχου. Κοιμόμουνα σε ξεχωριστό κρεβάτι, δεν είχα καμιά όρεξη για περιπτύξεις και χάδια με τη Μίκα, που με αντιμετώπιζε σαν ασθενή, αλλά δεν έπαυε να με προκαλεί μισόγυμνη. Εγώ αλλού είχα το νου μου. Κάνοντας απολογισμό των όσων μου είχανε συμβεί, αναρωτιόμουνα μήπως τα 'βλεπα όλα στον ύπνο μου και το πρωί θα ξυπνούσα από τον παρατεταμένο εφιάλτη. Η αθλητική εφημερίδα, που άφηνε κάθε πρωί ο εφημεριδοπώλης, είχε τη φωτογραφία μου στο προπονητήριο και τίτλο «Δυναμίτης χωρίς μπαρούτι». Μου την έδειξε η Μίκα και μου είπε να μη στενοχωριέμαι, έχει ο Θεός... Την αγκάλιασα και τη φίλησα με στοργή, λέγοντας της ότι η πόρτα μας είχε κλείσει πια για δημοσιογράφους, μάνατζερ και προπονητές. «Μα τι μπορεί να σου συμβαίνει;» αναρωτήθηκε και ξέσπασε σε κλάματα. Τι να της πω, τι να της εξηγήσω... Με πλημμύριζαν ακόμη οι αναπάντητες ερωτήσεις του παλιού εαυτού μου και οι απορίες για τον νέο, που προσπαθούσα να τον εξερευνήσω, να τον σπουδάσω σε κάθε βήμα του και ενέργεια του. Όλες οι παλιές συνήθειες κι αδυναμίες μου άλλαζαν, δεν προτιμούσα τα ίδια φαγητά, έπινα γάλα, χυμούς, έτρωγα στεγνό κρέας. Ένα πρωί πετάχτηκα από το κρεβάτι κι άρχισα να κάνω γυμναστική. Η Μίκα χοροπήδησε από χαρά, αλλά της έκοψα τη φόρα, της τόνισα ότι αποκλείεται να ξαναπαίξω γροθιές. Μέσα μου γινότανε σεισμός δέκα Ρίχτερ, η ψυχή με το σώμα πάλευαν ποιός θα υπερισχύσει. Με τον καιρό, ο μέσα μου εαυτός συνήθιζε τον έξω, ο ένας αποσπούσε ελαττώματα και προτερήματα από τον άλλο, γινόντουσαν μείγμα. Έτσι, άρχισε να δημιουργείται ένας καινούριος άνθρωπος, που έσμιγε το πνεύμα του καλλιτέχνη με το ένστικτο του αθλητή, αλλά δεν μπορούσε ούτε να ζωγραφίσει ούτε να δώσει γροθιές.

Η Μίκα παραξενευόταν που είχα βρει, εγώ ο άξεστος, αυτόν το δίσκο, που έγραφε πάνω του «Λούις Άρμστρογκ — Χοτ Σέβεν». Με περιεργαζόταν καθώς τον άκουγα ξαπλωμένος. Της είπα ότι τον αγόρασα και τη ρώτησα αν της άρεσε. Στραβομουτσούνιασε και μου είπε ότι σιχαίνεται την τρομπέτα. Έκλεισα το πικάπ, είχα καιρό να χαρώ τη μουσική, τώρα θα απολάμβανα τη γυναίκα που έβλεπα να είναι ερωτευμένη μαζί μου, περισσότερο από όσο αγαπούσε το ζωγράφο, πιο πολύ από όσο ποθούσε τον πυγμάχο... Το ερωτικό παραλήρημα κράτησε ημέρες. Δεν ανοίγαμε την πόρτα, δε σηκώναμε το τηλέφωνο. Ποτέ πριν δεν είχα νιώσει τόσο δυνατός αλλά και τρυφερός εραστής όσο εκείνες τις ημέρες που η Μίκα παραληρούσε στην αγκαλιά μου. Κάποτε όμως ο ηλεκτρικός σπινθήρας έχανε την ένταση του, θέλανε γέμισμα οι μπαταρίες. Τρώγαμε, πίναμε, μιλούσαμε, καπνίζαμε, κι εκείνη απορούσε που ο άντρας της, αντί για κόμικς, διάβαζε το Νάσιοναλ Τζεογκράφικ... Με τάιζε στο στόμα, μου χάιδευε τα μαλλιά, κούρνιαζε κοντά μου κι αποκοιμιόταν στην αγκαλιά μου. Ήμουνα σίγουρος ότι ήταν ΕΚΕΙΝΗ, και είχε φτάσει η στιγμή να το μάθει.

—Μίκα, ξέρεις ποιός είμαι;

Τρίφτηκε σαν γατούλα πάνω μου, ήθελε κι άλλα χάδια.

—Είσαι ο αφέντης και κύριος μου, αγάπη μου.

—Καλά που το κατάλαβες, έστω κι αργά...

—Σε θέλω όλο και πιο πολύ, έκανε κι έφυγε από την αγκαλιά μου κι άρχισε να κυλιέται στο χαλί.

—Ποιόν θέλεις, αγάπη μου, τον πυγμάχο ή το ζωγράφο;

Μισόγυμνη, με ανασηκωμένους τους μηρούς και τη ραχοκοκαλιά της να τρεμουλιάζει από αόρατα χάδια, άρχισε ένα παιχνίδι ερωτικού παροξυσμού. Πετάχτηκε όρθια και, κρατώντας ένα υπόλειμμα ρούχου, άρχισε να χορεύει έναν παράξενο ρυθμό, που λες κι ερχόταν από τα βάθη των αιώνων. Της ξέφευγαν άναρθρες κραυγές, όπως το πρωί, που καθώς με σφιχταγκάλιαζε  στη μοτοσυκλέτα, με ανάγκασε να σταματήσουμε στην ερημιά... Τι έπαθες, απόρησα κι΄εκείνη μου΄πε ότι ένιωθε να μας περιζώνουν προιστορικά τέρατα, που μουγκάνιζαν προκαλώντας μας να κάνουμε έρωτα... Μετά συνήλθε και δικαιολογήθηκε ότι διαβάζει πολλά κόμικς...

exapsi

  

Χόρεψε ξέφρενα μέχρι που απόκαμε και ήρθε και στάθηκε μπροστά μου, στο πάτωμα. Βάρυναν τα χέρια της και το κορμί της έπεσε στην αγκαλιά μου. Αποκοιμήθηκε. Ένιωθα ότι κρατούσα στα χέρια μου το κορμί με τη μυρωδιά που με τρέλαινε στις προηγούμενες ζωές μου. Όταν άνοιξε τα μάτια της, αντίκρισε τη γύμνια της, ντράπηκε, σκεπάστηκε μ΄ ένα ρούχο και έτρεξε στο μπάνιο. Βγήκε μετά από αρκετή ώρα, μπανιαρισμένη, χτενισμένη, αρωματισμένη, τυλιγμένη στη ρόμπα της, δεν είχε καμιά σχέση με τη γοναίκα που χόρευε σαν αγρίμι πριν λίγο. Είχα φορέσει το μπουρνούζι μου και καθόμουνα στην πολυθρόνα, κάθισε κι αυτή στη διπλανή. Στύλωσε τη ματιά της πάνω μου:

—Όσο ήμουνα στο μπάνιο σκέφτηκα πολλά πράγματα. Διαβάζεις σοβαρά βιβλία, ακούς κλασική μουσική, καπνίζεις, βρήκα κάποιες προσπάθειες σου να σκιτσάρεις. Έχεις αλλάξει τις παλιές συνήθειες σου, έχει αλλάξει ο χαρακτήρας σου. Και μερικές φορές αμφιβάλλω αν είσαι ο άντρας μου ή ο...

—0 ζωγράφος... Πες το, μη διστάζεις.

 —Έχεις τύψεις για το θάνατο του και προσπαθείς να τον μιμηθείς.

—Πώς να τον μιμηθώ, αφού δεν τον γνώριζα;

Το αποφάσισα. Αποκάλυψη αυτή τη στιγμή. Σηκώθηκα. έβαλα το δίσκο στο πικάπ και γύρισα στη θέση μου. Η εισαγωγή από τη Δημιουργία, του κόσμου πλημμύρισε το δωμάτιο. Άναψα δυο τσιγάρα μαζί, της πρόσφερα το ένα, τραβήχτηκε πίσω φοβισμένη, δεν το δέχτηκε. Της θύμιζα τον άλλο...

—Ποιός είσαι; ψέλλισε τρομοκρατημένη.

—Αυτός που βλέπεις... Ο πυγμάχος. Αλλά με την ψυχή του ζωγράφου. Κι εσύ είσαι εκείνη που με ακολουθεί σε όλες τις ζωές μου, από την εποχή της αυγής της ανθρωπότητας... Το πρωί το διαισθάνθηκες κι΄εσύ, όταν άκουγες να μουγκανίζουν τα προιστορικά θηρία...  Έλα κοντά μου...

—Μη με πλησιάζεις, μη... Σε φοβάμαι...

—Εγώ έπρεπε να σε φοβάμαι. Γιατί, όταν σε χρειάστηκα, όχι μόνο δε στάθηκες δίπλα μου, αλλά με έσπρωξες στο θάνατο... Στάσου τουλάχιστον τώρα κοντά μου, σε έχω ανάγκη όσο σε καμιά άλλη μετενσάρκωση μας.

Την είχε πιάσει πανικός, ήθελε να το βάλει στα πόδια, αλλά έπρεπε να περάσει από μπροστά μου. Δίσταζε.

—Μα τι λες; 0 ζωγράφος πέθανε, πήγαμε στην κηδεία του, ψέλλισε.

 —Μη με κοιτάζεις έτσι, δεν είμαι τέρας της φύσης, αλλά μια δυστυχισμένη ψυχή με σάρκα και αίμα άλλου. Βοήθησε με να το ξεπεράσω, σε παρακαλώ...

Καθώς έσκυψα κρύβοντας το πρόσωπο μου μες στις παλάμες μου, η Μίκα τινάχτηκε και πέρασε από μπροστά μου σαν αστραπή, μπήκε στην κρεβατοκάμαρα κι έκλεισε την πόρτα. Ακουσα να σπρώχνει κάποιο έπιπλο πίσω της. Αν προσπαθούσα να μπω στο δωμάτιο θα πέθαινε από τρόμο. Άρχισα να πίνω, καταλάβαινα ότι πλήρωνα τη λόξα μου, προσπαθώντας να ανακαλύψω ό,τι κανένας άλλος δεν είχε διανοηθεί να βρει. Κι όμως, είχα απογειωθεί και είχα φτάσει ως τον ήλιο, σαν τον Ίκαρο, με τα φτερά του πατέρα, που είχανε λιώσει στις πλάτες μου... Έπεφτα, σε λίγο θα συντριβόμουνα, και δεν μπορούσε να με σώσει ούτε το ευσπλαχνικό χέρι του Δημιουργού. Γιατί κι αυτή την υπερδύναμη την είχα αγνοήσει, προσπαθώντας να μάθω περισσότερα από όσα έπρεπε... Τελικά, δεν ήμουνα λιόντακας, όπως νόμιζα, αλλά ποντικάκι, μια κουκκίδα υπήρξα σε ένα σύμπαν που έχει προϊστορία δισεκατομμυρίων χρόνων. 0 ήλιος που βλέπουμε έχει σχηματιστεί πέντε δισεκατομμύρια χρόνια πριν από μας, κι ούτε οι ειδικοί επιστήμονες-ερευνητές δεν μπορούν να προσδιορίσουν τι είχε συμβεί επακριβώς. Φωτόνια, σωματίδια και η μεγάλη έκρηξη, υποθέτουν...

Ακουμπούσα στον κορμό του ευκαλύπτου, κρύωνα, ριγούσα, το είχα πάρει απόφαση να περάσω την άσφαλτο και να μπω στο πατρικό μου σπίτι, που δε μου ανήκε πια, ούτε με περίμενε κανένας εκεί. Κι όμως, πίσω από τη σιδερένια αυλόπορτα άκουγα το Λέοντα τον Τρίτο να γρυλίζει, να αλυχτάει, να με περιμένει... Μου 'ρχότανε στο νου η απεγνωσμένη απόφαση να απαλλαγώ από το ξένο σώμα, ώστε να απελευθερώσω την ψυχή μου. Αλλά, κι αν το έκανα, σε ποιο νεογέννητο θα έμπαινε; Μπορεί να έμενε σε αναμονή - ελεύθερη. Ή να ζωντάνευε σε κάποιο λεπιδόπτερο... Όχι, ποτέ, γιατί σκέφτηκα τον τρόμο της πεταλουδίτσας στο καμακωμα της απόχης...

Από την ανηφοριά του νεκροταφείου κατηφόριζαν οι προβολείς κάποιου αυτοκίνητου. Την ίδια στιγμή πήρα την απόφαση να περάσω απέναντι, αλλά πριν προλάβω με στράβωσαν οι προβολείς και δέχτηκα φοβερό τράνταγμα. Έπεσα ανάσκελα στην άσφαλτο, ενώ το αυτοκίνητο απομακρυνόταν.

Πεθαίνουν και οι αθάνατοι.... Αυτή τη φορά όπως μπορεί να ξεψυχήσει ένα θνητό ανθρώπινο πλάσμα, με σμπαραλιασμένο αιμόρφυτο σώμα. Πονούσα παντού, ανάσαινα δύσκολα, αλλά το μυαλό δούλευε αδιάκοπα, ταξίδευε.,. Κάποιο αεροπλάνο βούιζε ψηλά. Λες να 'ναι διαστημόπλοιο, να μου πάρει την ψυχή στο άβατο του σύμπαντος; Μερμηγκάκια οι άνθρωποι., κουκκίδες από ψηλά...Ένα τίποτα στην απεραντοσύνη κι εγώ... Ακουσα το σπαραχτικό αλύχτισμα του σκύλου μου, που είχε σαλτάρει από τη μάντρα και έσπευδε κοντά μου. ΄Εσκυψε στο ματωμένο κορμί μου. Λεωνάκι, αγόρι μου, ήθελα να ψελλίσω, μα δεν είχα τη δύναμη να το πω. Με έγλειφε, αλλά και γάβγιζε, κουνώντας το κεφάλι πέρα δώθε, λες και ζητούσε  βοήθεια. Σταμάτησε ένα αυτοκίνητο, κάποιος είπε «πάει, σκοτώθηκε ο άνθρωπος...». Το μυαλό δούλευε ακόμη. Αγκομαχούσα, η ψυχή έδινε την απέλπιδα, ύστατη μάχη να συγκρατηθεί, πριν αποκολληθεί οριστικά από το σώμα. Οι αισθήσεις μου έσβηναν, μόνο το σκύλο μου άκουγα να γαβγίζει απελπισμένα. ΄Αλλον κανένα δεν είχα να με μοιρολογήσει, εκτός από τον πιστό φίλο, που τέντωνε το κατάμαυρο τρίχωμα του με την άσπρη βούλα στο λαιμό. Το ουρλιαχτό του έσκιζε τα ουράνια και την αδύναμη πια καρδιά μου. Ξεψυχώντας, είχα την ψευδαίσθηση -μπορεί να ήταν η μουσική από το σταματημένο αυτοκίνητο- ότι άκουγα την τρομπέτα του Λούις Αρμστρογκ, στο αγαπημένο κομμάτι του πατέρα. Διατηρούσα την έμμονη ιδέα μου. Αγωνιούσα σε ποιό νεογέννητο θα φώλιαζα. Μακάρι σε κανένα... Έκανα την τελευταία ευχή. Η αθάνατη ταλαιπωρημένη ψυχή μου να μην ξαναζήσει ποτέ, μα ποτέ πιά...

΄Ισως,σε κάποια ζωή  ήμουνα δημοσιογράφος, γιατί ξεψυχώντας θαμπόβλεπα ν΄αστράφουν φλας παπαράτσι... Θεέ μου,τί θέμα!!!

paparazzi

9. από τον παράδεισο της φύσης στην κόλαση του 2030

0 ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΜΕΝΟΣ ΨΥΧΙΚΑ και απέραντα ρομαντικός ζωγράφος -ακόμη και τη στιγμή του θανάτου του- δεν υπάρχει πια. Έφυγε στο τέλος της μεταπολεμικής περιόδου, που κράτησε όσο και η ζωή του. Ήταν μια δύσκολη εποχή ανασυγκρότησης και ιστορικών αλλαγών, στην οποία όμως μπορούσες ακόμη ν' αναζητήσεις και ν΄ ακούσεις αηδονολαλιά, να οσμιστείς νοτισμένο χώμα, να μυρίσεις αγριοβιολέτα. Από τότε το περιβάλλον, αλλά και ο κόσμος, έχουν αλλάξει. Ίσως γι' αυτό η ψυχή, που μένει αδρανής δεκαετίες, όταν μετενσαρκώνεται ξανά, δε γνωρίζει τι προϋπήρξε. Γιατί, αλλιώς, πώς θα μπορούσε να συνειδητοποιήσει ότι ο παράδεισος του δάσους, του χώματος, του ψηλοτάβανου σπιτιού, έχει γίνει κόλαση καυσαέριου, λειψυδρίας και χαμηλοτάβανου διαμερίσματος; 0 άνθρωπος οξυγονωνόταν κάποτε στην ύπαιθρο, τώρα είναι εγκλωβισμένος στον υπολογιστή του. Δεν σέβονται πια  ούτε τους νεκρούς, αφου δεν υπάρχει χώρος γι΄αυτούς στα νεκροταφεία και οι καυστήρες τους αποτεφρόνουν...

  Βρισκόμαστε στην τρίτη δεκαετία του 2000, όπου πλέον οι εκσυγχρονιστές αλλά και οι καινούργιες συνθήκες ζωής, έχουν οδηγήσει τον κάτοικο του πλανήτη Γη στα φασφουντάδικα με το πλαστικό φαγηρό, στα κομπιούτερ της ακινησίας των παιδιών, στα σουξέ της κιτς μουσικής... Η παγκόσμια ομοιομορφοποίησησε μιά ισοπεδοτική κολτούρα,  οδηγεί στην κατάργηση των μικρών πατρίδων και στη δημιουργία  μίας μεγάλης εξαμερικανισμένης, που μιλάει, διαβάζει, ψυχαγωγείται, τρέφεται και, κυρίως, σκέπτεται μέσω google. Δεν ξέρουμε αν η ψυχή του ήρωα μας πετάει ακόμη ελεύθερη, αν βρίσκεται στο σώμα κάποιου Γήινου ή αν έχει μετενσαρκωθεί σε ένα νοήμον πλάσμα του αστρικού χώρου, έτη φωτός μακριά, όπου μόνο η ακατάβλητη αθάνατη ύπαρξη του μπορεί να φτάσει...

Εξήντα χρόνια μετά το σωματικό θάνατο του ζωγράφου-μποξέρ, το αγρόκτημα που έζησε και μεγάλωσε συλλογιζόμενος το παρελθόν -για να του μείνει η αίσθηση του αιωνίου- διατηρείται ως μουσείο ζωγραφικής. Το κληροδότημα που άφησε το γλίτωσε από το ξερίζωμα των δέντρων, το γκρέμισμα της μονοκατοικίας και την αντιπαροχή. Τώρα μοιάζει όαση σε απέραντη πετρωμένη έρημο.

 0 εικοστός πρώτος αιώνας έχει προχωρήσει ανάμεσα στην κυριαρχία της πληροφορικής, στην κόπωση των ιδεολογιών και των πολιτικών συστημάτων, στην αδιαφορία των πολιτών για τα κοινά, για την ιστορία της πατρίδας τους, για τα ήθη και έθιμα τους και  στην άρνηση τους να στρατευτούν. 0 κόσμος υποφέρει από το εξοντωτικό σύστημα των τραπεζών-πολυεθνικών και την τρομερή εξάπλωση της εγκληματικότητας. Η νυχτερινή ζωή έχει εκλείψει και μόλις σκοτεινιάσει κυκλοφορούν μόνο αποβράσματα της κοινωνίας. Πολλοί νέοι ονειρεύονται να βρουν διέξοδο στη Σελήνη, όπου υπάρχει επανδρωμένη βάση-πόλη. 0 διάσημος κοινωνιολόγος Λούθηρος Τζόρνταν υποστηρίζει ότι μόνο μακριά από τη Γη μπορεί να ξεκινήσει μια νέα ιστορία της ανθρωπότητας, από επιλεγμένα άτομα της.

Η εικόνα του κόσμου έχει αλλάξει. Εάν κάποιος ξυπνούσε από κώμα  λίγων δεκαετιών, θα τα 'χανε. Οι ιπτάμενοι άνθρωποι, με τη συσκευή στην πλάτη, έχουν αφήσει πολύ πίσω την ιππήλατη άμαξα, την ατμομηχανή, το αυτοκίνητο... Η αμερικάνικη σκέψη και γλώσσα επικρατεί σε όλο τον πλανήτη. Κάποιοι «αναχρονιστές» δυσφορούν. Στο Άγιον'Ορος μονάζει, έχοντας εγκαταλείψει τον αρχιεπισκοπικό θρόνο του, ο αποκαλούμενος του Χριστού Δούλος, που μέσω του Ίντερνετ ξεσπαθώνει: «Η ανθρωπότητα δεν παγκοσμισποιείται, αλλά απανθρωπίζεται, χάνοντας την ευαισθησία του συναισθήματος, ριπτόμενη μέσα σε μια δύνη ευτέλειας  της γλώσσας με λέξεις-φράσεις κλειδιά που οπισθοδρομούν στις άναρθρες κραυγές των ανθρώπων των σπηλαίων ». Σε ένα μπλογκ του απαντάει ένας "εκσυχρονιστής":  «Ακόμη δεν κατάλαβες, γέροντα, ότι, αν γεννιόταν σήμερα ο Χριστός, θα μιλούσε αγγλικά και τα ευαγγέλια θα εγράφοντο στην αμερικάνικη αργκό για να τα καταλαβαίνει ο κοσμάκης;». 0 πρώην ιεράρχης υπεραμύνεται της ελληνικής γλώσσας, της πλουσιότερης του κόσμου, για την οποία φοβάται ότι όχι μόνο θα διαστρεβλωθεί, αλλά ότι θα έχει την τύχη της λατινικής, θα εξαφανιστεί. Αναφέρει δεκάδα ελληνικών λέξεων, με παρεμφερή νοήματα και διαφορετικές αποχρώσεις, για καθεμία πάμπτωχη αγγλική. 0 ίδιος εξακολουθεί να χλευάζει τους κυβερνώντες  που έχουν ισοπεδώσει την ατομική αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία. 0 κάθε πολίτης έρχεται στον κόσμο με έναν αριθμό, τον ίδιο που θα έχει  η καταναλωτική κάρτα του. Στις ταυτότητες δεν αναγράφεται εθνικότητα, ούτε θρήσκευμα. «Καλό αυτό» είχε πει ο Άνταμ Μίχνικ, μαθητής του Κορνηλίου Καστοριάδη, «αλλά για κάποιους λαούς η εθνική τους ταυτότητα είναι πολύ σημαντική». Οι άνθρωποι  νομίζουν ότι είναι ίσοι, αλλά υπάρχει πλήρες φακέλωμα τους από το τερατοαναπτυγμένο παγκόσμιο σύστημα -έμπνευση των ΗΠΑ- που επαίρεται ότι δεν επιτρέπει άλλο παγκόσμιο πόλεμο. Γίνονται όμως τοπικές επεμβάσεις της σιδηράς συμμαχίας του ΝΑΤΟ επί των αδυνάμων, ακόμη και βομβαρδισμοί αμάχων. Δημιουργούνται πρόσφυγες, αυθαίρετες ανακατατάξεις και χαράξεις νέων συνόρων. Μακροπρόθεσμα υπάρχουν και θύματα ραδιενέργειας, ουρανίου, τοξικών και τοξινών. Αρχές του περασμένου αιώνα η Αμερική ήταν η Γη της Επαγγελίας για εκατομμύρια μετανάστες. Αρχές του νέου αιώνα Ανατολικοευρωπαίοι, Ασιάτες και Αφρικανοί λαθρομεταναστεύουν στη Δυτική Ευρώπη κατά εκατομμύρια. Τα φτηνά μεροκάματα τους δημιουργούν γηγενείς ανέργους, λιγοστεύουν οι εισφορές, γκρεμίζονται τα κοινωνικοασφαλιστικά συστήματα. Η παγκοσμιοποίηση των πονηρών τώρα αποδίδει. Η Ελλάδα, χώρα με εθνική και θρησκευτική συνείδηση στο ενενήντα πέντε τοις εκατό, απειλείται από τις εθνικότητες-μειονότητες που ρίζωσαν τις τελευταίες δεκαετίες. Οι από τριών χιλιάδων ετών Έλληνες -επιμένει ο πρώην αρχιεπίσκοπος- κινδυνεύουν από μειονότητες εχθρικά διακείμενες προς αυτούς που τις φιλοξένησαν. Η Τουρκία έχει πρωτοστατήσει στη φυγάδευση ανεπιθύμητων ρακένδυτων μειονοτήτων προς την Ελλάδα, μουσουλμάνων το θρήσκευμα. Η λυκοφιλία των δύο γειτονικών κρατών αποβαίνει πάντα υπέρ της Τουρκίας, προστατευόμενης χώρας του εκάστοτε πλανητάρχη. 0 Λευκός Οίκος, που έχει καταφέρει να ενώσει υπό την αστερόεσσα φυλές, χρώματα, ήθη, έθιμα και γλώσσες, εξακολουθεί να μεταφέρει διαμάχες εθνικοτήτων και μειονοτήτων σε άλλες περιοχές. Και στην Ευρώπη η σιδηρά συμμαχία δρα ανάλογα με τα συμφέροντα των ισχυρών.

Αλλά τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον ήρωα μας, που πρέπει να ψάξουμε να τον βρούμε στα πέρατα του πλανήτη μας; Ίσως όμως η ψυχή του να βρίσκεται στην ίδια πόλη που μένετε κι εσείς, στη γειτονιά σας, γιατί όχι στο ίδιο σας το σώμα... Και γιατί όλα αυτά περί παγκοσμιοποίησης, σε συσχετισμό μάλιστα με την Ελλάδα; Ίσως γιατί η ψυχή του ζωγράφου, που μετενσαρκώνεται στους αιώνες, έχει αποθηκεύσει μέσα της ψήγματα ελληνικότητας. Είπαμε... Το σώμα αποσυντίθεται στη γη ή γίνεται στάχτη στους πτωματοκαυστήρες, η ψυχή ποτέ! Κι αν ο ήρωας μας έχει περίσσια κοιτάσματα Έλληνα, τότε θα αμπελοφιλοσοφεί ακόμη κι αν μετενσαρκωθεί σε Μάου Μάου...

Τρίτη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα... Οι ιντερνετίστες έχουν φέρει ολόκληρο τον κόσμο μέσα στο σπίτι τους, αλλά ουσιαστικά απομακρύνονται από αυτόν. Η τηλεόραση και ο υπολογιστής αποβλακώνουν το άτομο, που πάσχει από αγοραφοβία. Όσοι νόμισαν την πληροφορική ως πολιτιστικό Φως-Αναγέννηση, αρχίζουν να φοβούνται ότι μπαίνουμε σε Σκοτάδι-Μεσαίωνα. Οι κρατούντες, επωφελούμενοι της ανοσίας της βιομάζας, έχουν εξελιχθεί σε διεφθαρμένη κάστα-σινάφι. Αρκετοί βουλευτές, υπουργοί και αξιωματούχοι είναι συγγενείς κι αποτελούν τον πυρήνα των γαλαζοαίματων της διακυβέρνησης του κράτους. Η Ελλάδα πρωτοστατεί στη διαφθορά από τις αρχές του αιώνα, συσσωρεύοντας βουνά κόπρου του Αυγεία... Από τότε υπήρχαν πρωτοκλασάτα στελέχη και υπουργοί που ουδέποτε άσκησαν επάγγελμα ή εργάστηκαν. Από το θρανίο στην αφισοκόλληση, στο συνδικαλισμό ή στο κόμμα, στη βουλή, στον υπουργικό θώκο, στα διαπλεκόμενα, στις προμήθειες, στις ρςμούλες... Πρόκειται για αυτούς που εκμεταλεύονται  την πολιτική, τους συγκεντρωσιάρχες των κομμάτων, τους στρατηγούς της διαπλοκής... Κάποτε οι εντολοδόχοι που επρόκειτο να κυβερνήσουν φοιτούσαν σε αμερικανικά πανεπιστήμια και επισκέπτονταν το Λευκό Οίκο, τώρα παίρνουν την εντολή ηλεκτρονικά. Οι παρακοιμώμενοι και σφουγγοχωλάριοι -τίτλοι, αυλοκολάκων του Βυζαντίου της παρακμής και της διαφθοράς- επηρεάζουν τους κυβερνώντες από τα τέλη του περασμένου αιώνα, όταν υπήρχε η ύστατη ελπίδα των λαών για τίμια διακυβέρνηση, που απεδείχθη φρούδα. Στο σύγχρονο Μεσαίωνα κάποια φωτεινά μυαλά αφυπνίζονται και αντιστέκονται με το μόνο όπλο που μπορούν να χρησιμοποιήσουν, τη διαφώτιση μέσω του υπολογιστή τους. Επιχειρούν ν' αφυπνίσουν τους εγκλωβισμένους ιντερνετίστες, που είναι δέσμιοι του υπολογιστή. Είναι ο κοινωνιολόγος και καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας στο Μπάρκλεϋ Λούθηρος Τζόρνταν, ο αστρονόμος από την Ουψάλα Έρικ φον Σβέντμπεργκ και ο αιωνόβιος μοναχός του Αγίου Όρους, ο αποκαλούμενος του Χριστού Δούλος. 0 πρώτος είναι ανεξίθρησκος, ο δεύτερος άθεος και ο τρίτος ταγμένος στην υπηρεσία του Χριστού. Η ανομοιογενής τριάδα λατρεύεται από εκατομμύρια χρηστών του Διαδικτύου, αλλά και βάλλεται από τους κρατούντες. Οι τρεις σοφοί χλευάζονται ως γραφικοί αναχρονιοτές. 0 αιωνόβιος μοναχός, τον οποίο ο Σβέντμπεργκ ονομάζει και "Σαμουράι της Ορθοδοξίας", είχε αρχίσει από τις αρχές του αιώνα την επίθεση του στους εκσυγχρονιστές σε τοπικό, εθνικό επίπεδο, αλλά μετά την απόσυρση του στο Άγιον Όρος ξιφουλκεί κατά της παγκοσμιοποίησης διεθνώς και γίνεται είδωλο, όχι μόνο των ορθοδόξων, αλλά και άλλων δογμάτων, ακόμη και άθεων. Τον ακολουθεί με τα πύρινα άρθρα του ο φον Σβέντμπεργκ, που λέει ότι οι ιντερνετίστες έχουν απαρνηθεί τη «ζωντανή» ζωή και έχουν εγκλωβιστεί στη μουμιοποιημένη των υπολογιστών. Ακόμη, τονίζει ότι οι πολίτες αδιαφορούν για τα πολιτικά πράγματα, αφήνοντας ελεύθερο το δρόμο στους τσαρλατάνους πολιτικούς, που οδηγούν τον πλανήτη μας στην καταστροφή.

limata

Ο λεγόμενος, από μερίδα ακαδημαϊκών Αντιρρησίας, γράφει:

"Η Γη έχει εμπλακεί στην απειλή του φαινομένου του θερμοκηπίου, η λειψυδρία και η ξηρασία μαστίζουν τεράστιες περιοχές. Η έλλειψη υδάτινων πόρων μειώνει συνεχώς την καλλιεργήσιμη γη. Οι αγρότες οδηγούνται στην αστικοποίηση. Στις υπό ανάπτυξη χώρες το ένα τρίτο των κατοίκων δεν έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό. Αλλά και στις προηγμένες, τα τρία δέκατα του πληθυσμού πίνει ακατάλληλο. Ακόμη, η αυξανόμενη αποψίλωση των δασών, η αγωνιώδης αναζήτηση νέων πηγών πετρελαίου, ο βιασμός του υπεδάφους για εξόρυξη ορυκτών και άλλων πρώτων υλών,  προκαλούν πανικό στους γνωρίζοντες. Όχι όμως και στην ανίδεη βιομάζα, που η πλειοψηφία της έχει μετατραπεί από βιομηχανικό προσωπικό σε τηλεαπασχολούμενο. Η ηλεκτρονική, η ψηφιακή και η διαδικτυακή πρόοδος έχει εξουδετερώσει το γεωγραφικό χώρο και χρόνο. Οι ιντερνετίστες έχουν αντικαταστήσει την εργασία με την απασχόληση, έχουν αλλάξει το ζεστό εργασιακό-κοινωνικό χώρο με ψυχρούς ηλεκτρονικούς φίλους ακόμη και στα πέρατα της γης. Ζουν μακριά από τη φύση, σε κλιματιζόμενους χώρους, αδιαφορούν για τον κίνδυνο της αύξησης του διοξειδίου του άνθρακα ή την έλλειψη οξυγόνωσης του οργανισμού τους. Περισσότερο ορατός είναι ο κίνδυνος από τους μολυσματικούς ιούς, που μαστίζουν ανθρώπους και ζώα. Η ευθανασία όχι μόνο επιτρέπεται αλλά και ενδείκνυται, γιατί ο πληθυσμός έχει αυξηθεί και τα νοσοκομεία δεν επαρκούν για τους ασθενείς, ούτε τα γηροκομεία για τους ανήμπορους.

0 Λούθηρος Τζόρνταν κρούει τον κώδωνα του κινδύνου με το δικό του τρόπο:

"Η πείνα θερίζει. Η συρρίκνωση σιτοβολώνων, ορυζώνων, ελαιοδέντρων, σόγιας, κηπουρικών, φρούτων συνεχίζεται. Η κτηνοτροφία και η αλιεία λιγοστεύουν. Τις τρελές αγελάδες ακολούθησαν τρελά αιγοπρόβατα, χοιρινά, πουλερικά, και παλαβά γαλακτοειδή και αυγά. Τα ζωικά και φυτικά τρόφιμα εξαφανίζονται, τα αντικαθιστούν βιταμίνες και χημικές ουσίες. Πριν εκατό χρόνια είχε ανακαλυφθεί το θαυματουργό ίαμα πενικιλίνη, σήμερα ποιός το θυμάται... Η γενετική καλπάζει με ξέφρενους ρυθμούς, η χαρτογράφηση του ανθρώπινου γονιδιώματος, η κλωνοποίηση, οι μαγικές μεταμοσχεύσεις, η απαλλαγή των νεογέννητων από ανίατες κληρονομικές ασθένειες, δημιουργούν οργανισμούς υγιέστερους και μακροβιότερους. Μέσω της πληροφορικής δημιουργούνται νέου τύπου άνθρωποι. Μονόχνοτοι, εγωκεντρικοί, άφιλοι, αντισεξουαλικοί, άπληστοι ως προς την απόκτηση προσωπικών αγαθών και αδιάφοροι ως προς τα κοινά. Η πολιτική είναι μόνο για τους ασχολούμενους με αυτή και στα κοινοβούλια εκλέγονται στην πλειοψηφία τους άτομα εγωκεντρικά, που πάσχουν από το σύνδρομο της τηλεοπληξίας. Τα ΜΜΕ ανήκουν σε διαπλεκόμενα συμφέροντα, που αντιμάχονται αλλά και κανονίζουν τη διανομή των μεριδίων της διαφήμισης, που μέσω αυτής αποφασίζει και αγοράζει το καταναλωτικό κοινό".

 Ο Αγιορείτης μοναχός ρίχνει κι αυτός τον κεραυνό του:

"Η διαφθορά, κυρίους σε μικρές χώρες με δικτατορική παράδοση, τρέφει την πολιτική μέσω διαπλεκόμενων συμφερόντων. 0 φόβος πολέμου, σε περιοχές προαιώνια εχθρικά διακείμενες, εξακολουθεί να συντηρείται, προς όφελος του ΟΗΕ, των ΗΠΑ, του ΝΑΤΌ, των στρατιωτικών, της διπλωματίας, της πολεμικής βιομηχανίας".

 Η δικαιοσύνη, καταφυγή πάσης αδικίας, ποικίλλει από χώρα σε χώρα, παντού όμως είναι ελαστική, λόγω του φόβου των δικαστών, αρκετοί από τους οποίους έχουν δολοφονηθεί, όπως και αστυνομικοί... Σε συνέδριο υπουργών Δικαιοσύνης ο Ιάπωνας εκπρόσωπος προτείνει για τους επίορκους δικαστές και αστυνομικούς -κυρίως σε περιπτώσεις ναρκωτικών- καταδίκη ακόμη και στην εσχάτη των ποινών με συνοπτική διαδικασία. Πριν ακόμη επιστρέψει στο Τόκιο, τον συνταξιοδοτούν ως υπερήλικα. Η μακροζωία αποτελεί ένα ακόμη πρόβλημα για τους νέους, γιατί κοτσονάτοι υπερήλικες κατέχουν υψηλούς θώκους.

0 καθηγητής Σβέντμπεργκ - που έχει αφαιρέσει το φον από το όνομα του- διευθύνει το Βόρειο Αστεροσκοπείο της Νορβηγίας. Από εκεί στέλνει μήνυμα στον Αγιορείτη φίλο του: Αν δεν ήμουν άθεος, θα παρακαλούσα το Θεό να καταστρέφει τον κόσμο - κάν' το εσύ για μένα. Ξαφνικά απαρνιέται τους υπολογιστές, παίρνει χαρτί και μολύβι κι αρχίζει να γράφει ιστορίες για μεγάλα παιδιά. Τις δημοσιεύει στο περιοδικό "Μακάριοι οι φτωχοί", που έχει προμετωπίδα "σπάσε τον υπολογιστή σου να απελευθερωθείς". 0 συγγραφέας καταργεί τους χολιγουντιανούς φονικούς ήρωες-υπεράνθρωπους και ξαναφέρνει στην επιφάνεια ιστορίες χωρίς σκοτωμούς και διαταράξεις της παιδικής ψυχής. Τον ενθαρρύνουν σπουδαίοι παιδαγωγοί, διανοητές και επιστήμονες, που πρεσβεύουν ότι ο σύγχρονος επιστημονικός και τεχνολογικός πολιτισμός δεν πρέπει να εξαφανίζει την παράδοση. Το παραμύθι του "ο Οδυσσέας αιχμάλωτος του υπολογιστή του", συγκινεί. 0 ήρωας του, ένας νεαρός ιντερνετίστας, ταξιδεύει με τη θαλαμηγό του πατέρα του προς την Ιθάκη, αλλά τον καταπίνει ο υπολογιστής του. Και στον ηλεκτρονικό λαβύρινθο του αρχίζει η περιπέτεια του...

Επανέρχεται και ο Αγιορείτης, που επιμένει στις παλιές  απόψεις του: 

 Οι λαοί που απαρνούνται τη γλώσσα τους, την ταυτότητα τους, τα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις τους, τα ιερά κειμήλια τους, είναι ανάξιοι να συντελέσουν στην ένωση της ανθρωπότητας, γιατί είναι κενοί προσφοράς. Όσο για τη νεολαία, την έγκλειστη στον υπολογιστή, τονίζει: "Θυμίζετε τους θρησκόληπτους, που πετούν στον ουρανό ξεχνώντας ότι είναι γήινα όντα. Προς Θεού, μην ξεχνάτε το βουνό, τη θάλασσα, τις ομορφιές της φύσης".

Ο Λούθηρος Τζόρνταν -σε βιβλίο του- κατακεραυνώνει την έπαρση του προέδρου και των γερουσιαστών, που δρουν ως καίσαρ και συγκλητικοί της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Δημοσιοποιεί και την εισήγηση του για τα σαγόνια του αδηφάγου καρχαρία στο Λευκό Οίκο:

0 πολιτισμός δεν υπήρξε ενιαίος ποτέ, εκτός από την εποχή μας, όπου η πληροφορική ενοποίησε λαούς, και κυρίως απάνθρωπα και εγκληματικά συμφέροντα. Οι ΗΠΑ όμως εξακολουθούν να αποτελούν την παγκόσμια ηγέτιδα δύναμη, λόγω της συμπαγούς στρατιωτικής, τεχνολογικής, οικονομικής και πολιτιστικής παντοδυναμίας τους. Μεγάλες αλλά δευτεροκλασάτες δυνάμεις, υπό την προστασία της Αμερικής, είναι η Ενωμένη Ευρώπη, με διαρκείς αντιδικίες των μελών-κρατών της, και η Ρωσία, που συνεργάζεται ομοσπονδιακά με τα όμορα της κράτη. Ανερχόμενη δύναμη είναι η πολυπληθυσμιακή Κίνα. Το ίδιο και η Ινδία, μέγας καταναλωτικός πελάτης κι αυτή. Η Ιαπωνία πασχίζει να διατηρηθεί στις πλουσιότερες χώρες. Έχει απολέσει τις δυνατές πατρογονικές ρίζες της και έχει εξαμερικανιστεί. Η εργασιομανής Ενωμένη Κορέα αποτελεί την ουρά του αδηφάγου καρχαρία, που έχει κεφάλι την Αμερική και εγκέφαλο το Ισραήλ. Τα σαγόνια του είναι οι πολυεθνικές εταιρείες και τράπεζες. Η Τουρκία μάταια προσπαθεί να επιβληθεί στην περιοχή της. Είναι ένας πληθυσμιακός γίγαντας με πόδια από άργιλο, λόγω ισχυρών μειονοτήτων. Η τρομοκρατία, μέσω της πληροφορικής, χτυπάει στην καρδιά των ΗΠΑ. Τις κατηγορεί για την παγκοσμιοποίηση και την ανισότητα της διεθνούς οικονομίας. Οι τρομοκράτες χρησιμοποιούν χημικά και βιολογικά όπλα, διαθέτουν πυρηνικές κεφαλές. Σαράντα χρόνια μετά την πτώση του σιδηρού παραπετάσματος το μονοπώλιο του άγριου οικονομικού κατεστημένου τρίζει, δεν αντέχει το ίδιο το βάρος του...

Ο δόκτωρ Τζόρνταν καταλήγει:

Κι ενώ η χλωρίδα καταστρέφεται και τα περισσότερα είδη του ζωικού βασιλείου εξαφανίζονται, ο άνθρωπος έχει παραδοθεί άνευ όρων στην πληροφορική, χάνοντας το στενό δεσμό του με το περιβάλλον. Το άτομο, κλεισμένο στο καβούκι του υπολογιστή του, δεν αναζητεί πλέον ελεύθερο την πληροφορία, αλλά η πληροφορία έρχεται στη φυλακή του. Παλαιότερα ο ερευνητής ανακάλυπτε μια σταγόνα πληροφορίας σε ένα βιβλίο και χαιρόταν, τώρα η ψηφιακή βιβλιοθήκη είναι καταρράκτης πληροφόρησης που τον πνίγει.

Το βιβλίο σαμποτάρεται από τα ΜΜΕ ή περνάει στα ψιλά. Το CΝΝ σχολιάζει ότι ο συγγραφέας του κατέχεται, από το σύνδρομο των μαύρων του Νότου, που, ενώ είχαν απελευθερωθεί από τους Βόρειους, νοσταλγούσαν τους αφέντες τους. Ελάχιστοι μόνο μαύροι διαμαρτύρονται μεμονωμένα. 0 πατριάρχης της ορθοδοξίας επισημαίνει:

  "Ο άνθρωπος, αυτό το μερμηγκάκι του σύμπαντος, νιώθει ακόμη λιοντάρι κι ελπίζει στην κατ' εξακολούθησιν κυριαρχία του επί της Γης. Η φύση όμως στενεύει τα περιθώρια της. Δεν ανέχεται πια, όχι μόνο τις πράξεις του, αλλά και την κλωνοποίηση ζωντανών οργανισμών. Τέρατα είμαστε και τέρατα δημιουργούμε...".

Και ο αγιορίτης βάζει στην ιστοσελίδα του μιά φωτογραφία ισχνών δέντρων εν μέσω βράχων, που αντιστέκονται...

agionoros



προστέθηκε στις: 21 Φεβ 2008

 

[ επιστροφή στις βασικές θεματικές κατηγορίες ]

 

:: αρχική :: προφίλ :: επικοινωνία :: εικόνες

© Δημήτρης Λιμπερόπουλος :: ...Webmaster